Пратено од: Симона Нечковскаrnrn
rnrnНејасен зрак кој продира во најраните утрински часови,rnrnте повикува како во далечен недопирлив сон, и трча пред тебе,rnrnа ти неосетно почнуваш да го следиш…rnrnКако примамена од опојност, и некоја длабока миризба,rnrnод која не можеш да се дозаситиш,rnrnи во тој момент, се крие зад првото свртување, исчезнува…rnrnА ти забрзуваш, се плашиш да не изгубиш трага,rnrnтрчаш, нозете се испреплетуваат една од друга, паѓаш,rnrnи лежиш некоја минута, дозволуваш да потонеш…rnrnОд една страна се вовлекуваш во корењата на дното,rnrnи се опушташ, се предаваш,rnrnод друга страна те држат рацете на бесконечностаrnrnпред тебе, таму горе, во најубавата тишина…rnrnЗатвораш очи за да се сетиш пак…rnrnна она што те примамува да потонеш во сон,rnrnи истото кое повикува кон будење,rnrnи кое те тера да дишеш,rnrnда ја слушаш сопствената тензија,rnrnда ја голташ сопствената возбуденост,rnrnда ја бараш повторно причината…rnrnво секоја клетка која била помилувана,rnrnзашто остана допрена,rnrnод неговите раце…rnrnrn
rnrnБидете секогаш во тек со новите содржини на Кафе пауза. Следете нè на Твитер или пак станете фанови на нашата страница на Фејсбук.