Стефани Стојаноска Наумческа е 29-годишна уметница од Гостивар чија работа се препознава по силна емоција, автентичен визуелен израз и необични техники како сликање со кафе и вино. Нејзините дела зборуваат за надеж, внатрешна борба, љубов, болка и човечка чувствителност.rnrnНејзиниот уметнички пат започнал уште во детството. Како што вели, цртањето било природен дел од неа уште од шестгодишна возраст.rnrnСо текот на годините, талентот прераснал во сериозна посветеност, а особено за време на ковид-периодот почнала поинтензивно да слика и да истражува различни техники.rnrnrnrnВо септември 2025 година, во Културниот дом АСНОМ во Гостивар, Стефани ја отвори својата прва самостојна изложба „Бесконечна надеж“, поддржана од Министерството за култура и туризам. На изложбата беа претставени 37 нејзини дела – уметност со кафе, портрети на девојки и апстрактни дела.rnrnrnrnСега, нејзиниот уметнички пат продолжува надвор од Македонија. Во мај, Стефани ќе се претстави во Ровиго, Италија, со изложбата „Уметноста на душата“, каде што ќе ја покаже својата апстрактна уметност пред меѓународна публика.rnrnВо интервју за Кафе пауза, таа зборува за почетоците, емоциите зад нејзините дела, техниките со кафе и вино и сонот што ја носи до Италија.rnrnrnrnКога започна твојата љубов кон уметноста?rnrnМојот уметнички пат започна уште од најрана возраст, некаде околу шестата година. Бев талентирано дете и цртањето дојде многу природно, како отсекогаш да било дел од мене.rnrnСо текот на времето, уметноста стана мој начин на изразување. За мене таа не е само професија, туку начин на живот.rnrnrnrnКолку долго сликаш и како се развиваше твојот стил?rnrnПосериозно сликам околу 10 години. Особено за време на ковид-периодот почнав многу повеќе да се посветувам на сликањето и да истражувам различни техники. Тогаш почнав да работам и со кафе, а подоцна и со комбинирани техники како кафе и вино.rnrnrnrnrnrnСекоја техника бара посветеност, внимание и љубов. Ми е важно делото да има длабочина – не само визуелна, туку и емотивна.rnrnШто те привлече кон сликањето со кафе и вино?rnrnКафето и виното имаат посебна топлина и симболика. Тие не се класични материјали за сликање, но токму тоа ми беше интересно. Со нив можам да создадам мекост, длабочина и посебна атмосфера во делата.rnrnНајчесто работам со акрил на платно, но користам и комбинирани техники. Сакам секое дело да има свој карактер, своја приказна и своја емоција.rnrnКако би ги опишала твоите дела?rnrnМоите дела се огледало на душата. Тие зборуваат за емоции што понекогаш не можеме да ги изразиме со зборови – болка, љубов, надеж, сила и внатрешна борба.rnrnСекоја слика е дел од мене. Уметноста за мене е комуникација без зборови, каде што секој потег на четката носи порака, а секоја боја има своја тежина.rnrnШто значеше за тебе првата самостојна изложба „Бесконечна надеж“?rnrnМојата прва самостојна изложба беше многу значаен чекор во моето уметничко патување. Тоа беше момент на храброст и потврда дека сум на вистинскиот пат.rnrnИзложбата „Бесконечна надеж“ се одржа на 29 септември 2025 година во Културниот дом АСНОМ во Гостивар. Таму беа претставени 37 мои дела – уметност со кафе, портрети на девојки и апстрактни дела.rnrnЗа мене, таа изложба не беше само збир на слики, туку искрено сведоштво за еден внатрешен свет исполнет со емоции, предизвици и желба за изразување.rnrnКако дојде до можноста да се претставиш во Италија?rnrnНа мојата прва самостојна изложба мојата работа беше препознаена од страна на уметникот од Италија, Алит Сејадиновски. Така мојот пат продолжува со меѓународно претставување во Ровиго, Италија, со изложбата „Уметноста на душата“, која ќе се одржи во мај.rnrnТаму ќе се претставам со апстрактна уметност. Ова за мене е огромна чест, но и голема одговорност.rnrnШто претставува изложбата во Италија за тебе?rnrnИзложбата во Италија е еден од најзначајните моменти во моето уметничко патување. Тоа е излегување надвор од границите и споделување на мојот внатрешен свет со поширока публика.rnrnЗа мене ова не е само изложба, туку мост меѓу култури. Верувам дека уметноста нема јазик, но има моќ да допре до секој што е подготвен да ја почувствува.rnrnШто најмногу те инспирира?rnrnНајмногу ме инспирираат животот, луѓето и емоциите. Сè што доживувам станува дел од мојата уметност.rnrnЈас сум емотивна и искрена личност која живее преку уметноста. Не се откажувам лесно и верувам дека секоја пречка носи нова сила.rnrnrnrnШто следува понатаму?rnrnПродолжувам со сликање нови дела, нови изложби и уште подлабоко истражување на уметноста. Сакам да продолжам да растам, да учам и да го развивам својот израз.rnrnМојата цел е моите дела да допрат до луѓето. Не мора секогаш да бидат разбрани со зборови – доволно е да бидат почувствувани.rnrnОд Гостивар до Италија, Стефани Стојаноска Наумческа ја гради својата приказна со емоција, упорност и љубов кон уметноста. Нејзините дела покажуваат дека понекогаш најсилните пораки не се кажуваат со зборови, туку со боја, линија и чувство.
