Затворете ги очите и вратете се во дневната соба од детството. Сигурно ќе ја видите: телевизорот на масичка, витрината полна со кристал, ѕидниот часовник и – милиња. Насекаде милиња. Ако сте пораснале во осумдесеттите или деведесеттите, оваа слика веројатно ви е позната до најмал детаљ.
Милиња на секоја површина
На телевизорот, на масичката, на фотелјите, под вазната, под телефонот. Бабите и мајките ги плетеле со часови, а секое ново милје беше мал повод за гордост. Ниедна површина не смееше да остане гола.
Вазна на телевизорот
Стариот телевизор беше голем и тежок, како мебел. А на него, секако, стоеше вазна со пластично цвеќе или некој сувенир од летувањето. Никој не се грижеше што вазна со вода врз телевизор не е најпаметна идеја.
Витрина со кристал за гостите
Во секоја дневна имаше витрина со кристални чаши, сервис за кафе со златни рабови и чинии што се вадеа само за Нова година или кога ќе дојдеа важни гости. Децата смееја само да гледаат.
Уште неколку класици
- Гоблен со пејзаж или ловечка сцена на ѕидот.
- Покривки на фотелјите и каучот, за да не се изветват.
- Кристален пепелник на масичката, дури и во домови каде никој не пушеше.
- Телефонот со бројчаник на посебно милје, во ходникот.
- Полица со енциклопедии што ретко кој ги отвораше.
- Ѕиден часовник што отчукуваше секој час.
Зошто ова толку нè трогнува
Психолозите од Универзитетот во Саутемптон, кои со години ја проучуваат носталгијата, откриле дека таа не е само тага по минатото. Сеќавањата на детството ни го подобруваат расположението, ни даваат чувство на припадност и потсетуваат дека сме дел од нешто поголемо.
Можеби тие дневни не беа по последна мода. Но во нив имаше нешто што ретко се купува – чувство дека сè е на свое место, и дека некој со љубов ги плетел сите тие милиња.