Меѓу популацијата на млади луѓе во Јапонија денес, има толку многу кои намерно и долго време, со години, па и со децении, се заклучуваат во куќи и ја прекинуваат комуникацијата со секој што го знаат. Дури имаат и свое име – хикикомори.rnrnДа знаете како да поминете време со себе е вештина што на многу луѓе им недостасува. Знаеме дека затоа оној кој знае како да биде сам, никогаш не е осамен. Изолацијата од остатокот од светот понекогаш е најдобриот начин за одмор и релаксација од стресни ситуации, а младите полесно го бараат својот идентитет во сопствената интимност. Сепак, излегува дека некои луѓе научиле премногу добро како да го постигнат тоа.rnrnrnrnПоминувањето неколку дена во стан без компанија не го прави човекот дел од заедницата хикикомори, како што се нарекува од страна на поединци кои живеат таков начин на живот. Проблемот настанува кога некој изолиран во својот дом ќе помине најмалку шест месеци со ограничување или целосно укинување на сите социјални контакти, без разлика дали се работи за посети или телефонски разговори. Покрај физичкото растојание, се одвива и психолошко растојание и со текот на времето, целата комуникација исчезнува. Се разбира, ова е неодржливо не само во лична, туку и во која било професионална смисла. Задачите што вклучуваат комуникација со луѓе стануваат проблем. Да се оди на училиште или работа е невозможно, па дури и да се работи од дома ако е потребна интеракција. Ова не значи дека тие воопшто не користат Интернет или социјални мрежи, тие се само скриени корисници. Тие пасивно го набљудуваат реалниот свет преку онлајн игри и социјални мрежи затоа што сè уште ги интересира што се случува таму и не можат да го остават целосно зад себе.rnrnЗаедницата хикикомори е формирана во 90-тите години од минатиот век, откако јапонската економија пропадна за време на ледената доба и како резултат на што младите не успеале да ги постигнат своите цели на почетокот на својата кариера. Чувствувајќи се како да не успеале, тие почнале да се повлекуваат и да се дистанцираат од светот.rnrnИстражувањата покажуваат дека трауматските искуства на срамот и поразот обично се докажуваат дека се предизвикувачи на радикално социјално дистанцирање. Тоа можат да бидат мали работни места кои обично брзо се забораваат, како што се неуспесите на некои важни испити. Хикикомори е исто така поврзано со јапонскиот систем на културни вредности, во кој постои висока проценка на фреквенцијата и стравот од срам, па затоа исклучувањето од општеството може да изгледа како културно самоубиство и самоказнување.rnrnПрвото име го смислил јапонскиот психијатар и професор Тамаки Саито во 1998 година. Гледајќи го брзиот раст на овој тренд на однесување, тој не можеше да го класифицира како познато нарушување и заклучи дека не ги исполнува критериумите за психијатриска дијагноза, што на никаков начин не ги намали страдањата на хикикоморите или на нивните родители и роднини. На хикикомори денес се гледа како социокултурен феномен, а не како ментална болест. Експертите дури сега започнаа да ја истражуваат можната поврзаност на ова однесување со аутизам, депресија, социјална анксиозност и агорафобија.rnrnПрочитајте и за овојнов нордиски тренд „фрилуфтслив“ – живеење со природата и во нејзина близина.
Голем број мажи не сакаат да стапат во брак, бидејќи сметаат дека бракот не е брак туку мрак и дека тој ќе направи да се чувствуваат како куче врзано за ланец. За разлика од нив, повеќето жени уште во дваесеттите години почнуваат да мечтаат за брачната идила. На мажите никаде не им се брза, бидејќи сметаат дека за таква голема одлука има време во животот. Слободата за нив е непроценлива, а бракот честопати ги асоцира токму на нејзиното отсуство и на константно досаѓање од страна на идната сопруга.rnrnНо, реалноста е дека и покрај тоа што бракот не може да биде постојано совршен, сепак со себе носи многу убави нешта, кои вреди да се доживеат уште во младоста.rnrnrn
rn011
Секогаш ќе имате поддршка покрај себе.
rn011
Најдобрата пријателка ви е воедно и љубовница.
rn011
Сексот станува сè подобар со годините.
rn011
Можете да уживате во секс без кондом.
rn011
Оженетите мажи подобро заработуваат.
rn011
Оженетите мажи се комплетни личности.
rn011
Покрај себе имате личност која ве познава подобро од сите.
rn011
Секогаш имате поддршка и рамо за плачење.
rn011
Се чувствувате самоуверено покрај вашата жена.
rn011
Во секој момент имате партнер за сè што ќе посакате.
rn011
Тагата, среќата и сите разни емоции ги делите на пола.
rn011
Секогаш имате пријател за разговор.
rn011
Кога си доаѓате од работа, ве чека топлината на вашиот дом и прегратка.
