Сите ние пораснавме, но имаме едно мало дете во нас. Дете во душата кое треба да се негува. Најголемата грешка на некои луѓе е обидот да ги скријат желбите на внатрешното дете. Ние мора да го слушаме детето што некогаш бевме и кое сè уште живее во нас.rnrnrnОва дете разбира волшебни моменти. Можеме да ги пригушиме неговите липања, но не можеме да го замолчиме неговиот глас. Ако не се родиме повторно, ако веќе не го гледаме животот со невиност и ентузијазам од детството, тогаш нема смисла да се живее повеќе. Нека детето во вас малку ги преземе работите поврзани со вашето постоење. Ова дете вели дека секој ден е различен. Да направиме детето повторно да се чувствува сакано. Да го задоволиме ова дете – дури и ако тоа значи да се однесуваме на начин на кој не сме навикнати, дури и ако во очите на другите се чини глупаво.rnrnАко го слушаме детето што го носиме во душата, нашите очи ќе светнат уште еднаш. Ако не изгубиме контакт со ова дете, нема да го изгубиме контактот со животот.rnrnПрочитајте ги и овие инспиративни цитати од Пауло Коелјо кои ќе ве потсетат дека животот вреди да се живее.
Пауло Коелјо е бразилски лиричар и новелист кој е еден од омилените на многу луѓе во светот. Добитник е на бројни награди кои сведочат за неговиот специфичен талент со зборовите, а литературните дела на кои го потпишува своето име се преведени на повеќе од 80 светски јазици. Во продолжение прочитајте ја неговата поучна приказна која носи моќна порака.rnrnrnrnУчителот шетал низ едно поле со пченица. Ученикот дошол до него и рекол: „Не можам да го најдам вистинскиот пат. Во што е тајната?“rnrn„Што значи за тебе тој прстен кој го носиш на десната рака?“, го прашал учителот.rnrn„Мојот татко ми го даде пред да почине“, одговорил ученикот.rnrn„Дај ми го сега мене“.rnrnУченикот го послушал, му го дал прстенот и учителот го фрлил во житното поле.rnrn„Сега што?!“, викнал ученикот. „Сега морам да престанам да правам сѐ што правев досега за да го најдам прстенот. Тоа е важно за мене!“rnrn„Кога ќе го пронајдеш, сети се на ова: Сам си даде одговор на прашањето кое мене ми го постави“, рекол учителот.rnrn„Така ќе го пронајдеш вистинскиот пат за сѐ – тоа е оној којшто е поважен од сѐ друго!“
Вежбите за мозокот се подеднакво важни како и вежбите за мускулите. На блогот на познатиот автор Пауло Коејло се појави годишен тест за утврдување на рани знаци на деменција кој се состои од само три прашања.rnrnrnrnРешете го и дознајте како сте. Немојте да читате однапред, туку одговорете на едно прашање, па преминете на друго. Бидете искрени, опуштете си и почнете.rn
1. Што ставате во тостерот?
rnАко сте одговориле со „тост“, не продолжувајте со тестот, правете нешто друго, и внимавајте да не се повредите.rn
2. На англиски јазик, „свила“ e „silk“.
rnИзговорете го овој збор пет пат. Кога тоа ќе го направите, спелувајте го зборот (ес-ај-ел-кеј). Како гласи на англиски јазик зборот за она што го пијат кравите?rnrnАко сте одговориле со „млеко“ вие сте под голем стрес, продолжете со тестов покасно.rn
3. Без калкулатор одговорете на следново прашање:
rnВозите автобус од Лондон до Милфорд Хејвен во Велс. 17 луѓе влегле во автобусот во Лондон.rnrnВо Ридинг, шестмина излегле, а деветмина влегле во автобусот.rnrnВо Свиндон, двајца излегле, а четворица влегле во автобусот.rnrnВо Кардиф, 11 луѓе излегле, а 16 влегле.rnrnВо Свонси, тројца излегле, а пет влегле во автобусот.rnrnВо Кармартен, шест луѓе излегле, а тројца влегле во автобусот.rnrnСтигнувате во Милфор Хејвен.rn
Одговорете, колку е стар возачот на автобусот?
