Пред мобилните телефони, групните чатови и електронските дневници, училишниот живот се одвиваше со хартија, мастило и многу тајни пораки на ливчиња. Ако сте оделе на училиште во деведесеттите, ова сигурно ќе ве врати во клупата.
Мирисните гумички
Со мирис на јагода, банана или мента – и кои подолго ги мирисавме отколку што бришевме со нив. Секоја нова гумичка беше мал настан на одморот.
Пенкалото и мастилото
Пенкалото што секогаш течеше кога најмалку ви треба, сините прсти и „брисачот“ на мастило со кој тајно ги поправавме грешките. Убавото пишување беше цела наука.
Спомeнарот
Прашања за омилена боја, пејач и симпатија, исполнети со различни пенкала и лепенки. Последната страна беше резервирана за најблиските – и за пораката „кој прв ќе се ожени“.
Сликичките
Албуми што никогаш не се пополнуваа, менување на одмор и онаа една сликичка што ја немаше никој. „Ја имам, ја немам“ беше најважната реченица во училишниот двор.
Кутијата за ужина
Кифла, сендвич во фолија или пари за кифла од пекарата преку пат. А на големиот одмор – трчање до продавницата пред да заѕвони.
Ранецот што тежеше цел тон
Сите учебници, сите тетратки, сè, секој ден. Никој не знаеше зошто, но сите го носевме.
Ластикот и кликерите
Кога заѕвонуваше за одмор, дворот се претвораше во игралиште. Ластик, кликери, „ластик“, фудбал со торбите како голови.
Не ни требаше многу за да бидеме среќни – само одмор, другари и звонче што секогаш ѕвонеше прерано.