rnrnНогата на Теса била ампутирана на 29-ти септември, 2000-та година.rnrn
rn
„Имав систем со морфиум што го користев секогаш кога чувствував болка. Родителите доаѓаа, ме бакнуваа и ме прегрнуваа. Татко ми се сеќавал на нешто што сум го кажала: ‘Тато, го направив тоа.’“
rn
rn
„2001-ва беше нова година за мене. Се фокусирав да станам посилна додека истовремено учев како да одам со протеза. Мојата прва протеза не се виткаше кај коленото, но беше дизајнирана за да добијам сила и подвижност. Имав многу гнев и фрустрација, но не се откажав ниту еднаш.“
rn
rn
„Училиштето беше тешко. Се чувствував поразлично од сите. Мислев дека нема да бидам прифатена и нема да имам пријатели. Толку разбирав бидејќи бев многу млада. Но најтешко ми беше да ја прифатам протезата во тинејџерските години.“
rn
rn
„Ми беа потребни речиси 20 години да ја прифатам мојата протеза. Има денови кога не сакам да ја носам или кога ми предизвикува болка. Но сфатив дека не можам да го живеам животот мразејќи нешто што не можам да го променам. Протезата е дел од мене. Ми дава можност да одам и да го искусам животот со децата и партнерот.“
rn
rn
„Го сакам тоа што на речиси 30 години се чувствувам поубаво и посекси од кога било. Не можам да верувам дека дозволував толку многу нешта да ми влијаат. Ракот е лош и понекогаш не е идеално што имам само една нога, но добив втора шанса за живот.“
rn
rn
„Ако можам да ѝ помогнам само на една личност на Земјата, тогаш мојата цел овде вреди. Речиси 20 години подоцна, можам гордо да му кажам на 11-годишното девојче: ‘Ти благодарам што не се откажа.’“
rnПрочитајте ги и овие прекрасни вистински приказни што ќе ве допрат во срцето.