rnСкоро 95% од луѓето не дале точен одговор на прашањата од овој тест.rnrnПроверете дали вие сте во тие 5% кои одговориле точно на сите прашања.rnrn[toggle_box]rn[toggle_item title=”Резултати” active=”false”]rnrn1.Точниот одговор е леб.rnrn2. Одговорот е вода. Кравите пијат вода. Ни даваат млеко, но пијат вода, не може сè да биде млеко!rnrn3.Дали е возможно? Зарем навистина не знаете колку години имате? Вие сте возачот на автобусот!rnrn[/toggle_item]rnrn[/toggle_box]
Пауло Коелјо, авторот на популарната книга „Алхемичарот“ е многу познат по начинот на кој ги инспирира луѓето. Над 3 декади, тој објавува голем број книги, од кои секоја од нив носи посебна и инспиративна порака за тоа како можете да ги следите вашите соништа. Токму затоа, ако се соочувате со некаков проблем, тага или едноставно поминувате низ лош период, погледнете ги овие мали мисли со огромна моќ кои ќе ви го дадат потребниот морален замав полесно да се справите со потешкотиите во вашиот живот.rnrnrn
„Кога нешто сакате, целиот свет прави заговор за да ви помогне да го постигнете.“
rn
„Промените се случуваат само кога ќе излеземе од нашата удобна зона и ќе тргнеме против сè што сме навикнати да правиме.“
rn
„Вие сте она што верувате дека сте.“
rn
„Наједноставните нешта се најчесто и најневеројатните, и само мудрите можат да ги видат.“
rn
„Секој има креативен потенцијал и од моментот кога ќе можете да го изразите овој креативен потенцијал, вие почнувате да го менувате светот.“
rn
„Постои само едно нешто кое го прави сонот невозможен за постигнување: стравот од неуспех.“
rn
„Ако мислите дека авантурата е опасна, обидете се со рутина. Таа е смртоносна.“
rn
„Детето може да го научи возрасниот на три нешта: да биде среќен без причина, секогаш да биде со нешто зафатен и да знае како да го бара со целата своја сила она што го посакува.“
rn
„Имате два избора, да го контролирате вашиот ум или да дозволите тој да ве контролира вас.“
rn
„Сите веруваат дека главната цел во животот е да се следи некаков план. Тие никогаш не прашуваат дали овој план е нивен или бил создаден од друга личност. Тие акумулираат искуства, сеќавања, работи, идеи од други луѓе и тоа е нешто со кое не е можно да се справат. Токму затоа тие ги забораваат своите соништа.“
rn
„Секој благослов кој е игнориран се претвора во клетва.“
rn
„Прифатете го она што животот ви го нуди и обидете се да пиете од секоја чаша. Сите вина треба да бидат пробани, од некои треба да земете само голтка, додека пак од други, да испиете цело шише.“
rn
„Сега кога таа немаше што да изгуби, стана слободна.“
rn
„Која е најголемата лага во светот? Тоа дека во одреден момент од животот губиме контрола врз она што се случува со нас и нашиот живот станува контролиран од судбината.“
rn
„И ве молам не заборавајте: Постои живот пред смртта.“
rn„Вероника реши да умре“ е едно од постарите дела на Пауло Коелјо, па е и поразлично од она што го пружа во последните неколку години. Нема големи дози од магичниот реализам типичен за него, туку проблемот кој овде го изнесува го третира на пореалистичен начин. Се разбира, и овој пат приказната е автобиографска, а инспирирана од времето кое го поминал во установа за ментално здравје. Можеби веќе знаете, неговите родители сметале дека е луд затоа што сакал да биде писател и го пратиле таму за да го оправат. Но наместо тоа, таму се создал материјал за пишување. Тоа што е слично со другите негови дела е дека сопствената приказна и овој пат ја пренесува преку женски карактер.rnrn
rn
Доделуваме 2 книги во соработка со Издавачкиот центар ТРИ
rnrnrn
rnrnТоа е Вероника, млада 24-годишна девојка од Љубљана која решила дека треба да се самоубие. Не ѝ е сосема јасно зошто, но ете, сака да се самоубие. А нејзиниот живот наизглед е таков каков што секој на таа возраст би го посакал: дипломирала, работи, има момчиња, се забавува… Непосредно пред чинот размислува за банални работи барајќи повод за тоа што сака да го стори, давајќи до знаење дека вистинските причини таа ги носи скриени подлабоко во себе. На крај сепак ги испива таблетите и заспива мислејќи дека тоа е тоа, нема веќе да го живее овој мизерен живот во оваа мизерна земја. По некое време се буди во рајот, но тој не ѝ изгледа таков каков што го замислувала. Околу неа место ангели има растрчани луѓе облечени во бело кои ѝ зборуваат нешто нејасно. Набргу сфаќа дека е во психијатриската болница Вилет.rnrnrnrnТакво озлогласено место не може да биде рај. И што е уште полошо, преживеала! Но добро е барем тоа што нејзиниот кошмарен живот ќе трае само уште неколку дена. Нејзиното срце толку многу ослабнало од таблетите кои не успеаја да ја убијат, па каде и да е ќе замине и од болницата и од овој свет. Но, токму тогаш Вероника ќе доживее работи кои ќе ја натераат да се соочи со она што ја прогонува и на животот да почне да гледа на поинаков начин, како на некој кој вреди да се живее.rnrn„Вероника реши да умре“ е книга чие дејство се одвива во лудница – идеално место за испитување на поимот на лудилото. Коелјо овој пат на доста суптилен начин се впушта во расправа за дефинирање на лудилото, за