Фотографката Лиза Вуд од Ајдахо, САД ги претвора навидум обичните фотографии од полиња, во прекрасни, надреални и богато обоени селски пејзажи, од кои застанува здивот. Насловена „Art of Farmland“, оваа фотосерија е создадена како резултат на користење тајмлепс техника и комбинација од повеќе експозиции. Овие трикови убаво испреплетени создаваат импресивен ефект во фотографиите, кој отпрвин не изгледа толку очигледен, но е видлив доколку се загледаме подлабоко. 
rn
„Се надевам дека гледачите ќе имаат прилика да ги погледнат руралните пејзажи од поинаква перспектива и дека ќе ја ценат имагинацијата зад овие фотографии и расположенијата кои ги евоцираат“ – вели артистката.
rn
rnrn
rnrnБидете секогаш во тек со новите содржини на Кафе пауза. Следете нè на Твитер или пак станете фанови на нашата страница на Фејсбук.rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rnrn rnrn
rnrnЛокалните жителите нив ги нарекуваат трули. Се градат со помош на градежна техника која овозможува ѕидот да го издржи она што се поставува врз него. Интересно е и тоа што се градат директно врз каменетата подлога, без копање на темели. Самата конструкција е од варовник, не се употребува малтер, а покривите се конусовидни.rnrn
rnrn
rnrnБуркина Фасо е сиромашна држава, дури и според западно-африканските стандарди. Можеби е и најсиромашната земја во светот. Но луѓето одовде се културно богати и декорирањето на фасадите од кал на куќите, е многу битен составен дел од нивното културно наследство. Декорирањето на ѕидовите претставува задача на заедницата и тоа секогаш го прават само жените. Процесот на изработка е всушност античка вештина, која датира од XVI век од нашата ера.rnrn
rnrnЛуѓето Касена ги градат нивните куќи целосно од природни материјали: земја, дрво и слама. Земјата помешана со слама и кравји измет формира влажна смеса со совршена пластичност, со која може да се формираат речиси вертикални површини. Куќите во Tiébélé се градени имајќи ја предвид безбедноста на ум, без разлика дали станува збор за заштита од климатски непогоди или од потенцијални непријатели. Ѕидовите се дебели околу 30 см, а домовите се дизајнирани без прозорци, освен еден или два мали отвори, кои овозможуваат доволно продор на светлина. Влезните врати се само 60 см високи, а покривите се заштитени со дрвена конструкција. По дома, мештаните си пијат од локалното пиво (dolo).rnrn
rnrnПо изградбата на куќите, жените прават фрески, служејќи се со обоена кал и бела креда. Мотивите и симболите се преземени од секојдневниот живот, од религијата и од верата. Насликаните ѕидови потоа внимателно се полираат со камења, при што секоја боја посебно се полира, за да не се помешаат меѓусебно. На крајот, целата површина е обложена со природна глазура, добиена со варење мешунки од „néré“, африканско багремово дрво. Дизајните воедно служат и за заштита на ѕидовите. Декорирањето обично се завршува пред стартувањето на дождовната сезона и ја штити фасадата од дождот. Додавањето кравји измет, набивањето слоеви кал и полирањето со néré, ги прави дизајните отпорни на влажните климатски услови, овозможувајќи ѝ на структурата подолго да трае.rnrn
rnrn rnrn
Најпознатата легенда за ова место вели дека во дамнешно минато, на една свадба во селото Куклица се случила огромна трагедија. Една разочарана и вљубена девојка, била бесна поради тоа што момчето се жени за друга, па ги проколнала. Клетвата ги стигнала на денот на свадбата, кога веселејќи се, сите гости на веселбата, заедно со зетот и невестата, се скамениле. Локалните жители, тврдат дека на секои 5 до 6 години, се појавува по една нова камена кукла.
Научниот аспект е сосема спротивен. Научниците тврдат дека камените кукли се создале уште пред да се појави каква било населеност на планетава, и тоа од вертикална ерозија на вулкански карпи.
Можеби легендите на народот не се толку логични и не звучат вистинито, сепак секогаш се поинтересни од тврдењата на научниците. Затоа легендата останала и ќе се пренесува од генерации на генерации. Ќе се зборува за разочараната девојка, нејзината клетва и скаменетите свадбари. Местото ќе ве понесе да верувате во оваа легенда, дури и да си ги замислувате лицата на свадбарите и јасно да ги гледате зетот и невестата како стојат еден до друг во прегратка.
