Секој што пораснал со баба знае дека таа љубов е посебна. Колачите што се појавуваат од никаде, приказните пред спиење, „уште малку јади“ и прегратката што секогаш е подготвена. Сега и науката потврдува дека нешто посебно навистина се случува – во самиот мозок на бабата.
Истражувањето
Во 2021 година тим научници од Универзитетот Емори во САД, предводен од антропологот Џејмс Рилинг, ги снимале мозоците на 50 баби со магнетна резонанца. Додека лежеле во апаратот, бабите гледале фотографии од своите внуци, од непознати деца и од своите возрасни деца.
Што откриле
Кога бабите ги гледале внуците, најсилно се активирале деловите од мозокот поврзани со емоционалната емпатија – способноста буквално да го почувствуваш она што го чувствува другиот. Ако детето на сликата се смеело, бабата ја чувствувала неговата радост. Ако плачело, ја чувствувала неговата тага.
Се активирале и деловите поврзани со движење, како бабите да се подготвуваат да го гушнат или да му помогнат на детето.
Кога ги гледале фотографиите од своите возрасни деца, мозокот реагирал поинаку. Тогаш повеќе се активирале деловите за когнитивна емпатија – разбирање на она што другиот го мисли, а помалку чистото чувство.
Добро и за бабите
Луѓето одамна знаат дека бабите и дедовците им се важни на децата. Помалку се знае дека и внуците се важни за нив. Германско истражување што следело постари луѓе речиси 20 години покажало дека бабите и дедовците што повремено ги чуваат внуците живеат подолго од оние што немаат таков контакт. Научниците сметаат дека клучот е во чувството дека си потребен и во редовното дружење.
Мерката е важна
Истражувачите сепак нагласуваат дека тоа важи за повремено чување, а не за целодневна грижа што ги исцрпува. Бабата не е замена за градинка, туку дополнителна љубов во животот на детето.
Можеби затоа кај баба сè има подобар вкус – дури и мозокот ѝ е создаден да ја чувствува секоја наша радост.