тоа кој е луд, а кој не, но и понатаму на неговиот супер едноставен, разбирлив и забавен начин. Тоа што вам може многу да ви се допадне е тоа што книгата третира теми кои силно ги засегаат читателите од средина како нашата, во која конзервативноста секогаш се појавува во нови бранови славејќи ја покорноста кон нормите. И самата болница е метафора за простор исполнет со неконвенционални луѓе на кои им се суди според конвенционални норми, а особено е интересно прикажувањето на однесувањето на ментално болните кои се сместени таму.rnrnИма за што да се размислува откако ќе се заврши ваква книга.rnrnКнижарница ТРИ, ГТЦ, I кат тел: 02/3238-722 knizarnica@kniga.com.mkrnrnЗа да учествувате во наградната игра треба да оставите коментар, да го твитнете постот или да го пинувате на Пинтерест, користејќи го хаштагот #СакамКнигаОдТРИ и вашето име и презиме (ако не може да се прочита точно од вашиот профил). Имате време до среда, 12 ноември 2014. rnrnДобитниците ќе бидат известени преку профилите на Кафе пауза на Фејсбук, Твитер и на Пинтерест.rnrnНаградите ќе можете да си ги подигнете со документ за лична идентификација во книжарницата ТРИ.rnrn
Некој моќен волшебник, кој сакал да уништи едно царство, истурил волшебна течност во бунарот од кој пиеле вода сите поданици. Секој што ќе ја пробал, полудувал.rnrnrnrnДо утредента сите жители на царството се напиле вода и полуделе, освен царот и неговото семејство, кои имале посебен бунар само за нив и до кој волшебникот не успеал да стигне. Загрижен, царот се обидел да го држи населението под контрола, воведувајќи цела низа безбедносни и хигиенски мерки; меѓутоа, и жандармите и надзорниците пиеле од затруената вода, па затоа им се чинело дека царевите одлуки немаат никаква смисла и решиле да не ги спроведуваат.rnrnКога жителите на царството дознале за новите закони, помислиле дека полудел нивниот владетел и почнал да издава бесмислени наредби. Разбеснета толпа го опколила дворецот и побарала од царот да се откаже од круната.rnrnЦарот, очаен, бил готов да се откаже од тронот, но кралицата го спречила со зборовите: „Ајде и ние сега веднаш да појдеме до бунарот и да се напиеме вода. Така ќе станеме исти како нив.“rnrnТака и направиле: царот и царицата се напиле од водата на лудоста и веднаш почнале да зборуваат бесмислици. Нивните поданици в мигот се покајале: сега, кога царот зборува толку мудро, зошто да не го остават и натаму да управува со земјата?rnrnИ така царството продолжило да живее во мир, иако неговите жители се однесувале сосем поинаку од своите соседи, а царот управувал со земјата сè до крајот на својот живот.rnrn(Извадок од „Вероника реши да умре“ од Пауло Коелјо)rnrnПоука:Никој не е луд и сите се луди. Лудите се секогаш во малцинство. Мнозинството ги смета за луди оние што размислуваат поинаку, мислејќи дека тие се нормални само затоа што сите размислуваат и прават на ист начин. Во моментот кога лудиот ќе ја прифати филозофијата на мнозинството и ќе се претвори во просечен човек, тогаш тој станува нормален.rnrnПрочитајте „Што е нормално денес“ според Коелјо, извадок од неговиот роман „Победникот останува сам“. Нека ве инспирира да ја преиспитате својата лудост и нормалност.
„Кој еднаш ќе се напие од изворот на Љубовта веќе не ќе може да ја згасне својата жед на други извори.“
rnКоелјо, со својот специфичен начин на раскажување, или го сакате или сметате дека сосема одлепил и не знае што пишува. Кога ќе земете да читате некое негово дело, одберете го вистинското време и со сосем смирени и чисти мисли пристапете им на исткаените зборови од неговата рака. rnrn„Вештицата од Портобело“ би можеле да се обидете да ја класифицирате во многу жанрови, но никогаш нема да бидете цврсто убедени каде припаѓа. Би можеле да речеме дека е роман кој ја воспева љубовта, но во никој случај не е љубовен роман со клише изрази од типот ме сака, не ме сака.rnrnrn
rn
Доделуваме 2 книги во соработка со Издавачкиот центар ТРИ
rnrnrn
rnrnАтена е девојка со циганско потекло, посвоена од страна на една Либанка и деловен човек од Бејрут. По избувнувањето на војната се преселува во Лондон каде студира. Но за кратко време се отпишува од факултет сакајќи да стане мајка и сопруга. Токму тоа и се случува, но нејзиниот брак набргу се растура.rnrnНема да помине долго пред Атена да започне да си го бара своето место под сонцето, трагајќи по смислата на животот и откривајќи ги своите природни моќи и дарби. Откако со солзи во очите ја напушта црквата бидејќи свештеникот одбива да ја причести поради тоа што е разведена жена, таа станува сè позаинтересирана за нејзиното духовно пронаоѓање.rnrnБидејќи и самата е благословена да биде мајка и да го чувствува мајчинскиот инстинкт, Атена набрзо тргнува на пат за да ја пронајде својата биолошка мајка и да разбере зошто била напуштена и оставена уште како бебе.rnrnСепак, ние можеме да го испланираме нашиот пат, но не значи дека ќе одиме по планот. Ова патување ќе ја одведе Атена до сосем поинакви станици и откритија, од корен изменувајќи го нејзиниот живот. Што е среќата? Љубов, мир, пари? Колку сме среќни? Колку сме исполнети ако непрестајно трагаме за повеќе, за погоре, за нешто помоќно, повозвишено?rnrn
