„Не е ништо страшно, нема да дознае..“
Веројатно секој од нас барем еднаш во животот помислил нешто слично. Лагите често почнуваат како нешто безначајно – изговор за доцнење, премолчена вистина или обид да се избегне непријатен разговор. Но, ретко остануваат толку мали колку што изгледале на почетокот. Најчесто се раѓаат од страв, несигурност или желба да избегнеме непријатна ситуација. Но токму тие „мали“ лаги понекогаш оставаат најголеми последици.
Интересно е што повеќето луѓе не лажат затоа што се лоши. Напротив. Често лажат од страв. Страв од осуда, од отфрлање, од конфликт или од последиците што би можела да ги донесе вистината. Некогаш лагата е обид да се заштитиме себеси, а понекогаш и другите.
Но, токму тука лежи парадоксот.
Лагата која е кажана за да заштити некого многу често завршува така што го повредува.
Во семејните односи довербата е темел врз кој се гради сигурноста. Родител кој постојано крие работи од своите деца или дете кое постојано измислува приказни за да избегне одговорност создава невидлив ѕид меѓу себе и најблиските. Не е проблемот само во лагата. Проблемот е што таа остава сомнеж. А кога еднаш ќе се појави сомнежот, секоја следна вистина почнува да се проверува.
Истото се случува и во пријателствата.
Пријателството не се мери според бројот на заеднички фотографии или години познанство. Се мери според чувството дека можете да му верувате на некого дури и кога не е покрај вас. Една лага може да ја наруши таа сигурност повеќе отколку десет искрени разговори да ја изградат.
Но, најсилно лагата удира во љубовните врски.
Не затоа што луѓето не простуваат. Туку затоа што љубовта и довербата се неразделни. Кога ќе исчезне довербата, љубовта почнува да се бори сама за опстанок. А тоа е тешка битка.
Многу врски не завршуваат поради самата лага. Завршуваат поради прашањето што останува по неа:
„Ако ме излажа за ова, за што друго ме лажел?“
Токму тоа прашање е најголемата цена на секоја неискреност.
Секако, никој не е совршено искрен во секој момент од животот. Сите понекогаш премолчуваме, разубавуваме или избегнуваме да кажеме нешто што би можело да повреди некого. Но постои разлика меѓу тактичност и измама. Разлика меѓу тоа да бидеме внимателни со туѓите чувства и свесно да ја искривуваме вистината.
Можеби затоа искреноста не е само морална вредност. Таа е форма на почит. Кон луѓето што ги сакаме, кон оние што ни веруваат и кон самите себе.
На крајот, вистината понекогаш знае да биде непријатна. Знае да предизвика расправија, разочарување или болка. Но таа барем остава простор за разбирање, простување и нов почеток.
Лагата, од друга страна, може привремено да нè спаси од непријатност. Но речиси секогаш доаѓа ден кога ќе побара многу поголема цена отколку што сме биле подготвени да платиме.
Затоа што довербата се гради со години, а понекогаш се губи во една единствена реченица.