Првиот снег во детството не беше временска прогноза – тоа беше празник. Се будевме, гледавме низ прозорецот и знаевме дека денот ќе биде поинаков. Ако сте биле дете во 80-тите и 90-тите, сигурно ќе препознаете барем неколку од овие спомени.
1. Санки од сè што лизга
Не секој имаше вистински санки. Најлонска кеса, парче картон, стара табла или капакот од бурето – сè што лизгаше беше добро за спуштање низ најблиското ридче.
2. Ракавици што никогаш не се сушеа
Плетени ракавици што баба ги исплела, по половина час во снег – мокри до кокалче. Се сушеа на радијаторот, мирисаа на волна и следниот ден пак беа влажни.
3. Кеси во чизмите
Ако чизмите пропуштаа, мама ставаше најлонски кеси врз чорапите. Нозете беа суви, а ние – малку смешни, но среќни.
4. Снешко со морков и копчиња
Морков за нос, јаглен или копчиња за очи, стара шамија или шапка на глава и метла во рака. Секоја зграда имаше свој снешко, а наутро се гледаше чиј е најголем.
5. Војна со грутки
Цел кварт поделен на два тима, засолништа од снег зад паркираните „југа“ и „застави“ и грутки што летаа на сите страни. Секогаш завршуваше со некој што плаче и некој што вели „не беше намерно“.
6. „Дојди дома, ќе настинеш!“
Мама викаше од балконот, а ние се правевме дека не слушаме. Се враќавме со црвени образи, мокри до коска, и веднаш – топол чај или какао.
7. Се надевавме дека нема училиште
Секоја вечер слушавме прогноза и се молевме за уште снег. Ако утрото не беше расчистено, тоа беше најдобриот подарок.
8. Лизгалиштето на улицата
Некоја стрмна улица секогаш стануваше лизгалиште – за децата забава, за возрасните кошмар. Некој секогаш ќе фрлеше пепел од печката за да не се лизга.
9. Мирисот на печка и печени костени
Кога ќе се вратевме дома, во кујната гореше печката на дрва, на неа се печеа костени или компири, а на ѕидот висеа нашите мокри алишта.
Можеби денес снегот го гледаме повеќе како сообраќаен проблем, но некаде во нас сè уште живее детето што го чека првиот снег со лицето залепено на стаклото.
