Tag: поука

Си бил еднаш еден мал славеј кој се изгубил во шумата. Ги барал родителите долго време, но не успеал да ги најде. Така растел осамен без никого и ништо. Кога пораснал, станал свесен дека не знае да пее, бидејќи никој не го научил. Одлучил да научи да пее по секоја цена. Барал некого кој би можел да го научи. Го сретнал петелот и го прашал:rnrnrnrn„Можеш ли да ме научиш да пеам како славеј?“rnrn„Ако повторуваш по мене, ти гарантирам дека ќе пееш подобро од кој било друг славеј“, гордо одговорил петелот.rnrnПочнал да го подучува да го пее неговото „ку-ку-ри-ку“. Славејот почнал да пее, но му одело толку добро што пеел подобро од петелот. Одлетал во шумата пеејќи го неговото „кукурику“.rnrnЕдно утро, патката го слушнала и го прашала изненадено:rnrn„Кој те научил да пееш толку лошо?“rnrn„Можеш ли ти да ме научиш да пеам како славеј?“, ја замолил славејот.rnrnПатката арогантно му одговорила:rnrn„Немој да губиш време и да учиш да пееш како славеј. Јас пеам многу подобро од славеј. Следи ме и ќе пееш како ангел!“rnrnТака таа почнала да го подучува на нејзиното „ква, ква, ква“. Славејот се трудел и научил да пее подобро од патката. Си отишол, весело пеејќи „ква, ква, ква“.rnrnКога бувот од едно стебло го чул славејот дека пее како патка, му довикнал:rnrn„Зар ти не знаеш да пееш како славеј?“rnrn„Една патка ми рече дека ова пеење е поубаво“, одговорил славејот.rnrn„Мораш да прашаш некој друг славеј, како тебе, и тој ќе те научи како се пее“, му рекол бувот.rnrn„Да, но во оваа шума нема никој како мене“, тажно одговорил славејот.rnrn„Тогаш мораш да го пуштиш гласот што го имаш внатре во себе. Вдиши длабоко, дозволи му на срцето да те води и запеј ја првата мелодија што ќе ти дојде. Само така ќе знаеш какво е твоето пеење“, го советувал бувот.rnrnСлавејот така и направил. Се качил на највисоката гранка од едно стебло, му се препуштил на срцето и почнал да пее како вистински славеј. Неговата песна одекнувала во целата шума. Никој никогаш немал слушнато толку убава песна!rnrnОттогаш, славејот никогаш не се обидувал да имитира некого за да пее убаво. Открил дека не треба никого да копира, туку да биде таков каков што е. Доволно било само да му се препушти на срцето и песната што живеела во него сама излегла надвор и ја освоила целата шума.rnrnПрочитајте ја и следнава поучна приказна која ќе ве убеди дека секое лошо носи и нешто добро.

Во 1932 година, Јунг имал можност да разговара со индијанскиот поглавар Очвајај Биано, познат и како поглаварот Планинско езеро. Овој разговор, кој бил многу поучен за Јунг, бил запишан во неговата книга „Сеќавања, соништа, рефлексии“ (Memories, Dreams, Reflections). Добро запомнете ги зборовите на поглаварот, бидејќи тие изобилуваат со мудрост што одамна сме ја заборавиле.rnrnrnrn„Колку се сурови белците – нивните усни се тенки, нивните носови остри, лицата им се избраздени и изобличени од дупки. Нивните очи имаат загледан израз. Тие секогаш се во потрага кон нешто. Што бараат? Белците постојано сакаат нешто, тие постојано делуваат немирно и како да им е непријатно. Ние не знаеме што тие сакаат, ние не ги разбираме, ние мислиме дека се луди.“rnrnНа прашањето од Јунг зошто тој смета дека сите белци се луди, поглаварот му одговорил:rnrn„Тие размислуваат со нивните глави.“rnrnЈунг се изненадил. Нормално дека луѓето би размислувале со нивните глави, со што друго би можеле да го прават тоа? Трите зборови што поглаварот следно ги изговорил целосно му го промениле начинот на размислување…rnrn„Ние размислуваме тука“, одговорил тој, покажувајќи кон срцето.rnrnПрочитајте ги и овие 10 древни мудрости од Американските Индијанци!