Во близина на селото Нове Чарново во Полска се наоѓа мистериозна шума со околу четиристотини парчиња борови од еден до три метри височина. Тоа не би било чудно доколку дрвјата не беа искривени во форма на буквата Ј.rnrnrnrnМногумина се обиделе да го протолкуваат феноменот „Крива шума“, но никој не успеал да ги докаже своите теории.rnrnСтанува збор за дрвја засадени во триесеттите години на минатиот век, а се претпоставува дека шумарите ги искривиле стеблата десет години подоцна за да можат полесно да се користат во дрвната индустрија, особено за изградба на бродови.rnrnДруги сметаат дека младите дрвја се свиле под дебелата снежна покривка во текот на зимските месеци, додека љубителите на мистериозноста претпоставуваат дека обликот на боровите се должи на фактот дека низ оваа област поминале тенкови во Втората светска војна.rnrnСе разбира, секогаш постои група на луѓе кои веруваат дека искривените стебла се резултат на нешто натприродно. Иако не е познато што точно влијаело на изгледот на оваа шума, сепак нејзиниот шарм и магичност воодушевуваат многу патници.rnrnОткако прочитавте за оваа мистериозна шума, можеби ќе сакате да прочитате и за мистериозното место од најлошиот кошмар: Дали ова е најстрашната опседната куќа во светот.rnrnИзвор: punkufer.dnevnik.hr
Досега сигурно сте наишле на необични закони во другите земји. Овој пат одлучивме да направиме листа на најдобрите европски закони кои сигурно и вие би сакале да се воведат кај нас.rnrnrn
Сите нови згради мора да имаат зелени покриви (Базел, Швајцарија)
rnБазел е првиот град во светот каде на сите нови згради мора да има засадено зеленило на покривот, а истото важи и за сите стари згради кои се во фаза на детално реновирање.rn
Шефовите не смеат да ги контактираат вработените по работното време (Португалија)
rnЗа да се воспостави некаква рамнотежа меѓу приватниот и деловниот живот, Португалците донеле закон кој ги спречува шефовите да ги контактираат вработените по работното време. Претпоставените не смеат да праќаат мејлови, пораки или да ми се јавуваат на вработените по завршувањето на работното време освен доколку не се работи за нешто навистина сериозно.rn
Инфлуенсерско „разубавување“ на фотографиите (Норвешка)
rnСе чини дека фотографиите кои инфлуенсерите најчесто ги објавуваат на социјалните мрежи се речиси совршени, а тој ефект е постигнат благодарение на разноразните алатки за разубавување како Фотошоп. Сепак, норвешкиот закон бара од инфлуенсерите да користат одредена ознака преку која ќе ги предупредат следбениците дека користеле алатки за разубавување.rn
За многумина од нас првата асоцијација за Куба е градот Хавана. Но, повеќето туристи кои имале можност да ја посетат оваа земја ќе ви кажат дека вистинска кубанска магија се крие во гратчето Тринидад. Градот кој се карактеризира со мали калдрмисани улички, згради од 18 и 19 век во пастелни бои и уредени барокни плоштади, е прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 1988 година.rnrnrnrnДоколку поминете покрај канделабрите од ковано железо на плоштадот Мајор кон автобуската станица, ќе здогледате човек кој седи покрај количка и чкрта во својот тефтер. Неговото име е Луис Мартинез.rnrnМартинез е автор на повеќе од 3.000 песни за градови и знаменитости ширум светот. Неговата умешност се состои во тоа да го опишува секое место со прецизни и живописни детали како тукушто да го видел со свои очи. Сепак, Мартинез никогаш не ја напуштил Куба. Во изминатите 20 години тој работел како амал на автобуската станица во Тринидад, при што дење разговарал со туристите, а ноќе ги проучувал старите атласи и преку нив го „запознал“ светот.rnrnAlice Bellincioni & Giulia PaltrinierirnrnДолго време многу Кубанци како Мартинез можеле само да се прашуваат што се наоѓа преку океанот. По револуцијата во 1961 година, тогашниот претседател Фидел Кастро донел строги ограничувања за патување со цел да ги спречи Кубанците масовно да заминат од земјата. Забраната останала на сила повеќе од 50 години сè до 2013 година кога тогашниот водач Раул Кастро го укинал законот според кој сите граѓани кои сакале да патуваат во странство морале да бараат владина дозвола.rnrnНо, за многумина кои исто како и Мартинез биле само деца кога земјата ги затворила границите, читањето книги и проучувањето мапи било единствениот начин да се „напушти“ Куба.rnrnДенес, Мартинез, кого не го служи здравјето како што тој самиот изјавува, продолжува да пишува и да запознава нови пријатели од странство кои му го носат светот во Тринидад.rnrnОткако ја прочитавте неверојатната приказна за Луис Мартинез, можеби ќе сакате да ги прочитате и 10-те причини поради кои ќе се вљубите во Куба.rnrnИзвор: bbc.com