„Сè што нè опкружува е Универзалната желба. Не е среќата, тоа е желбата. И желбите секогаш се нецелосни: кога ќе се остварат престануваат да бидат желби, нели?“
rnrnrnНема сомнеж дека книгава ќе ве натера да размислувате длабоко, и тоа на толку многу теми. Коелјо допира до сржта на секојдневните проблеми и сомнежи на модерниот човек, како и предрасудите и стереотипите што ги имаме за другите, поткрепени од нашата желба за критика и осудување.rnrn
„Сенката е нашата темна страна, која ни кажува како треба да реагираме и да се однесуваме. Кога ќе се обидеме да се ослободиме од Личноста, палиме едно светло внатре во себе, и ги гледаме пајажините, кукавичлукот, бедотијата. Сенката е таму за да го спречи нашето напредување и обично успева, а ние веднаш стануваме тоа што бевме пред да се поколебаме…“
rnrnКнижарница ТРИ, ГТЦ, I кат тел: 02/3238-722 knizarnica@kniga.com.mkrnrnЗа да учествувате во наградната игра треба да оставите коментар, да го твитнете постот или да го пинувате на Пинтерест, користејќи го хаштагот #СакамКнигаОдТРИ и вашето име и презиме (ако не може да се прочита точно од вашиот профил). Имате време до среда, 12 февруари 2014. rnrnДобитниците ќе бидат известени преку профилите на Кафе пауза на Фејсбук, Твитер и на Пинтерест.rnrnНаградите ќе можете да си ги подигнете со документ за лична идентификација во книжарницата ТРИ.rnrn
Пауло Коелјо има преживеано сè и сешто. Дел од тинејџерските години ги поминал во болница за ментално здравје затоа што неговите конзервативни и строги родители сметале дека таму му е местото поради интровертноста и желбата да се занимава со „никаква професија“ како пишувањето. Потоа се приклучил на хипи движењето и патувал низ целиот свет, пред да се посвети на пишувањето музички стихови. Неговиот сон сепак бил да стане писател, кој почнал да го реализира откако, како што вели тој, духовно се свестил. Инспириран од сето она што му се случувало, денес пишува за теми од секојдневниот живот и тоа на сосема едноставен и разбирлив начин, што го прави еден од најчитаните и највлијателните писатели на денешницата.rnrn„Ракописот од Акра“ е неговиот најнов бестселер. Тој се разликува од повеќето негови дела затоа што не содржи класично дејство со заплет и расплет, односно некаква приказна која ќе ги пренесе идеите на авторот. Наместо тоа, книгата е конципирана како прашања и одговори. Сè се случува во предвечерието на крстоносниот напад врз Ерусалим кога жителите на градот, свесни дека не можат да го одбијат нападот на моќните војски, се собираат на плоштадот и дискутираат со еден Копт за бројните животни дилеми. Тие му поставуваат прашања за љубовта, пријателството, непријателството, немирот, сексот, лојалноста, а тој им одговара на прашањата едно по едно.rnrnКоптот е лик кој патувал по светот собирајќи мудрост пред конечно да се скраси во Ерусалим. Имајќи го предвид неговиот животен пат, не е спорно дека тој е самиот Коелјо кој во своето дело ги изнесува своите искуства и гледишта за поставените прашања. А, тоа што жителите на Ерусалим ги поставуваат прашањата во време на исчекување на воен напад, може да се сфати како повик за помош во моментите на неизвесност и напнатост пред да настапи некоја нова животна реалност.rnrnКоптот ги излага своите ставови во тој амбиент на мачнина и помирување со суровата реалност, а секое од нив наликува на филозофска расправа. Напишани се така што ќе ги разбере секој читател без многу да го напрега мозокот, но иако лесни за читање, ставовите на авторот не се истресени од ракав. Напишаното не е некоја негова шпекулација за животната реалност, туку е конвенционалната психологија преџвакана од негова страна и пренесена на супер разбирлив стил, проткаен со мистичноста карактеристична за неговиот магичен реализам.Критичарите често го критикуваат Коелјо поради неговиот стил на пишување кој лесно допира до секаква публика, а оние циничните велат дека него го читаат дури и луѓе кои претходно немале прочитано ништо друго. Во „Захир“, една од неговите претходни книги, тој изнесе аргумент дека кога пишувал на повисок стил критиката го почитувала, но книгите не му биле читани, но менувањето на стилот за да биде поразбирлив и да може да ги пренесе своите идеи му донеле читаност, но и непопуларност кај „оние што мислат дека мора си неразбирлив за да бидеш добар писател“. Овој пат останува доследен на својот став со тоа што „Ракописот од Акра“ ја направил многу лесна за читање. Таа е за наменета за широка публика, така што може да ги остави незадоволни љубителите на потешки книги напишани на повисок литературен стил.rnrnАко сте прочитале и претходно нешто од него, ќе ви биде јасно за што се работи ако кажам дека оваа е слична на „Прирачник за воинот на светлината“ и кратките приказни кои често ги објавува на неговиот личен блог. Полна е со реченици кои може да се издвојат како убави цитати за кои постои ризик со нивното читање набрзина и толкување вон поширокиот контекст, да дојде до многу површни заклучоци во врска со темите кои ги третира. Како што веќе спомнав, ако психолог или филозоф почне да ви ги објаснува овие теми ќе добиете слични договори, само без мистичната терминологија. Книгата во кратки црти дава доста добар увид во психолошкиот и спиритуалниот аспект на темите кои ги разработува.rnrnКоелјо и порано зборувал за истите овие работи во своите дела, а овој пат целата негова филозофија ја сумирал во една книга. Таа сигурно ќе им се допадне на неговите фанови. Ако сакате да читате за разликите меѓу она што ѝ треба на човечката душа и она што се смета за нормално, а кое истовремено не бара голем напор, ова е идеално четиво за вас.rnrn
