Сите имаме некои мали чудни навики што никогаш не би ги признале пред другите. Но штом останеме сами дома, правилата како да престануваат да важат. Од концерти пред огледало до разговори со самите себе – можеби сепак не сме толку различни колку што мислиме.
1. Правиме цел концерт пред огледало
Четката за коса станува микрофон, дневната соба – концертна сала, а ние сме главната ѕвезда. Секако, сè завршува во секундата кога ќе слушнеме дека некој ја отклучува вратата.
2. Разговараме сами со себе
„Каде ми е телефонот?“, „Зошто дојдов во собава?“ или цела замислена расправија во која, нормално, ги имаме најдобрите аргументи. Понекогаш сме си најдобриот соговорник.
3. Го отвораме фрижидерот без причина
Знаеме точно што има внатре. Го проверивме пред десет минути. Сепак, повторно ја отвораме вратата со надеж дека магично се појавило нешто ново.
4. Танцуваме како никој да не нè гледа
И буквално никој не нè гледа. Токму затоа кореографијата станува сè похрабра, а дневната соба добива свое мало танцово шоу.
5. Правиме чудни фаци пред огледало
Една насмевка, па сериозен поглед, па профил од едната страна, па од другата… Сè додека не сфатиме дека веќе неколку минути се гледаме сами себе.
6. Јадеме директно од пакувањето
Чинија? Лажица? Сервирање? Кога сме сами, понекогаш тоа изгледа како непотребна формалност.
7. Ги проверуваме старите фотографии
„Само една фотографија“ лесно се претвора во половина час разгледување слики од пред пет години и прашање: „Зошто никој не ми кажал дека вака сум се облекувал/а?“
8. Си замислуваме разговори што веројатно никогаш нема да се случат
Интервјуа, говори, случајни средби или совршени одговори на нешто што некој ни го кажал пред три години. Во нашата глава секогаш знаеме што точно треба да кажеме.
9. Се смееме на сопствените шеги
Понекогаш ќе ни текне нешто толку смешно што едноставно мора да се насмееме. А кога нема никој околу нас, нема ни потреба да објаснуваме што е толку смешно.
10. Велиме „само уште едно видео“
И одеднаш поминал цел час. Едно видео станува пет, пет стануваат дваесет, а ние сè уште убедено си велиме: „Ова е последното.“
На крајот, токму овие мали и смешни навики нè потсетуваат дека сите имаме своја чудна страна. А можеби најзабавното е што работите за кои мислиме дека ги правиме само ние – најверојатно ги прават и сите останати.