Ги знаете оние кучиња што изгледаат како плишена играчка, но всушност се вистински кучиња? Таква е малата Сунсим, осумгодишна малтешка пудла, која живее во Јужна Кореја и со својот изглед воодушевува 261 000 следбеници на Инстаграм.rn
rnrnrnСлатката Сунсим не е единственото куче во своето семејство, друштво ѝ прават двегодишниот бишон фризе Деоксон, а неодамна им се придружи и една пудличка. Нивните авантури забавуваат многу луѓе, а имаат и свој канал на Јутјуб, каде што можете да гледате разни видеа за веселото и интересно секојдневие на неодоливото трио од Јужна Кореја.rnrnСопствениците на Сунсим сакаат да ја облекуваат во убава облека, а таа ужива и е подготвена да позира, па во продолжение погледнете дел од нејзините фотографии.rn
Лула Бет, денес е совршено здраво четиригодишно девојче. Нејзината мајка, ја документираше нејзината битка со ракот со надеж дека нивните фотографии на Инстаграм ќе им дадат надеж и сила на другите семејства во борбата против малигната болест. Кристен Боуден, мајката на девојчето, изјави дека таа и нејзиниот сопруг биле целосно шокирани кога дознале дека нивната тогаш тригодишна ќерка Лула Бет има рак.rnrnЛекарите ја дијагностицирале Лула Бет со рак на бубрегот, а девојчето било оперирано за отстранување на туморот и целиот бубрег. Девојчето потоа поминало 18 третмани со хемотерапија за 22 недели. Кристен вели дека Лула Бет била позитивно и радосно девојче во секое време, додавајќи дека ја споделува приказната на нејзината ќерка преку Инстаграм за да ги инспирира другите семејства кои се во иста ситуација, како нив, и се соочуваат со застрашувачка дијагноза.rn
Бонтенмару кој моментално живее во Токио, Јапонија, со своите сопственици, стана многу популарен на Инстаграм. Тој има шест години и е еден вид модел и дигитален инфлуенсер со повеќе од 24 илјади следбеници. Бонтенмару добива илјадници лајкови на неговите фотографии, а тајната на неговиот успех е во необичната фризура што луѓето ја споредуваат со различни познати личности. Многумина велат дека фризурата на Бонтенмару е многу слична на фризурата на Лејди Гага на почетокот на нејзината кариера. Но, повеќето се согласуваат дека тој е најмногу како пејачката Сија.rnrnФризурата не е единствената работа што е извонредна кај ова куче. Ако посветите поголемо внимание, ќе го забележите начинот на облекување на кучето. На него и на неговите сопственици, дефинитивно не им недостасува стил. Бонтенмару пристигнал во нивниот дом откако случајно го пречекале додека влегувале во продавница. Нивната рутина не се разликува многу од рутината на кое било друго куче. Секое утро одат на прошетка, тој си игра со други кучиња, а попладне одмара. Единственото нешто што може да се издвои малку од вообичаеното е тоа што Бонтенмару оди на фризура еднаш месечно, а кога неговите сопственици немаат време да го однесат, тогаш тие самите ќе му ја истрижат косата дома. Подолу можете да видите колку е кул резултатот.rn
Да се биде дадилка на вашиот помлад брат или сестра не е работа што повеќето од нас би ја сакале, но овој симпатичен златен ретривер по име Маршал беше навистина возбуден што доби сестра од своите родители. Пред околу 2 години, животот на семејството беше променет засекогаш, бидејќи тие донесоа на свет мало девојче по име Мејси. Од тој ден, Маршал не го напушта девојчето и го поминува поголемиот дел од своето време неа.rnrnОва симпатично пријателство можете да го видите на нивниот профил на Инстаграм. Родителите на Маршал и Мејси споделуваат фотографиии со смешни натписи кои ги опишуваат нивните секојдневни авантури.rnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnПрочитајте ја и приказната за едно весело куче и намуртена мачка кои се најдобри пријатели.
