Еден човек патувал кон Рим. Тоа е едно од неговите четири свети патувања, на кои тој оди по магична традиција. По 20 дена самотија, почувствувал дека се наоѓа во многу полоша состојба отколку кога тргнал. И покрај тоа што бил изолиран, почнале да го обземаат негативни и злобни мисли.rnrn
rnrnТокму затоа решил да го побара својот водич и да му раскаже што се случило. Тој ѝ објаснил дека отишол на патување за чистење на душата со цел да биде поблизу до Бог, но по 3 недели се почувствувал многу полошо отколку на почетокот.rnrn
„Сè е во ред со тебе, не се грижи“, му одговорила таа. „Кога ќе го запалиме нашето внатрешно светло, прво ја здогледуваме прашината и пајажината, односно своите слаби точки. Тие отсекогаш биле тука, но досега не сме можеле да ги видиме поради темнината. Но, сега кога можеш да ги видиш ќе ти биде многу полесно да ја исчистиш својата душа.“
Кога станува збор за празниците, не мора да излегувам од дома за да најдам инспирација или да соберам податоци. Тука е мајка ми. Експерт за сè живо и неживо, за сè што лета, оди, се јаде… Детален познавач на секоја област, секогаш подготвена да даде подробни информации, и најважно од сè – секогаш е во право, а спротивното е невозможно да се докаже. Не, сериозно, за нејзините познавања од областа на верата и духовноста ѝ симнувам капа.
rnrnВеќе почнувам да ја осознавам мојата интимна и длабока врска со книгите, неверојатната и магична поврзаност со испишаните страници и „живеењето“ во кожата на авторот. Сега јас сум таа која се обидува да пронајде зборови, да ги смести на хартија и да им даде живот.rnrnБи ја започнала приказната со спомени од училишните денови. Во седмо одделение, веднаш по завршувањето на зимскиот распуст, класната која предаваше македонски јазик, во обид да ја искаже својата лутина и гнев поради тоа што сме прочитале одвај две-три книги за време на празниците, со повишен тон почна да чита еден текст на Бранко Копиќ. Во текстот, авторот кажува дека книгата ја победува смртта, го победува просторот. Ни ги доловува неговите средби со Езоп и Марк Твен и „патувањата“ во далечните земји.rnrnНеколку години подоцна, чувствувам огромна благодарност кон Копиќ. Ме „натера“ да пијам чај со Фројд, да сонувам за љубовта читајќи ја „Дениција“ на Петре М. Андреевски, да согледам колку присутно може да биде нечие отсуство. Започнав да верувам во судбина и случајности, сочувствувајќи со Невена од „Тунел“ на Андреевски, волшебникот со перо. Тој ме соочи и со суровата реалност, македонското проклетство секоја жена да чека некого. Но, нему му се спротивстави Симон де Бовоар, која ми шепна дека ниту една жена не заслужува да биде скршена, таа мора да има посебно место во светот каде што владеат мажите.rnrnВо пркосот на младоста, се сретнав и со типичната американска психологија преку десетици книги кои алудираат на тоа дека ние, жените, сме од Венера, а мажите се од Марс. Но, „Скицата за првото писмо до Ема Гермова“ на Гане Тодоровски, „Љубовница“ на Блаже Конески, „Канционерот“ на Петрарка ме помирија со фактот дека сите, и мажите и жените, сме од Земјата и дека љубовта е највозвишеното нешто што може да му се случи на секој човек.rnrnТука би го сместила и Ерик Фром и неговата „Вештина на љубовта“, каде што се случува парадоксот две личности да станат едно, а сепак да останат две индивидуи.rnrnПак ќе се навратам на моето детство. До денес, на полиците преполни со книги, почесно место имаат „Црвенкапа и Волкот“ и „Девојчето со кибритчињата“ на данскиот писател Ханс Кристијан Андерсен. Можеби ако само прелистував, тогаш сказните со принцот на бел коњ ќе го имаа почесното место. Но, овие две навидум детски книги во себе носат силна метафора, идејна порака за возрасните. Првата за тоа дека постојат пресвртни моменти во која било приказна, а втората дека има приказни и со тажен крај, асоцира на некоја космичка поврзаност, но и на нехуманоста на луѓето.rnrnКога сум веќе кај метафорите, нефер би било да не го споменам Милан Кундера. Во „Неподносливата леснотија на постоењето“ ме става пред една важна претпоставка:rn
rnrnОсвен талентиран фотограф, Марио е и голем авантурист, всушност оваа фотосесија настанала благодарение на неговата љубов кон патувањата. На 27 години тргнал на пат околу светот на неговиот велосипед, па возејќи од Кејптаун кон Каиро имал можност да се запознае со убавините на Африка. Освен фасцинантната природа, она што најмногу го воодушевило биле и луѓето од разни племиња и нивниот номадски живот. По неговата прва посета Марио се вратил назад во Африка уште осум пати за да направи нови фотографии како дел од неговиот проект 
rnrnЗа својата фотосесија Герт вели дека има за цел да ја зачува, на некој начин, културата на луѓето коишто ги сретнал при неговите патувања. Според него, многу од племињата со кои се запознал нема да постојат за некои 25 години и затоа сакал да ги овековечи онака како што изгледаат денес. Тврди дека никогаш не ги подготвувал луѓето кои ги избирал за сликање и секогаш се фотографирани онака какви што биле кога ги сретнал.rnrn
rnrnВизијата на овој амбициозен фотограф е да ја смени барем малку перцепцијата на светот за Африка – континентот на хаосот. Герт тврди дека реалноста е сосема спротивна од стереотипот и „модерните номади“ облечени во фармерки, со смартфони и секогаш во брзање треба да бидат свесни и да го ценат начинот на живот на овие луѓе.rnrn
rn
rn
rnrn rn
rnrn rn
rnrn rn
rnrn rn
rnrn rnrn