Живееме во модерно време со брзо темпо на промени кои стихијно го менуваат начинот на живот. Ако нашите баби се мажеле на 19, нашите мајки на 24, денес на девојките не им се брза да рипнат во тавчето сè до 30-тата година од животот.rnrnrnrnНе само што многумина го одложуваат стапувањето во брак, туку некои и воопшто не се одлучуваат на овој чекор. Во 1970 година, 60% од жените во Америка на возраст 20-24 години биле мажени, а 90% биле во брак до 29-тата година од животот. Наспроти тоа, во 2010 година, само 20% биле мажени до 24-тата година, а 50% до 29-тата. Според социологот Филип Коен, водејќи се од моменталната стапка „процентот на луѓето кои ќе се земаат ќе стане нула до 2042“ (што секако не е можно, но дава убава слика за темпото со кое се развива овој тренд).rnrnСпоред авторката на книги за немажени жени Ребека Трејстер, „бракот никогаш не се случувал толку доцна и толку ретко во историјата на земјата“ (Америка).rnrnПричина за ова, делумно, е тоа што на жените повеќе не им е неопходен бракот заради сигурност, а исто така многумина ѝ се спротивставуваат на судбината на нивните родители кои пристапиле во ваква традиционална заедница и за кои животот не испаднал баш најдобро. Од друга страна, младите луѓе се заглавуваат со кредити и долгови и во ваква економија, тешко е да се прават долгорочни планови од овој тип.rnrnИсто така, бракот денес изгледа поинаку од порано. „Илјадници години луѓето имале многу мал избор во однос на тоа дали и со кого да стапат во брак и скоро немале избор кога станува збор за одгледувањето деца“ – истакнува Стефани Кунтс во „Брак: Историја“. Смртта порано растурала многу бракови, а денес таа алатка е разводот. Мажот ја поседувал жената, нејзиниот имот, нејзините пари и нејзината сексуалност, и го имал крајниот збор во сè.rnrnНо, светот се промени. Луѓето живеат поздрав живот, па не постои притисокот дека мора да се стапи во брак порано. Жените од своја страна можат и емотивно и финансиски да се издржуваат себеси.rnrnПорано младите се земале уште додека биле на факултет. Сега, ако некои се земат додека се сè уште на факултет, не само што тоа ќе биде чудно за средината, ќе биде изненадувачки дури и за нивните родители.rnrnСтатистиката за Америка вели дека жените кои одлучиле да се земат подоцна во животот, во 30-тите веќе заработуваат повеќе и се финансиски постабилни. Од друга страна, подоцното стапување во брак влијае и на намалување на стапката на разводи. Имено, оние кои стапуваат во брак во 20-тите години од животот, поверојатно може да се соочат со развод отколку оние кои стапуваат во 30-тите.rnrnrnrnСпротивните сфаќања презентираат контрааргументи во корист на бракот во помлади години.Додека една група жени веќе чува деца во 30-тите години од животот, друга група жени на истата возраст се занимава со третмани за плодност, па затоа треба да се преиспитаат приоритетите и општо-раширениот став дека бракот треба да дојде откога ќе се средат другите аспекти од животот.rnrnСпоред други сфаќања, годините не треба да се земаат како универзално мерило за спремноста за брак – жената треба да биде оформена како личност пред да го направи тој чекор. Во спротивно, промените на личноста и несогласувањата кои може да се јават подоцна, може да резултираат со несреќен брак, следствено на тоа – несреќен живот, па и со развод.rnrnПоследново сфаќање има логика за многу жени, но и понатаму, на помлади години, младите парови полесно се одлучуваат за заеднички живот, додека бракот го одложуваат за некои идни времиња кога ќе можат да имаат контрола врз сите поважни аспекти од животот.rnrnЖените, но и мажите прво сакаат да се изградат себеси пред да стапат во брак. Порано бракот бил првиот чекор кон светот на возрасните, денес тој е скоро последниот.rnrnВо ваков брак, жените имаат економска корист бидејќи влегуваат во заедништво со поголема моќ и на тој начин може уште повеќе да ги развиваат своите амбиции во иднина, наместо да зависат од сопругот.rnrnОние кои го одложуваат бракот за подоцна, тоа го прават и од практични причини – не сакаат да живеат под кирија или уште полошо – заедно со цимери. Прашањето е: дали прво да