Во последните децении, шведската влада се соочи со проблем со кој повеќето земји никогаш не се соочиле. Им недостасува ѓубре!rnrnrnrnЗвучи бизарно, но кога рециклирате ѓубре и ќе останете без материјали што другите треба да ги фрлат – увозот е сосема нормална опција. Каде оди шведското ѓубре? Кај согорувачите што го претвораат во енергија. На пример, Швеѓаните исто така се загреваат со ѓубре. Тие го користат како замена за фосилно гориво. Друго прашање што многумина го поставуваат е како стигнаа до тоа ниво на свест? Звучи скоро надреално, но што едноставно би можело да се каже: каде што има волја, постојат начини.rnrnВластите на сите нивоа се вклучени во процесот, а жителите кои веќе се среќни да поминуваат време во природа неволно ја прифатија идејата што ќе помогне да се задржи истата таа природа. Шведските домаќинства рециклираат дури 99% од својот отпад. Од 38% отпад рециклиран во 1975 година, тие ја достигнаа оваа неверојатна бројка. Иако, тие велат дека не е неверојатно, тоа е веќе можно за секого. Сето тоа е дел од „револуцијата за рециклирање“ во Шведска.rnrnТака, Швеѓаните станаа увозници на ѓубре, што им доаѓа најмногу од Норвешка. Ѓубрето се увезува и од други европски земји како Германија и Холандија. Сепак, тие посочуваат дека согорувачите исто така не се идеално решение – сигурни сме дека со толку многу волја и напор, тие наскоро ќе најдат подобри методи. Ах! Само кога би можеле да бидеме во чекор со нив.rnrnПрочитајте ги и овие 15 неверојатни факти за животот во Шведска кои сигурно не сте ги знаеле.
Во американскиот национален парк со неславното име Долина на смртта, се случува нешто необично. Нема многу траги од живот во таа пустина, а за тоа сведочат имиња како Планина на погреб, Пасус на мртвите, Кањон на суви коски, Голф терен на ѓаволот.rnrnrnrnСепак, нешто се движи. Додека шетате низ пустината, одеднаш можете да видите трага во земјата што покажува дека некој поминува таму. Патеката е невообичаено рамна и честопати го менува правецот под прав агол. Кое животно оди така? Никое. Ако тргнете да ја следите патеката, тоа ќе ве одведе до – каменот. Ги нарекуваат камења што пловат по пустината, а со децении причината не беше позната. Поточно, од почетокот на 20 век кога беше забележано. Камењата што пловат можат да тежат околу сто килограми, а патеката што ја минуваат може да биде подолга од 100 метри. Но, тешко дека ќе ги „фатите“ додека пловат. Тоа е многу редок феномен што се случува на неколку години. Долго време, луѓето мислеа дека камењата ги носат животни. Некои тврдат дека дува толку силен ветер што едноставно е во состојба да носи камења. Третото верување вклучува вонземјани во приказната.rnrnrnrnНо, причината лежи на друго место. Долината на смртта е всушност еден вид суво езеро. За време на дождот, тоа добива количество вода што иако испарува за време на топлината, остава талог зад себе. Кога ќе се излади, тој талог станува лизгав скоро како мраз, а кога дува силен ветер, карпите се лизгаат. Се разбира, има многу финост во тоа, не е толку едноставно. Но, за љубопитните патници кои не се геолози и научници, се сведува на тоа.rnrnНа некои места може да видите и паралелни патеки што се спојуваат и се одделуваат на некои места. Двата камења се наоѓаат на истата патека среде целото тоа пространство, како да учествуваат во трка. Мистеријата беше решена дури во 2013 година, кога истражувачите првпат фатија камења во движење користејќи GPS. Технологијата откри дека она што ги движи карпите во еден од најтоплите и најсушните делови на земјата е мразот!rnrnrnrnrnrnМожеби ќе ви бидат интересни и овие 5 бизарни обичаи ширум светот.