Пауло Коелјо е еден од најчитаните писатели на денешницата од едноставна причина што има неверојатна способност на мистичен начин да зборува за проблемите на современиот човек и да биде добро разбран од широката публика. И самиот поминал низ многу проблеми кои го направиле она што тој е денес, така што има собрано доволно животно искуство кое го пренесува преку своите книги и преку кратки текстови кои ги објавува на неговиот блог. Таму е објавена и неговата Декларација со принципи според кои секој човек треба да живее, која следува во целост.rnrnrnrn1. Сите луѓе се различни. И треба да направат сè што е во нивна моќ за тоа да остане така.rnrn2. На секој човек му е дадено да дејствува во два правци: оној на делата и оној на размислувањето. И двата правци водат кон исто место.rnrn3. На секој човек му се дадени два квалитети: моќ и дарба. Моќта ја движи личноста кон исполнување на својата судбина, а дарбата ја обврзува личноста да го сподели со другите доброто што тлее во него/нејзе. Човек мора да знае кога да ја употреби моќта, а кога да биде милосрден.rnrn4. Секому му е дадена привилегија: правото да избира. За оној што не ја користи оваа привилегија, тоа станува клетва – па другите секогаш го прават изборот за него/неа.rnrn5. Секој човек има право на два благослови: правото да постапува правилно и правото да греши. Во случаите на вториот благослов, секогаш постои пат на кој се учи и кој води до правилното постапување.rnrn6. Секој човек има свој сексуален живот и треба да го практикува без чувство на вина, под услов да не им наметнува на другите тоа да го практикуваат со него/неа.rnrn7. Секој човек има своја Лична легенда која треба да ја исполни и тоа е причината поради која постои на овој свет. Личната легенда се пројавува низ ентузијазмот во сето она што тој/таа го прави.rnrnЛичната Легенда може да се напушти на краток период, под услов личноста да не заборави на неа и да ѝ се врати најбрзо што може.rnrn8. Секој маж има своја женска страна и секоја жена има своја машка страна. Неопходно е дисциплината да се употребува интуитивно и интуицијата да се користи објективно.rnrn9. Секој човек мора да знае два јазика: оној на општеството и оној на духовните знаци. Првиот служи за да се комуницира со другите. Вториот служи за да се преведат пораките кои ги праќа Бог.rnrn10.Секој човек има право на потрага по среќа, среќа која него го прави задоволен, но која не мора и другите да ги направи задоволни.rnrn11. Секој човек мора во себе да го чува запален светиот пламен на лудоста. И мора да се однеува како нормална личност.rnrn12. Единствени смртни гревови се следните: да не се почитува правото на својот сосед, некој да си дозволи да биде скаменет од страв, да чувствува вина, да мисли дека не го заслужува доброто и лошото кои му се случуваат во животот и да биде кукавица.rnrnТреба да ги сакаме нашите непријатели, но не треба да се здружуваме со нив. Тие се нашле на нашиот пат за да ја тестираат силата на нашиот меч и затоа го заслужуваат нашето спротивставување и почит.rnrnНие треба да ги одбираме нашите непријатели, а не тие нас.rnrn12-a. Со ова го објавуваме крајот на поделбата помеѓу светото и световното. Отсега па натаму сè е свето.rnrn14. Сè што се случува во сегашноста ќе ја добие својата последица во иднината и е последица на минатото.rnrn15.Невозможното е возможно.rnrnТочката 11 подобро ќе ја сфатите ако прочитате што според него е нормално денес. Покрај тоа, веќе ги имаме објавено и неговите сфаќања за човековата убавина и неговата Конвенција за повредените во љубовта.rnrn rnrn
Пауло Коелјо знае да пронајде зборови со кои ја допира сржта на проблемите и ги кажува на начин едноставен за разбирање. Еве што тој мисли за опседнатоста со идеалите за убавина.rnrnrnrnУбавината не лежи во тоа сите да сме исти, туку во различноста.rnrnМожете ли да замислите жирафа без долг врат или кактус без боцки?rnrnВрвовите на планините кои нè опкружуваат не се исти меѓу себе и затоа оставаат толку моќен впечаток. Ако беа сите исти, сигурно немаше да го привлекуваат нашето внимание.rnrnТоа што нè воодушевува и нè привлекува е несовршеноста.rnrnКога гледаме во кедрово дрво, не мислиме: „Сите гранки треба да бидат исти“. Наместо тоа, велиме: „Колку силно изгледа ова дрво“.rnrnКога ќе видиме змија, не си велиме: „Таа лази по земјата додека јас одам со високо исправена глава“. Наместо тоа си мислиме: „Можеби е мала, но нејзината кожа е толку разнобојна, нејзините движења се елегантни и е многу помоќна од мене.