Tag: психологија

Љубовта не е „добра хемија“, ниту пак претставува магнетизам, позитивна сила или позитивна енергија. Хемија, магнетизам, сила и енергија се поими на физичките науки. Животните науки се малку поинакви. Разликата помеѓу љубовта и хемијата е она што ни ја дава една од најголемите мистерии во науката: односите помеѓу неживите предмети и односите помеѓу луѓето. Оваа разлика често се игнорира, не само во секојдневниот живот туку и во професионалната психологија. Психолозите толерираат многу двосмисленост за разликата помеѓу апетитите и физичките својства. Можат да зборуваат за љубовта како неврохемиска интеракција или да ја третираат како физичка сила која ги спојува луѓето во „врски“.rnrnrnrnНаучниците на животот ја ограничуваат љубовта на повисоките и поинтелигентните организми. Разликата помеѓу хемиските врски и љубовта доаѓа од потеклото на животот како еден вид прототип на љубовта. Да се преживее и да се размножува е нешто што сите организми го прават, уште од самиот почеток на животот, за да го задржат пристапот до она од коешто зависат. Овие елементи имаат клучна и централна улога во дефиницијата на љубовта, која може да се подели на 3 дела:rnrn1. Љубов: Колоквијалното мислење дека сме нецелосни без некого што значи дека ја сакаме таа личност.rnrn2. Зависност: Зависиме од партнерот бидејќи сме дел од партнерството, врската, целината. Ако го изгубиме пристапот до нашата „друга половина“ се чувствуваме нецелосни.rnrn3. Посветеност: Ја распознаваме љубовта по посветеноста, по напорната работа, како и по трудот кои едно живо суштество ги прави и вложува во оние кои му значат.rnrnrnrnИсто така, често дебатираме што е вредно за љубовта. Целосноста ја дефинира љубовта, но тоа го прави и зависноста. Ако сме зависни од нешто, правиме поголем напор за да го задржиме пристапот до него. Па, што е тогаш разликата помеѓу љубовта и зависноста? Единствената разлика е во нашето предвидување за тоа дали посветената зависност ќе има добар или лош изглед и краен резултат. Ако има добар изглед, велиме дека е љубов или нешто еднакво позитивно. Ако нема добар изглед, тогаш велиме дека е зависност или нешто еднакво негативно.rnrnrnrnЛуѓето имаат тенденција да ја заматуваат и разликата помеѓу магијата и последните откритија на науката. Погрешно ја сметаме физичката материја за нешто што се чувствува за да стигнеме до она што е најново и најмагично, дури и ако потекнува од науките – нашиот најнемагичен пристап до разбирањето на работите. Тоа сме го правеле во текот на сите научни револуции во минатото и сè уште го правиме денес со квантната свесност и квантната спиритуалност, како да мислиме дека науката на квантната механика може да нè донесе до магијата, свесноста и духовноста. Но, зошто е тоа така? Зошто гравитираме кон науката и магијата и понекогаш кон комбинацијата од овие две? Од истите причини поради кои гравитираме кон детерминизмот.rnrnrnrnГо сакаме детерминизмот кога ни помага, а не го сакаме кога нè повредува. Сметаме дека сме добиле добри вести ако ни е кажано дека успехот ќе ни биде гарантиран, со други зборови кога добрата среќа е детерминирана од судбината. Го сакаме позитивното неочекувано, но не го сакаме негативното неочекувано. Го сакаме детерминизмот и кога може да нè извади од некоја ситуација, на пример кога некој не ни е привлечен и тоа можеме да го покажеме на тој начин што ќе речеме дека нема хемија. Повеќето луѓе не ја разбираат хемијата бидејќи делува паралелно, магично и детерминирачко. Да речеме дека „нема хемија“ значи дека „судбината не сака да бидеме заедно“, исто како што „имаме хемија“ значи дека „судбината сака да бидеме заедно“. Судбината е наш пријател сѐ до оној момент кога избираме дали да ја прифатиме и сакаме.