Мостот Ватерло во Лондон кој можеби и не е толку атрактивен за туристите, овековечен на филмското платно благодарение на филмот Трејнспотинг (Trainspotting), крие интересна приказна. До ден денес кружи легенда дека околу 65% проценти од градежните работници кои работеле на изградбата на мостот за време на Втората светска војна биле всушност жени.rnrn
rn
„Ќе се бориме на море, ќе се бориме на копно, ќе се бориме во воздух – со сета сила што Бог може да ни ја даде. Немам што друго да жртвувам освен крв, маки, солзи и пот“, биле легендарните зборови на британскиот премиер Винстон Черчил со кои ги мотивирал Британците да се борат за време на Втората светска војна.
rnОвој период бил исто така историска пресвртница за жените кои добиле можност да станат дел од пазарот на трудот, додека мажите заминувале на фронтот. Едно од сведоштвата за тоа е токму овој мост кој се наоѓа во срцето на Лондон, на реката Темза во непосредна близина на Биг Бен и кралската палата.rnrnМостот Ватерло не е толку туристички атрактивен, за разлика од Вестминстерскиот како и Ламбетскиот мост. Сепак, тој е од огромно историско значење за градот и е познат како Lady’s Bridge или Женски мост.rnrnКога мажите отишле во војна, жените почнале да преземаат голем дел од традиционалните машки занимања, па така станале дел од светот на индустријата и транспортот. Се проценува дека до 1944 година, околу 25.000 жени биле ангажирани во британската градежна индустрија.rnrn
rnrnСкарбек била богата Еврејка од Полска која била шокирана од омразата на Германците кон луѓето. Иако таа и нејзиниот сопруг биле во Етиопија кога почнала Втората светска војна, тие одлучиле да се вратат и не само да им се придружат, туку и да формираат бунтовнички групи. Тие го постигнале ова така што отишле во Лондон и ја убедиле британската тајна служба дека можат да помогнат. Скарбек била уапсена во 1941 година, но набрзо била ослободена бидејќи успешно лажирала дека е болна од туберкулоза. Потоа отишла во Франција и работела како курир и се договарала за ослободување луѓе. Со неколку зборови, секојдневно го ризикувала својот живот.rn
rnrnКога Германија се свртила кон Русија во Втората светска војна, Зоја ѝ се приклучила на Црвената армија како диверзант. Нејзината работа била да ги обиколува германските војници кои ѝ се приближувале на Москва. Таа поставувала нагазни мини и правела сè што можела за да ги отсече Германците од нивните залихи. Таа палела штали и други важни градби, сè со цел да ги лиши Германците од нив. Со текот на времето била заробена од Германците кои ја убиле. Постхумно, Русија ја прогласила за херој на Советскиот Сојуз.rn
rnrnНенси била родена во Нов Зеланд, пораснала во Австралија и работела како новинар во Њујорк и Лондон. Потоа се омажила и се преселила во Марсеј. Кога германските тенкови стигнале во Франција, Вејк веднаш му се придружила на францускиот отпор. Таа криела борци во нејзината куќа, па дури и шверцувала документи и залихи. Кога ја бркале Германците, привремено избегала во Англија. Брзо била обучена и со падобран се вратила во Франција за повторно да му се придружи на отпорот. Германците ја нарекувале Белиот глушец, но таа била сè освен тивка. За жал, открила дека Гестапо го убил нејзиниот сопруг додека била надвор. Но, таа продолжила да се бори до крајот на војната.rn
rnrnСузан била богата Британка кога започнала Втората светска војна. Како и многу храбри жени, таа веднаш отишла на обука за медицинска сестра. Останала во Франција додека Германците не ја презеле, а потоа побегнала во Лондон. Оттаму, се вратила назад на бојното поле во Северна Африка. Кога нејзината единица била опколена, многу од жените биле евакуирани. Сузан одбила да оди и останала со мажите под опсада. Кога паднала ноќта, Траверс и 2.500 војници успеале да избегаат со автомобили. Нејзините подвизи ѝ ја заработиле почитта од сите мажи со кои работела.rnrnПогледнете ги и овие 