Приказната за Дамокловиот меч е многу кратка, но интересна и поучна. Дамокло бил еден од најблиските и најлојалните соработници на Дионисиј Постариот, тиранот кој владееле со Сиракуза во Стара Грција. Дионисиј живеел во раскошен дворец, бил многу богат и влијателен, а со своето држење предизвикувал стравопочит кај сите негови поданици.rnrnrnrnСите му завидувале поради неговата положба и луксузен живот, а најмногу неговиот близок соработник Дамокло. Својата завист Дамокло ја искажувал на многу лукав начин. Тој го фалел неговиот господар, ги истакнувал неговите доблести и среќата што му ја подариле боговите за да живее мирен живот во изобилство и благосостојба.rnrn„Ти си најсреќниот човек на светот!“, му зборувал Дамокло на тиранот Дионисиј.rnrnНо, самиот Дионисиј знаел дека на сите владетели им се закануваат големи опасности. Тоа му го покажал и на ласкавецот Дамокло во една прилика на многу очигледен и духовит начин. Тој приредил богата гозба во неговиот замок и ги поканил сите угледни луѓе од околината, меѓу кои и Дамокло.rnrnНа големо изненадување на сите присутни, а најмногу на самиот Дамокло, Дионисиј го поставил него на свое место и му овозможил во таа прилика да го почувствува задоволството од неограничената власт и почит. За време на гозбата, Дамокло здогледал еден остар меч како виси над неговата глава, закачен на тенко коњско влакно, кој делувал како да ќе се откачи во секој момент и ќе го удри право во темето.rnrnВо таа ситуација, Дамокло почувствувал голем страв. Не сакал веќе ни да јаде ни да пие, а задоволството што го обземало поради почестите што му биле укажани се претворило во ноќна мора. Тогаш му се приближил Дионисиј и му објаснил дека мечот кој виси на тенок конец над неговата глава е симбол на опасностите што му се закануваат на секој владетел, па затоа мора да знае дека владетелската среќа е само привидна.rnrn„Ете, во такви услови уживам јас во моето богатство и моќ“, завршил Дионисиј.rnrnОд оваа приказна потекнува изразот „Дамоклов меч“ што значи „постојана закана за опасност“. Приказната за Дамокловиот меч има свое филозофско значење за лажното задоволство и среќа на владетелите, но и за непостојаноста на сите власти и сили ширум светот.rnrnДамокловиот меч постојано им се заканува на сите власти. Добро е кога владетелите се свесни за тоа како тиранот Дионисиј, кој му покажал на завидливиот Дамокло какви се последиците од владетелската среќа и задоволство.rnrnДоколку ви се допадна приказната за Дамокловиот меч, прочитајте ја и следнава поучна приказна за да дознаете што вреди повеќе од најскапоцениот дијамант на светот.

Еднаш одамна живеел еден сиромашен и стар пустиник. Гледајќи го истоштен и без сила за живот, селаните секојдневно му давале милостина. За возврат, тој делел сè што добивал со бездомници и луѓе што имале потреба за помош.rnrnrnrnЕден ден тој стигнал до една голема куќа каде што живеела постара жена. Таа била позната по својата злоба и скржавост. Сепак, со надеж, пустиникот ѝ побарал милостина и таа луто му фрлила малку храна. Следниот ден тој повторно се вратил кај неа, но кога таа го видела, толку многу се изнервирала што ставила отров во оризот што му го дала со надеж дека тој никогаш повеќе нема да се врати на нејзината врата.rnrnКога пустиникот пристигнал до својата колиба, го отворил оризот и планирал да почне да јаде но го прекинал млад човек што влегол внатре велејќи му: „Многу сум гладен. Имаш ли да ми дадеш нешто за јадење?“rnrnТој му го дал целиот ориз на гладниот човек, кој брзо го изел. Но во истиот момент штом го голтнал последниот залак, тој се струполил на подот и умрел.rnrnКога се раширила веста за смртта на младиот човек, дознала и злобната жена во големата куќа која го препознала по описите. Тој би нејзиниот син што се враќал дома по долг пат.rnrnПрочитајте ја и оваа поучна приказна за бескрајниот круг на злобата.