се купи стан или да се стапи во брак? Многумина би ги сакале двете нешта истовремено, но често не постои финансиска и емотивна спремност ниту за едното во пораните години од животот.rnrnСвадбите кои претставуваат силна традиција во нашата земја, се сами по себе голем трошок. Но, од друга страна, бракот носи и финансиски погодности кои резултираат од заедничкиот живот – се делат трошоците за храна, за превоз и сл., а има и дополнителни предности доколку брачен пар се одлучи за купување стан или куќа.rnrnВо Америка, постои расчекор помеѓу процентот на мажени жени и жени со деца во нивните 30-ти – 2/3 од жените до 30 години имаат деца, додека половина од првородените се деца на немажени жени кои ги родиле во 20-тите години од животот.rnrnПорано жените биле притиснати да изберат помеѓу образованието и бракот, вели Кунтс, но денес образованите жени имаат поголема склоност да се омажат и, според истражувањата, нивните мажи повеќе им помагаат низ дома, што пак резултира со подобар сексуален живот.rnrnНе дека бракот во 20-тите е лош, само денес жените имаат многу поголем избор во однос на минатото и заради тоа секоја на различен начин го избира својот пат до вистинската среќа.rnrnrnrnШто мислите вие? Кои се причините за сè почестите бракови во подоцнежните години од животот? Дали најголем фактор е економијата во која живееме или пак само го следиме трендот кој ни доаѓа од Америка? rnrn rnrn
Кој во вашата заедница почесто го фрла ѓубрето, мажот или жената? Одговорот на ова прашање може да биде еден од факторите кои покажуваат колку сте сексуално активни. Најновото истражување објавено во списанието „American Sociological Review“ покажува дека мажите кои поретко се занимаваат со традиционални „женски“ куќни работи, како готвење, чистење и купување намирници, повеќе време посветуваат на секс со својата партнерка.rnrnrnrnОд друга страна, мажите кои се занимаваат со мажествените куќни работи како косење трева, фрлање ѓубре, одржување на автомобилот, плаќање сметки, имаат повеќе секс од оние кои ги избегнуваат тие обврски.rnrnБрачните парови кои учествувале во ова истражување се изјасниле дека во просек имаат 5 пати секс месечно, но бројот на сексуални односи во просек бил за 1,6 поголем кај оние парови во кои само жената се бави со „женските работи“ во домаќинството.rnrnВо истражувањето учествувале 4.500 хетеросексуални брачни парови од САД, а податоците биле прибрани во периодот од 1992 до 1994 година, што претставува најновото големо истражувањево во кое е измерена фреквенцијата на сексуални односи на брачни парови во оваа земја.rn
Жените почесто им помагаат на мажите
rnОд ова истражување се добил и уште еден интересен резултат. Имено, мажите во просек работат околу 1/5 од женските работи по дома, додека жените работат околу 1/2 од машките работи.rnrn
И покрај големото влијание на технологијата врз денешниот начин на живеење, постои изненадувачки голем број заедници низ светот кои сè уште немаат никакви допирни точки со модерната цивилизација. Нивните традиции можеби нам ни изгледаат неразбирливо, но големи се шансите дека тие постоеле многу подолго пред појавата на нашите. Следуваат петте „најдалечни“ заедници кои живеат сосема изолиран начин на живот и некои од нив не сакаат ни да слушнат за каков било контакт со странци.rnrn
Непознато амазонско племе
rnНајмистериозната заедница на оваа листа е едно мало племе кое се наоѓа на средината од Бразилскиот Амазон, во „најдалечните краеви на светот“. Тоа е скоро откриено и сè уште многу малку се знае за нивните традиции и обичаи. Нивното име исто така сè уште не е познато и единствената причина поради која биле пронајдени е сечењето на дрвјата околу нивното село.rnrnИ покрај тоа што изгледа како нивното племе да има ограничен контакт и со племињата во околината, тие го делат истиот јазик Пано со нив, но со досега непознат дијалект. Настрана од тоа, со сигурност знаеме дека тие живеат во големи колиби од слама што укажува дека во нив не живее само примарното семејство, но како точно се одредуваат поделбите сè уште не е познато. Главниот извор на храна им се плодови како банани, пченка и кикиритки.rnrn