rnrnОд другата страна на Лонг Ајленд, Џорџ Мендонса се разбудил во домот на неговата девојка Рита и додека појадувале решиле да одат на кино во градот. Денес му бил последен ден пред повторно да замине за Сан Франциско да се качи на брод и да учествува во последните битки на Втората светска војна, затоа целиот ден решил да го помине облечен во својата морнарска униформа.rnrnПоминале само неколку сцени од филмот кога вработен од кино-театарот влегол да им соопшти дека конечно дошол крајот на војната. Сите почнале да аплаудираат и возбудени почнале да го напуштаат киното. Џорџ и Рита влегле во првиот бар на кој налетале и испиле колку што можеле и кога веќе излегле надвор, сиот народ ги споделувал нивните емоции. Џорџ добил толку многу енергија и адреналин, што почнал брзо да се турка низ народот, оставајќи ја Рита далеку зад себе.rnrn
rnrnДвајцата обични луѓе кои не си ги знаеле ниту имињата, дури години подоцна дознале дека нивниот бакнеж всушност бил овековечен со фотографија во книгата „Очите на Ајзенштад“ каде е претставена слика од парот кој се бакнува на Тајмс Сквер на тој значаен ден. Таа фотографија ја покажува радоста на цела една нација и го дефинира 20-от век.rnrn
rn
rnrnМора да сте чуле за оваа книга, само не знам дали негде сте сретнале негативна критика за неа. Јас нема да ви ја дадам со сигурност, напротив. „Крадачка на книги“ е книгата која одамна сум ја барала, ми била пред нос, а не сум ја зела. Секој сака моќна книга чии страници ќе му прелетуваат низ прсти лесно како ветре, но истовремено и со една голема тежина од силината на зборовите. Оваа книга е едно незаборавно искуство кое ви посакувам да ви се случи, само не знам од каде да почнам од што не можам да најдам зборови.rnrnАко ви кажам дека смртта има да ви раскаже нешто, ќе посакате ли да го прочитате? Да почнеме од почеток.rnrn
rnrnФилмот е адаптација на новела посветена на Втората светска војна, која, според оние кои ја прочитале книгата, не отстапува од неа. И овде приказната е раскажана од страна на Смртта, која за првпат настапува уште во првите кадри кога братот на Лизел (Софи Нелис) го губи животот, по што таа е посвоена од старатели. Нејзините нови родители се строгата, добродушна и емоционално дистанцирана Роза Хуберман (Емили Вотсон) и Ханс Хуберман (Џефри Раш), чесен и приемчив човек со кого Лизел брзо гради близок однос, особено кога тој ќе почне да ја учи да чита.rnrn
rnrnЛизел и Руди, момче од соседството кое е на нејзина возраст, стануваат дел од Хитлеровото младинско движење и сведочат на бројни безумни работи кои се случуваат во периодот кога нацистичкиот лидер се подготвува да го освои светот, како палења на книги на јавни места и прогонување на Евреите. Кога еден Евреин од нивното гратче ќе биде засолнет од страна на Ханс и Роза во нивниот подрум, Лизел со него развива блиско пријателство поради заедничката омраза кон Хитлер и заедничката љубов кон книгите. Таа ќе почне да краде книги за него и ќе се претвори во единствениот канал за проток на информации од надворешниот свет кон него. Таа ќе ја исцрта буквално секоја слика која овој човек ја има за она што се случува надвор, а токму тие слики се она што може да направи да го запаметите филмот.rnrn
rnrn„Крадачката на книги“ можеби ќе ве потсети на Малиот принц од истоименото дело на Сент Егзипери поради детскиот начин на гледање на работите во суровите околности кои ги сервира околината во која тоа расте. Како ли само успеваат овие деца да најдат оптимизам во сето тоа црнило… Низ таквиот поглед од детски агол филмот дава и една поинаква и пореална слика за Втората светска војна како војна на нацистичката идеологија против светот, а не како што ние честопати ја замислуваме како војна помеѓу народи. Ретки се филмовите во кои Германците во текот на војната се прикажани како луѓе од крв и месо кои можеби не ја сакаат војната и не се само убивачки машини. Ако Лизел и Руди, Ханс и Роза не ве убедат во тоа, тогаш ништо нема.rnrn
rnrn
rnrn
rn
rn
Почетокот на овој проект, наречен „Dispatchwork“ беше во Рим, а сега оваа сјајна шарена пластика краси многу градби низ светот.
Пополнети се многу дупки останати како штета од Втората светска војна и тоа со помош на луѓе од секоја возраст. Во оваа акција доброволно биле вклучени деца, родители, баби и дедовци.
Популарноста на овој проект растеше со брзо темпо, па луѓе од сите краишта секојдневно испраќаа слики од Лего-реконструкцијата.
Во овој момент, овие Лего коцки ги красат Берлин, Амстердам, Белград, Сремски Карловци, Санкт Петербург, Цирих, Њујорк, Барселона, Тел Авив и 
rnrn
