Автор: Кристинаrn
Подголтнувам.rnПодлипнувам.rnГлавата исправенаrnЧадорот благо наведнатrnНе сакам никаков контактrnСо обичните минувачиrnСакам да наврнамrnНо не и да давам објаснувањаrnНе и да слушам попувањаrnПатот до дома е долгrnНо не размислувам за домаrnГо олабавив телото и одотrnОставив безволноста да навлезеrnОчајот на празна тага да загризеrnОставам солза да потечеrnБез крик да повлечеrnПијам едно место со очитеrnВадам силуети од споменитеrnИстите силуети од истото местоrnСамо овој пат фиктивноrnСе потешка празнотија в градиrnСекое вдишување болиrnСекое издишување гориrnУличните светилки ги кријат моите сенкиrnСенките го кријат моето лицеrnПод чадорот со кој се делам од светотrnМоето лице збрало грчевиrnОчекувања и поразиrnРазочарувања и надежиrnИ усните збрале зборовиrnНо ги осудиле на робијаrnА не можам да те побарамrnЌе се упропастамrnАко не те побарам можеби уште повеќеrnНо тоа е улогата на гордостаrnИ останавме сами јас и дождот.