“rnrnКога камилата ќе ја помине целата пустина и ќе нè однесе онаму каде што сме тргнале, не кажуваме: „Грбава е и има грди заби“.rnrnНаместо тоа си помислуваме: „Таа ја заслужува мојата љубов поради нејзината лојалност и помош што ми ја дава. Без неа не ќе можев да го истражувам светот“.rnrnЗајдисонцето секогаш е поубаво кога е покриено со неправилно формирани облачиња, затоа што само тогаш може да се рефлектираат сите убави бои од кои се создадени соништата и поезијата.rnrnЖалете ги оние кои велат: „Не сум убав/а. Затоа љубовта не тропа на мојата врата“.rnrnВистината е дека љубовта чукнала, но кога ја отвориле вратата тие не биле подготвени да ѝ посакаат добредојде.rnrnТие биле презафатени обидувајќи се прво да се разубават, кога, всушност, биле убави такви какви што се.rnrnСе обидувале да имитираат некој друг, додека љубовта барала оригинал.rnrnТие се обидувале да ја рефлектираат надворешноста, заборавајќи дека најголемата светлина доаѓа однатре.rnrn rnrn
rnОва дете разбира волшебни моменти. Можеме да ги пригушиме неговите липања, но не можеме да го замолчиме неговиот глас. Ако не се родиме повторно, ако веќе не го гледаме животот со невиност и ентузијазам од детството, тогаш нема смисла да се живее повеќе. Нека детето во вас малку ги преземе работите поврзани со вашето постоење. Ова дете вели дека секој ден е различен. Да направиме детето повторно да се чувствува сакано. Да го задоволиме ова дете – дури и ако тоа значи да се однесуваме на начин на кој не сме навикнати, дури и ако во очите на другите се чини глупаво.rnrnАко го слушаме детето што го носиме во душата, нашите очи ќе светнат уште еднаш. Ако не изгубиме контакт со ова дете, нема да го изгубиме контактот со животот.rnrnПрочитајте ги и овие инспиративни цитати од Пауло Коелјо кои ќе ве потсетат дека животот вреди да се живее.
Која е мерката за лудило?
rnrnТакво озлогласено место не може да биде рај. И што е уште полошо, преживеала! Но добро е барем тоа што нејзиниот кошмарен живот ќе трае само уште неколку дена. Нејзиното срце толку многу ослабнало од таблетите кои не успеаја да ја убијат, па каде и да е ќе замине и од болницата и од овој свет. Но, токму тогаш Вероника ќе доживее работи кои ќе ја натераат да се соочи со она што ја прогонува и на животот да почне да гледа на поинаков начин, како на некој кој вреди да се живее.rnrn„Вероника реши да умре“ е книга чие дејство се одвива во лудница – идеално место за испитување на поимот на лудилото. Коелјо овој пат на доста суптилен начин се впушта во расправа за дефинирање на лудилото, за тоа кој е луд, а кој не, но и понатаму на неговиот супер едноставен, разбирлив и забавен начин. Тоа што вам може многу да ви се допадне е тоа што книгата третира теми кои силно ги засегаат читателите од средина како нашата, во која конзервативноста секогаш се појавува во нови бранови славејќи ја покорноста кон нормите. И самата болница е метафора за простор исполнет со неконвенционални луѓе на кои им се суди според конвенционални норми, а особено е интересно прикажувањето на однесувањето на ментално болните кои се сместени таму.rnrnИма за што да се размислува откако ќе се заврши ваква книга.rnrn
rnrnДо утредента сите жители на царството се напиле вода и полуделе, освен царот и неговото семејство, кои имале посебен бунар само за нив и до кој волшебникот не успеал да стигне. Загрижен, царот се обидел да го држи населението под контрола, воведувајќи цела низа безбедносни и хигиенски мерки; меѓутоа, и жандармите и надзорниците пиеле од затруената вода, па затоа им се чинело дека царевите одлуки немаат никаква смисла и решиле да не ги спроведуваат.rnrnКога жителите на царството дознале за новите закони, помислиле дека полудел нивниот владетел и почнал да издава бесмислени наредби. Разбеснета толпа го опколила дворецот и побарала од царот да се откаже од круната.rnrnЦарот, очаен, бил готов да се откаже од тронот, но кралицата го спречила со зборовите: „Ајде и ние сега веднаш да појдеме до бунарот и да се напиеме вода. Така ќе станеме исти како нив.“rnrnТака и направиле: царот и царицата се напиле од водата на лудоста и веднаш почнале да зборуваат бесмислици. Нивните поданици в мигот се покајале: сега, кога царот зборува толку мудро, зошто да не го остават и натаму да управува со земјата?rnrnИ така царството продолжило да живее во мир, иако неговите жители се однесувале сосем поинаку од своите соседи, а царот управувал со земјата сè до крајот на својот живот.rnrn(Извадок од „Вероника реши да умре“ од Пауло Коелјо)rnrnПоука: Никој не е луд и сите се луди. Лудите се секогаш во малцинство. Мнозинството ги смета за луди оние што размислуваат поинаку, мислејќи дека тие се нормални само затоа што сите размислуваат и прават на ист начин. Во моментот кога лудиот ќе ја прифати филозофијата на мнозинството и ќе се претвори во просечен човек, тогаш тој станува нормален.rnrnПрочитајте „Што е нормално денес“ според Коелјо, извадок од неговиот роман „Победникот останува сам“. Нека ве инспирира да ја преиспитате својата лудост и нормалност.