Луѓето постојано имаат некакви очекувања од нас. Најголемите очекувања потекнуваат токму од семејството и од нашите најблиски. Иако нивните намери се добронамерни, родителите, роднините, пријателите и професорите понекогаш се обидуваат да ги остварат сопствените цели преку децата. На тој начин, децата го губат личниот идентитет и почнуваат да се претвораат во нешто што не се. Прочитајте ја следнава поучна приказна за да го разберете негативното влијание што го имаат туѓите очекувања на човечката психа…rnrnrnrnВо дворот на една психијатриска болница еден човек сретнал младо момче, со бледо, убаво и зачудено лице.rnrn„Зошто си тука?“, го запрашал.rnrnМомчето изненадено го погледнало човекот и му одговорило:rnrn„Прашањето ти е непристојно, но сепак ќе ти одговорам. Татко ми од мене сакаше да направи негова копија, а истото го сакаше и чичко ми. Мајка ми сакаше да бидам како нејзиниот почитуван татко. Сестра ми го истакнуваше нејзиниот сопруг морепловец како совршен пример на кого би требало да се угледам. Брат ми мислеше дека треба да бидам добар спортист како него. Така и моите учители, докторот по филозофија и професорот по музичко, сакаа моето лице да го покажува нивниот одраз во огледалото. Токму затоа дојдов овде. Средината ми делува поздрава. Барем можам да бидам она што сум.“rnrnПотоа, момчето ненадејно се свртело кон човекот и го прашало:rnrn„Туку, кажи ми, дали и тебе те одведоа тука образованието и добриот свет?“rnrnЧовекот одговорил:rnrn„Не, јас дојдов во посета.“rnrn„Значи ти си од оние што живеат во лудницата од другата страна на ѕидот“, рекло момчето и продолжило да гледа во далечина со збунет и зачуден поглед.rnrnПрочитајте ја и оваа трогателна приказна која ќе ве научи дека не треба да им судите на луѓето.rnrn 

Постои една стара индијанска приказна која говори за двајца млади Индијанци, момче и девојка. Еден ден, тие заедно се упатиле кај големиот поглавар на нивното племе и одлучно му соопштиле:rnrnrnrn„Ние се сакаме! Сакаме да ни го дадеш твојот благослов и да нѐ подучиш што треба да правиме за да може нашата љубов да трае вечно.“rnrn„Добро, ќе ви кажам што да направите. Но, прво мора да дојдете со мене горе на планина. Пред да појдеме, најдете ми два орли и понесете ги со себе, а потоа ќе видиме што ќе правиме“, им одговорил поглаварот.rnrnДвајцата млади тргнале во различни правци и по кратко време секој од нив донел по еден орел. Кога стигнале на врвот од планината, поглаварот им рекол:rnrn„Земете го сега ова кратко јаже и со едниот крај заврзете ја ногата на едниот орел, а со другиот крај заврзете ја ногата на другиот.“rnrnВљубените го послушале и ги врзале нозете на птиците.rnrn„Сега пуштете ги да летаат!“, извикал поглаварот.rnrnМомчето и девојката ги фрлиле птиците кон небото, но орлите не можеле да полетаат, бидејќи нозете им биле врзани една со друга. Тие паднале на земја и почнале да се клукаат меѓу себе, обидувајќи се да се ослободат од јажето со кое биле врзани. Тогаш стариот Индијанец рекол:rnrn„Сега пресечете го јажето!“rnrnМладите ја извршиле и таа наредба, го пресекле јажето и повторно ги фрлиле орлите кон небото. Овој пат тие брзо се издигнале, направиле неколку кругови и полетале кон снежните врвови на блиските планини. Мудриот поглавар рекол:rnrn„Ете, тоа е тајната на вечната љубов и среќа. Ако луѓето се врзани едни со други, никогаш нема да успеат да полетаат. Вие можете слободно да летате заедно, но не и да бидете врзани. Ако сепак се врзете, никогаш нема да можете да ја спознаете љубовта и среќата.“rnrnИако станува збор за индијанска приказна, нејзината поука може да се примени и во денешно време. Немојте да се врзувате со личноста која ја сакате, туку дајте си доволно простор во врската за да можете да летате слободно и да ги достигнете сите врвови во животот.rnrnДоколку ви се допадна текстот, прочитајте ја и следната поучна приказна.