Една обична прегратка понекогаш е доволна за да се почувствуваме поблиски, посигурни и посмирени. Но, зад тоа пријатно чувство се кријат и интересни процеси во нашиот организам.
Физичкиот допир, особено кога доаѓа од личност на која ѝ веруваме, може да биде поврзан со ослободување на окситоцин – хормон и невротрансмитер кој има важна улога во социјалното поврзување.
Зошто окситоцинот го нарекуваат „хормон на љубовта“?
Окситоцинот често го добива овој популарен прекар бидејќи е поврзан со блискоста, довербата и создавањето емоционални врски. Тој има особено важна улога и при породувањето и доењето.
Неговото дејство, сепак, е многу покомплексно од едноставна формула „повеќе окситоцин = повеќе среќа“.
Прегратката може да помогне да се чувствуваме посмирено
Пријатниот физички контакт може да влијае врз начинот на кој телото реагира на стрес. Кај некои луѓе, прегратката од блиска личност може да создаде чувство на сигурност и емоционална поддршка.
Затоа можеби не е случајно што кога имаме тежок ден, понекогаш не ни треба совет – туку само добра прегратка.
Не секој го доживува допирот исто
Важно е да се знае дека ефектот не е ист кај сите. Контекстот, односот меѓу луѓето и тоа дали допирот е посакуван имаат големо значење. Прегратката треба да биде пријатна и доброволна за двете страни.
Следниот пат кога ќе прегрнете некој што ви е близок, сетете се дека зад тој едноставен момент се случува многу повеќе отколку што можеме да видиме.