rnrn
Беровското езеро се наоѓа на околу 5 километри од градот Берово. Поради високата надморска височина на која се наоѓа, нема многу високи температури и е многу пријатно за дневна посета. Областа околу езерото е совршена за првомајски пикник, додека пак за оние со поавантуристички дух има прекрасни шумски патеки за мала прошетка. На враќање, доколку имате време посетете ги и водопадите во Пехчево кои се наоѓаат на околу десетина километри од Берово.rnrn
Колешинските водопади се наоѓаат на северниот дел од планината Беласица, во долниот тек на реката Баба. Тие се едни од највисоките водопади во Македонија со висина од 15 метри. Доколку имате вишок енергија и сте расположени за прошетки, оваа локација е совршена за вас, бидејќи на околу 100 метри од овие водопади се наоѓаат неколку помали водопади, распоредени во низа со височина од 2 до 4 метри. Секој од нив има сопствена убавина по која се одликува.rnrn
Марковите кули се тврдини од средниот век кои го добиле името според кралот Марко, најпознатиот јунак на епското народно творештво во Македонија. Тие се наоѓаат во централниот дел од Македонија, во близина на градот Прилеп. Доколку никогаш не сте ги посетиле, оваа година е вашата шанса за тоа. Ќе си поминете одлично со најблиските и истовремено ќе научите нешто ново за историјата на Македонија.rnrn
Оваа локација е совршена за авантуристите и за оние кои сакаат цел ден да го поминат во одење. Корабскиот водопад се наоѓа во горниот тек на Длабока Река, на планината Кораб. Се јавува во пролетните месеци поради топењето на снегот. Најдобриот пристап до водопадот е преку долината на Длабока Река. До него можете да стигнете од левата страна на реката преку селата Нистрово и Жужње или пак, од десната страна преку Бибај покрај врвот Кабаш. Дел од патеките се тесни и слабо обележани, а на неколку места треба да се преминува реката преку необезбедени премини, така што за оваа авантура добро би било доколку бидете со некој кој ја познава областа.rnrn
Доколку ви е здодеано од традиционалните првомајски собири, оваа локација е создадена за вас. Кокино се наоѓа на врвот Татиќев Камен, на 35 километри од Куманово, а името го добило по селото кое се наоѓа во близина. Најинтересното за оваа локација е што е создадена во 1800 година п.н.е и била употребувана за следење на циклусите на Сонцето и Месечината, како и за мерење на времето.rnrn
Се наоѓа на 17 километри од Скопје и е кањон на реката Треска (која е десна притока на Вардар). Оваа област изобилува со неверојатни пештери и голем број цркви и манастири. Од пештерите најмногу се издвојува Врело, која е една од најдлабоките во таа област. Дел од оваа пештера е над вода, а другиот дел е подводен. Во длабочината на пештерата се наоѓаат и две езера, Мало и Големо Езеро кои имаат и своја плажа.rnrn
Манастирот Св. Јоаким Осоговски кој е стар околу 1000 години се наоѓа на 3 километри од Крива Паланка. Дабовата шума која се наоѓа околу него е совршена за кратка прошетка со најблиските. Откако ќе завршите со посетата на манастирот како и со шумските прошетки, посетете го и рибникот Гиновци кој се наоѓа на 2 километри пред Крива Паланка. Тоа е одлично место за семејна скара и првомајски пикник.rnrn
Манарола е најстарото и второто најмало селце помеѓу петте кои се наоѓаат во Чинкве Тере, чиј камен-темелник е црквата Сан Лоренцо, која датира од 1338 година. На западниот крај има малечко пристаниште, а на десниот крај се наоѓа црквата и плоштад на кој мештаните се среќаваат за да извршат разни активности. Инаку на поголемиот дел од Чинкве Тере има лозја на многу места.
Во Маранола има малечко пристаниште на кое има рампа за бродови, згради во разни бои и карпеста патека по која луѓето можат да се спуштат надолу за да се искапат во морето. За оние кои се спремни за малку поавантуристичко пливање, има скалички за да се качат од водата кон карпите за да скокаат, а кога ќе завршат со спортувањето можат да се искапат под тушевите.
Во Манарола традиционално прво се развиле рибарската и винарската индустрија. Локалното вино т.н. „Sciacchetrà“ е прочуено по својот квалитет. Манарола заедно со останатите четири села се популарни туристички дестинации, особено во текот на летните месеци. Атракција за туристите претставува шетањето по пешачката патека која се наоѓа измеѓу Манарола и Риомаџоре т.н. Via dell’Amore (Патека на љубовта), искачување по карпестите патеки и разгледување на лозјата над селцето.
rnrn
Жителите на ова село тврдат дека тоа постои повеќе од 700 години. Луѓето кои се плашеле дека ќе бидат повикани за во монголската армија, бегале тука и се криеле во пештерите. Куќите се познати како „каран“, а грубо преведено зборот на турски би значел кошници.
Со текот на годините, мештаните ги проширувале своите домови. Сега повеќето од нив имаат од два до четири ката на кои се наоѓаат простории за живеење, подрум и простории за чување добиток. Овие домови се едни од најдобрите енергетско-ефикасни во земјата, бидејќи каменот е одличен изолатор кој обезбедува добра топлина за време на долгата и ладна зима. Исто така, домовите се постојано ладни во летниот период од годината.
rn
Изгледот на селото се нема променето со векови. Дел од куќите имаат влезови изработени во Мануелски стил (португалски стил за архитектонски орнаменти од почетокот на 16-ти век), а рушевините од замокот кој бил замислен да изгледа како населба, даваат фантастичен поглед кон планината.
Во 1938 година, на едно национално натпреварување, Монсанто било изгласано за „Најпортугалско село во Португалија“, па оттогаш со градежни рестрикции било овозможено селото да постане музеј на отворено. До селото не е лесно да се пристигне со јавен транспорт, но неверојатната панорама, пејзажите и живописноста на селото, вредат за да тргнете на едно далечно возење. Доколку патот ве однесе кон Португалија, не мислете се, појдете и уверете се во убавините на ова мало парче рај на Земјата.
rnrn