Инуити од Канада
rnКанадските Инуити се едни од најстарите заедници чија историја датира од пред 20.000 години. Исто така тие се одликуваат по тоа што успеале да преживеат во едно од најбезмилосните места на планетата: на најсеверните простори од Канада каде што во летото има долги денови со умерена температура, но за време на зимите имаат константна ноќ и температури под нулата.rnrnПоголемиот дел од нивниот живот тие го поминуваат ловејќи фоки, како и китови и некои видови риби. Нивните фамилии живеат заедно и во нив секој член има одредена специфична задача од која сите имаат придобивки. Инуитите секогаш биле многу понапредни во поглед на технологијата од останатите нивни соседи, сè додека не се појавиле првите колонии од Северна Америка.rnrn
Сами
rnТие живеат во регионот „Sápmi“ кој ги опфаќа најсеверните делови од Шведска, Норвешка, Финска и Русија. Самите се единствените официјални скандинавски домородци.rnrnТие имаат голем број средства за живот, но најчесто се фокусираат на обработка на крзно, одгледување овци и рибарење. Тие се и најпознати по одгледувањето на ирваси врз кои се потпираат не само за исхрана, туку и за облека. Нивниот јазик, Сами, сè уште се употребува како примарен јазик од поголемиот број на жителите. Тој се учи како прв јазик и во голем број училишта на далечниот север, како и на Универзитетот Сами.rnrn
Сентинелси
rnКако и непознатото амазонско племе, така и Сентинелсите се противат на контакти со странци. Но, на нивна среќа тие живеат на Северниот Сентинел Остров, кој е дел од архипелагот Андаман на средината од Индискиот Океан каде што се прилично изолирани. Нивната популација се смета дека брои нешто помалку од 250 жители, делумно поради фактот дека тие својата храна ја добиваат само преку ловење – нема никакви докази дека се занимаваат со агрикултура.rnrnТие се неверојатно прецизни со копје и стрели, но постојат многу малку докази за понапредни видови оружје за ловење или пак за друг вид технологија. И покрај проучувањето на Индискиот антрополог Т. Н. Пандит, многу малку се знае за нивната социјалност. Тој во 1970 ги опишува како вид „заедница за парење“.rnrn
Ваписхана
rnПронајдени во северен Бразил и јужна Гвајана, народот од Ваписхана за првпат воспоставил контакт со Европејците во 1498 година, за време на третото патување на Колумбо. Пред да се вмешаат мисионерите, тие биле полигамисти (еден маж имал повеќе жени), но денес голем број од нивните бракови се надгледувани од католички свештеници.rnrnОд друга страна, голем број од нивните традиции сè уште се целосно сочувани. На пример, секое село секогаш се дизајнира околу црква и жителите се фокусираат на одгледување на „cassava“ (корен кој се јаде). Голем број од домовите се состојат од основна фамилија, плус дедо. Само селскиот водач живее во примарната и најголема куќа околу која се наоѓаат куќите на неговите синови и ќерки, кои живеат со нивните фамилии.rnrn
Оваа трагична приказна се случува во Саутемптон, Англија, каде што двајца татковци се обединуваат откако ја губат жената која ја сакале, за да ги израснат нивните заеднички деца. Поранешните ривали на љубовен план, Марк Мотрам и Стив Кук, се решаваат да живеат и да ги чуваат децата кои се родени од иста мајка под заеднички покрив. Тие се сложуваат дека станува збор за една малку необична заедница, но среќата на нивните деца, по ненадејната смрт на нивната мајка Ен, ја ставаат во преден план.Ен била мажена со Марк, а во тој брак тие имале три деца: Лук (16), Тони (15) и Бен (8). Со нив живееле и двете поголеми ќерки на Ен: Зои (24) и Ејми (22), кои Марк ги сакал како свои. Откако се разделиле, Ен имала уште две деца со Стив: Били (4) и Кетрин (2), а на пат било нероденото бебе Џејмс.rnrnМама ЕнrnrnЧетириесет годишната Ен, била само на неколку недели од пораѓањето со нејзиното 8-мо дете, кога настрадала од фатален срцев удар додека спиела. Стив бил во куќата, дента кога Ен доживеала срцев удар и бил првиот кој се обидел да ја реанимира. Него го разбудила малата Кетрин, која почнала да плаче откако видела дека нејзината мајка не може да се разбуди. И покрај обидите да биде спасена, Ен починала, но докторите се бореле да го спасат животот на бебето Џејмс, во што успеале, но тоа починало по само 7 дена.rnrnЕјми и Зои не живеат повеќе во фамилијарната куќа, а двајцата татковци решиле дека најдобро за нивните помали деца е сите да живеат заедно во иста куќа, која ја делеле со својата мајка.rnrnrnМарк за новиот начин на живеење вели:rn.rn