Коелјо, со својот специфичен начин на раскажување, или го сакате или сметате дека сосема одлепил и не знае што пишува. Кога ќе земете да читате некое негово дело, одберете го вистинското време и со сосем смирени и чисти мисли пристапете им на исткаените зборови од неговата рака. rnrn„Вештицата од Портобело“ би можеле да се обидете да ја класифицирате во многу жанрови, но никогаш нема да бидете цврсто убедени каде припаѓа. Би можеле да речеме дека е роман кој ја воспева љубовта, но во никој случај не е љубовен роман со клише изрази од типот ме сака, не ме сака.rnrnrn
rnrnНема сомнеж дека книгава ќе ве натера да размислувате длабоко, и тоа на толку многу теми. Коелјо допира до сржта на секојдневните проблеми и сомнежи на модерниот човек, како и предрасудите и стереотипите што ги имаме за другите, поткрепени од нашата желба за критика и осудување.rnrn
Пауло Коелјо има преживеано сè и сешто. Дел од тинејџерските години ги поминал во болница за ментално здравје затоа што неговите конзервативни и строги родители сметале дека таму му е местото поради интровертноста и желбата да се занимава со „никаква професија“ како пишувањето. Потоа се приклучил на хипи движењето и патувал низ целиот свет, пред да се посвети на пишувањето музички стихови. Неговиот сон сепак бил да стане писател, кој почнал да го реализира откако, како што вели тој, духовно се свестил. Инспириран од сето она што му се случувало, денес пишува за теми од секојдневниот живот и тоа на сосема едноставен и разбирлив начин, што го прави еден од најчитаните и највлијателните писатели на денешницата.rnrn„Ракописот од Акра“ е неговиот најнов бестселер. Тој се разликува од повеќето негови дела затоа што не содржи класично дејство со заплет и расплет, односно некаква приказна која ќе ги пренесе идеите на авторот. Наместо тоа, книгата е конципирана како прашања и одговори. Сè се случува во предвечерието на крстоносниот напад врз Ерусалим кога жителите на градот, свесни дека не можат да го одбијат нападот на моќните војски, се собираат на плоштадот и дискутираат со еден Копт за бројните животни дилеми. Тие му поставуваат прашања за љубовта, пријателството, непријателството, немирот, сексот, лојалноста, а тој им одговара на прашањата едно по едно.rnrnКоптот е лик кој патувал по светот собирајќи мудрост пред конечно да се скраси во Ерусалим. Имајќи го предвид неговиот животен пат, не е спорно дека тој е самиот Коелјо кој во своето дело ги изнесува своите искуства и гледишта за поставените прашања. А, тоа што жителите на Ерусалим ги поставуваат прашањата во време на исчекување на воен напад, може да се сфати како повик за помош во моментите на неизвесност и напнатост пред да настапи некоја нова животна реалност.rnrnКоптот ги излага своите ставови во тој амбиент на мачнина и помирување со суровата реалност, а секое од нив наликува на филозофска расправа. Напишани се така што ќе ги разбере секој читател без многу да го напрега мозокот, но иако лесни за читање, ставовите на авторот не се истресени од ракав. Напишаното не е некоја негова шпекулација за животната реалност, туку е конвенционалната психологија преџвакана од негова страна и пренесена на супер разбирлив стил, проткаен со мистичноста карактеристична за неговиот магичен реализам.
Критичарите често го критикуваат Коелјо поради неговиот стил на пишување кој лесно допира до секаква публика, а оние циничните велат дека него го читаат дури и луѓе кои претходно немале прочитано ништо друго. Во „Захир“, една од неговите претходни книги, тој изнесе аргумент дека кога пишувал на повисок стил критиката го почитувала, но книгите не му биле читани, но менувањето на стилот за да биде поразбирлив и да може да ги пренесе своите идеи му донеле читаност, но и непопуларност кај „оние што мислат дека мора си неразбирлив за да бидеш добар писател“. Овој пат останува доследен на својот став со тоа што „Ракописот од Акра“ ја направил многу лесна за читање. Таа е за наменета за широка публика, така што може да ги остави незадоволни љубителите на потешки книги напишани на повисок литературен стил.rnrnАко сте прочитале и претходно нешто од него, ќе ви биде јасно за што се работи ако кажам дека оваа е слична на „Прирачник за воинот на светлината“ и кратките приказни кои често ги објавува на неговиот личен блог. Полна е со реченици кои може да се издвојат како убави цитати за кои постои ризик со нивното читање набрзина и толкување вон поширокиот контекст, да дојде до многу површни заклучоци во врска со темите кои ги третира. Како што веќе спомнав, ако психолог или филозоф почне да ви ги објаснува овие теми ќе добиете слични договори, само без мистичната терминологија. Книгата во кратки црти дава доста добар увид во психолошкиот и спиритуалниот аспект на темите кои ги разработува.rnrnКоелјо и порано зборувал за истите овие работи во своите дела, а овој пат целата негова филозофија ја сумирал во една книга. Таа сигурно ќе им се допадне на неговите фанови. Ако сакате да читате за разликите меѓу она што ѝ треба на човечката душа и она што се смета за нормално, а кое истовремено не бара голем напор, ова е идеално четиво за вас.rnrn