rnrnВо септември 2025 година, во Културниот дом АСНОМ во Гостивар, Стефани ја отвори својата прва самостојна изложба „Бесконечна надеж“, поддржана од Министерството за култура и туризам. На изложбата беа претставени 37 нејзини дела – уметност со кафе, портрети на девојки и апстрактни дела.rnrn
rnrnСега, нејзиниот уметнички пат продолжува надвор од Македонија. Во мај, Стефани ќе се претстави во Ровиго, Италија, со изложбата „Уметноста на душата“, каде што ќе ја покаже својата апстрактна уметност пред меѓународна публика.rnrnВо интервју за Кафе пауза, таа зборува за почетоците, емоциите зад нејзините дела, техниките со кафе и вино и сонот што ја носи до Италија.rnrn
rnrnКога започна твојата љубов кон уметноста?rnrnМојот уметнички пат започна уште од најрана возраст, некаде околу шестата година. Бев талентирано дете и цртањето дојде многу природно, како отсекогаш да било дел од мене.rnrnСо текот на времето, уметноста стана мој начин на изразување. За мене таа не е само професија, туку начин на живот.rnrn
rnrnКолку долго сликаш и како се развиваше твојот стил?rnrnПосериозно сликам околу 10 години. Особено за време на ковид-периодот почнав многу повеќе да се посветувам на сликањето и да истражувам различни техники. Тогаш почнав да работам и со кафе, а подоцна и со комбинирани техники како кафе и вино.rnrn
rnrn
rnrnСекоја техника бара посветеност, внимание и љубов. Ми е важно делото да има длабочина – не само визуелна, туку и емотивна.rnrnШто те привлече кон сликањето со кафе и вино?rnrnКафето и виното имаат посебна топлина и симболика. Тие не се класични материјали за сликање, но токму тоа ми беше интересно. Со нив можам да создадам мекост, длабочина и посебна атмосфера во делата.rnrnНајчесто работам со акрил на платно, но користам и комбинирани техники. Сакам секое дело да има свој карактер, своја приказна и своја емоција.rnrnКако би ги опишала твоите дела?rnrnМоите дела се огледало на душата. Тие зборуваат за емоции што понекогаш не можеме да ги изразиме со зборови – болка, љубов, надеж, сила и внатрешна борба.rnrnСекоја слика е дел од мене. Уметноста за мене е комуникација без зборови, каде што секој потег на четката носи порака, а секоја боја има своја тежина.rnrnШто значеше за тебе првата самостојна изложба „Бесконечна надеж“?rnrnМојата прва самостојна изложба беше многу значаен чекор во моето уметничко патување. Тоа беше момент на храброст и потврда дека сум на вистинскиот пат.rnrnИзложбата „Бесконечна надеж“ се одржа на 29 септември 2025 година во Културниот дом АСНОМ во Гостивар. Таму беа претставени 37 мои дела – уметност со кафе, портрети на девојки и апстрактни дела.rnrnЗа мене, таа изложба не беше само збир на слики, туку искрено сведоштво за еден внатрешен свет исполнет со емоции, предизвици и желба за изразување.rnrnКако дојде до можноста да се претставиш во Италија?rnrnНа мојата прва самостојна изложба мојата работа беше препознаена од страна на уметникот од Италија, Алит Сејадиновски. Така мојот пат продолжува со меѓународно претставување во Ровиго, Италија, со изложбата „Уметноста на душата“, која ќе се одржи во мај.rnrnТаму ќе се претставам со апстрактна уметност. Ова за мене е огромна чест, но и голема одговорност.rnrnШто претставува изложбата во Италија за тебе?rnrnИзложбата во Италија е еден од најзначајните моменти во моето уметничко патување. Тоа е излегување надвор од границите и споделување на мојот внатрешен свет со поширока публика.rnrnЗа мене ова не е само изложба, туку мост меѓу култури. Верувам дека уметноста нема јазик, но има моќ да допре до секој што е подготвен да ја почувствува.rnrnШто најмногу те инспирира?rnrnНајмногу ме инспирираат животот, луѓето и емоциите. Сè што доживувам станува дел од мојата уметност.rnrnЈас сум емотивна и искрена личност која живее преку уметноста. Не се откажувам лесно и верувам дека секоја пречка носи нова сила.rnrn
