Во нашата редакција деновиве пристигнаа неколку интересни поетски дела, напишани од Андреј Лозаноски.rnrnКафе пауза секогаш им отстапува место на креативните творци, кои имаат што да споделат со нашите читатели.rnrnУживајте во овие мудро склопени рими!rnrn
rn
Моја пријателке
rn
Видов едни двајца самиrnкон крајот му се ближеа,rnѓаволот изгледа ги мамиrnдвајцата заедно мижеа.
rn
И понекогаш ќе ти текнеrnза љубов права и за нив,rnкако нив ако човек клекнеrnтој нема душа, нема здив.
rn
Не се само тие без душиrnмногу такви кубичат број,rnне сакаат, гордоста гушиrnглавата в земја, како ној.
rn
Многу сакав да ги скратамrnтие сцени во нашето кино,rnсо филмови ич не баратамrnмоја пријателке, Фросино.
rn
rn
Пролет и ти
rn
Ново утро, нова пролет, сѐrnти, како месец на цутење,rnзборуваш само со ќутењеrnгледаш сѐ и не кажуваш не.
rn
Секој нов ден, нова шансаrnсо пролетта да имаме спојrnи пак да бидам само твој,rnслично на лик од романса.
rn
Твојот лик не кажува јасно,rnдали бури ќе нѐ повредат,rnдали ветрови ќе нѐ одведат,rnза нас, никогаш не е касно.
rn
Твојата душа ме држи за ракаrnме бара со тебе да течам,rnво љубов да ја облечам,rnмојата ако умре, да нема мака.
rn
rn
Ах
rn
Покрај сѐ што лошо билоrnпрости ми барем еднаш,rnкажи ми дека ме гледаш,rnколку и да е сиво и гнило.
rn
Јас и немам лоша намераrnпокрај сѐ друго што немам,rnне можам туѓо да земам,rnлош сум само пред камера.
rn
Секое лето ми остава есенrnда паднам и јас како лист,rnво умот и мислите нечист,rnзаспан во тунел црн и тесен.
rn
Кога лебот остава трошка,rnверувам, среќата го сакаrnсекого што ќе подава рака,rnбара шанса, бара прошка.
rnИмате и вие нешто што би сакале да го споделите со читателите на Кафе пауза? Пишете ни преку контакт формуларот подолу. [gdl_icon type=” icon-arrow-down” color=”#222″ size=”12px”] [gdl_icon type=” icon-arrow-down” color=”#222″ size=”12px”] [gdl_icon type=” icon-arrow-down” color=”#222″ size=”12px”]