rnrn1. Сите луѓе се различни. И треба да направат сè што е во нивна моќ за тоа да остане така.rnrn2. На секој човек му е дадено да дејствува во два правци: оној на делата и оној на размислувањето. И двата правци водат кон исто место.rnrn3. На секој човек му се дадени два квалитети: моќ и дарба. Моќта ја движи личноста кон исполнување на својата судбина, а дарбата ја обврзува личноста да го сподели со другите доброто што тлее во него/нејзе. Човек мора да знае кога да ја употреби моќта, а кога да биде милосрден.rnrn4. Секому му е дадена привилегија: правото да избира. За оној што не ја користи оваа привилегија, тоа станува клетва – па другите секогаш го прават изборот за него/неа.rnrn5. Секој човек има право на два благослови: правото да постапува правилно и правото да греши. Во случаите на вториот благослов, секогаш постои пат на кој се учи и кој води до правилното постапување.rnrn6. Секој човек има свој сексуален живот и треба да го практикува без чувство на вина, под услов да не им наметнува на другите тоа да го практикуваат со него/неа.rnrn7. Секој човек има своја Лична легенда која треба да ја исполни и тоа е причината поради која постои на овој свет. Личната легенда се пројавува низ ентузијазмот во сето она што тој/таа го прави.rnrnЛичната Легенда може да се напушти на краток период, под услов личноста да не заборави на неа и да ѝ се врати најбрзо што може.rnrn8. Секој маж има своја женска страна и секоја жена има своја машка страна. Неопходно е дисциплината да се употребува интуитивно и интуицијата да се користи објективно.rnrn9. Секој човек мора да знае два јазика: оној на општеството и оној на духовните знаци. Првиот служи за да се комуницира со другите. Вториот служи за да се преведат пораките кои ги праќа Бог.rnrn10. Секој човек има право на потрага по среќа, среќа која него го прави задоволен, но која не мора и другите да ги направи задоволни.rnrn11. Секој човек мора во себе да го чува запален светиот пламен на лудоста. И мора да се однеува како нормална личност.rnrn12. Единствени смртни гревови се следните: да не се почитува правото на својот сосед, некој да си дозволи да биде скаменет од страв, да чувствува вина, да мисли дека не го заслужува доброто и лошото кои му се случуваат во животот и да биде кукавица.rnrnТреба да ги сакаме нашите непријатели, но не треба да се здружуваме со нив. Тие се нашле на нашиот пат за да ја тестираат силата на нашиот меч и затоа го заслужуваат нашето спротивставување и почит.rnrnНие треба да ги одбираме нашите непријатели, а не тие нас.rnrn12-a. Со ова го објавуваме крајот на поделбата помеѓу светото и световното. Отсега па натаму сè е свето.rnrn14. Сè што се случува во сегашноста ќе ја добие својата последица во иднината и е последица на минатото.rnrn15. Невозможното е возможно.rnrnТочката 11 подобро ќе ја сфатите ако прочитате што според него е нормално денес. Покрај тоа, веќе ги имаме објавено и неговите сфаќања за човековата убавина и неговата Конвенција за повредените во љубовта.rnrn rnrn
rnrnУбавината не лежи во тоа сите да сме исти, туку во различноста.rnrnМожете ли да замислите жирафа без долг врат или кактус без боцки?rnrnВрвовите на планините кои нè опкружуваат не се исти меѓу себе и затоа оставаат толку моќен впечаток. Ако беа сите исти, сигурно немаше да го привлекуваат нашето внимание.rnrnТоа што нè воодушевува и нè привлекува е несовршеноста.rnrnКога гледаме во кедрово дрво, не мислиме: „Сите гранки треба да бидат исти“. Наместо тоа, велиме: „Колку силно изгледа ова дрво“.rnrnКога ќе видиме змија, не си велиме: „Таа лази по земјата додека јас одам со високо исправена глава“. Наместо тоа си мислиме: „Можеби е мала, но нејзината кожа е толку разнобојна, нејзините движења се елегантни и е многу помоќна од мене.“rnrnКога камилата ќе ја помине целата пустина и ќе нè однесе онаму каде што сме тргнале, не кажуваме: „Грбава е и има грди заби“.rnrnНаместо тоа си помислуваме: „Таа ја заслужува мојата љубов поради нејзината лојалност и помош што ми ја дава. Без неа не ќе можев да го истражувам светот“.rnrnЗајдисонцето секогаш е поубаво кога е покриено со неправилно формирани облачиња, затоа што само тогаш може да се рефлектираат сите убави бои од кои се создадени соништата и поезијата.rnrnЖалете ги оние кои велат: „Не сум убав/а. Затоа љубовта не тропа на мојата врата“.rnrnВистината е дека љубовта чукнала, но кога ја отвориле вратата тие не биле подготвени да ѝ посакаат добредојде.rnrnТие биле презафатени обидувајќи се прво да се разубават, кога, всушност, биле убави такви какви што се.rnrnСе обидувале да имитираат некој друг, додека љубовта барала оригинал.rnrnТие се обидувале да ја рефлектираат надворешноста, заборавајќи дека најголемата светлина доаѓа однатре.rnrn rnrn