rnrnШто следува понатаму?rnrnПродолжувам со сликање нови дела, нови изложби и уште подлабоко истражување на уметноста. Сакам да продолжам да растам, да учам и да го развивам својот израз.rnrnМојата цел е моите дела да допрат до луѓето. Не мора секогаш да бидат разбрани со зборови – доволно е да бидат почувствувани.rnrnОд Гостивар до Италија, Стефани Стојаноска Наумческа ја гради својата приказна со емоција, упорност и љубов кон уметноста. Нејзините дела покажуваат дека понекогаш најсилните пораки не се кажуваат со зборови, туку со боја, линија и чувство.
rnrnМногумина се обиделе да го протолкуваат феноменот „Крива шума“, но никој не успеал да ги докаже своите теории.rnrnСтанува збор за дрвја засадени во триесеттите години на минатиот век, а се претпоставува дека шумарите ги искривиле стеблата десет години подоцна за да можат полесно да се користат во дрвната индустрија, особено за изградба на бродови.rnrnДруги сметаат дека младите дрвја се свиле под дебелата снежна покривка во текот на зимските месеци, додека љубителите на мистериозноста претпоставуваат дека обликот на боровите се должи на фактот дека низ оваа област поминале тенкови во Втората светска војна.rnrnСе разбира, секогаш постои група на луѓе кои веруваат дека искривените стебла се резултат на нешто натприродно. Иако не е познато што точно влијаело на изгледот на оваа шума, сепак нејзиниот шарм и магичност воодушевуваат многу патници.rnrnОткако прочитавте за оваа мистериозна шума, можеби ќе сакате да прочитате и за мистериозното место од најлошиот кошмар: Дали ова е најстрашната опседната куќа во светот.rnrnИзвор: punkufer.dnevnik.hr
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrnПрочитајте ја и приказната за едно весело куче и намуртена мачка кои се најдобри пријатели.
rnrnСепак, нешто се движи. Додека шетате низ пустината, одеднаш можете да видите трага во земјата што покажува дека некој поминува таму. Патеката е невообичаено рамна и честопати го менува правецот под прав агол. Кое животно оди така? Никое. Ако тргнете да ја следите патеката, тоа ќе ве одведе до – каменот. Ги нарекуваат камења што пловат по пустината, а со децении причината не беше позната. Поточно, од почетокот на 20 век кога беше забележано. Камењата што пловат можат да тежат околу сто килограми, а патеката што ја минуваат може да биде подолга од 100 метри. Но, тешко дека ќе ги „фатите“ додека пловат. Тоа е многу редок феномен што се случува на неколку години. Долго време, луѓето мислеа дека камењата ги носат животни. Некои тврдат дека дува толку силен ветер што едноставно е во состојба да носи камења. Третото верување вклучува вонземјани во приказната.rnrn
rnrnНо, причината лежи на друго место. Долината на смртта е всушност еден вид суво езеро. За време на дождот, тоа добива количество вода што иако испарува за време на топлината, остава талог зад себе. Кога ќе се излади, тој талог станува лизгав скоро како мраз, а кога дува силен ветер, карпите се лизгаат. Се разбира, има многу финост во тоа, не е толку едноставно. Но, за љубопитните патници кои не се геолози и научници, се сведува на тоа.rnrnНа некои места може да видите и паралелни патеки што се спојуваат и се одделуваат на некои места. Двата камења се наоѓаат на истата патека среде целото тоа пространство, како да учествуваат во трка. Мистеријата беше решена дури во 2013 година, кога истражувачите првпат фатија камења во движење користејќи GPS. Технологијата откри дека она што ги движи карпите во еден од најтоплите и најсушните делови на земјата е мразот!rnrn
rnrn