„Луѓето сметаат дека ова е чудно, но ние отсекогаш сме се сложувале, а сега тоа е поважно од кога било. Малку е чудна ситуацијата, но најважно е да бидеме тука за децата. Тие поминаа низ многу нешта, па нивната стабилност е на прво место. Всушност, станува збор за двајца таткови кои се грижат за своите деца. Јас се однесувам со Кетрин како со своја ќерка, а Стив се однесува со моите деца исто како да се негови.“
rnrnПоминувањето неколку дена во стан без компанија не го прави човекот дел од заедницата хикикомори, како што се нарекува од страна на поединци кои живеат таков начин на живот. Проблемот настанува кога некој изолиран во својот дом ќе помине најмалку шест месеци со ограничување или целосно укинување на сите социјални контакти, без разлика дали се работи за посети или телефонски разговори. Покрај физичкото растојание, се одвива и психолошко растојание и со текот на времето, целата комуникација исчезнува. Се разбира, ова е неодржливо не само во лична, туку и во која било професионална смисла. Задачите што вклучуваат комуникација со луѓе стануваат проблем. Да се оди на училиште или работа е невозможно, па дури и да се работи од дома ако е потребна интеракција. Ова не значи дека тие воопшто не користат Интернет или социјални мрежи, тие се само скриени корисници. Тие пасивно го набљудуваат реалниот свет преку онлајн игри и социјални мрежи затоа што сè уште ги интересира што се случува таму и не можат да го остават целосно зад себе.rnrnЗаедницата хикикомори е формирана во 90-тите години од минатиот век, откако јапонската економија пропадна за време на ледената доба и како резултат на што младите не успеале да ги постигнат своите цели на почетокот на својата кариера. Чувствувајќи се како да не успеале, тие почнале да се повлекуваат и да се дистанцираат од светот.rnrnИстражувањата покажуваат дека трауматските искуства на срамот и поразот обично се докажуваат дека се предизвикувачи на радикално социјално дистанцирање. Тоа можат да бидат мали работни места кои обично брзо се забораваат, како што се неуспесите на некои важни испити. Хикикомори е исто така поврзано со јапонскиот систем на културни вредности, во кој постои висока проценка на фреквенцијата и стравот од срам, па затоа исклучувањето од општеството може да изгледа како културно самоубиство и самоказнување.rnrnПрвото име го смислил јапонскиот психијатар и професор Тамаки Саито во 1998 година. Гледајќи го брзиот раст на овој тренд на однесување, тој не можеше да го класифицира како познато нарушување и заклучи дека не ги исполнува критериумите за психијатриска дијагноза, што на никаков начин не ги намали страдањата на хикикоморите или на нивните родители и роднини. На хикикомори денес се гледа како социокултурен феномен, а не како ментална болест. Експертите дури сега започнаа да ја истражуваат можната поврзаност на ова однесување со аутизам, депресија, социјална анксиозност и агорафобија.rnrnПрочитајте и за овој нов нордиски тренд „фрилуфтслив“ – живеење со природата и во нејзина близина.
rn
rnrnНе само што многумина го одложуваат стапувањето во брак, туку некои и воопшто не се одлучуваат на овој чекор. Во 1970 година, 60% од жените во Америка на возраст 20-24 години биле мажени, а 90% биле во брак до 29-тата година од животот. Наспроти тоа, во 2010 година, само 20% биле мажени до 24-тата година, а 50% до 29-тата. Според социологот Филип Коен, водејќи се од моменталната стапка „процентот на луѓето кои ќе се земаат ќе стане нула до 2042“ (што секако не е можно, но дава убава слика за темпото со кое се развива овој тренд).rnrnСпоред авторката на книги за немажени жени Ребека Трејстер, „бракот никогаш не се случувал толку доцна и толку ретко во историјата на земјата“ (Америка).rnrnПричина за ова, делумно, е тоа што на жените повеќе не им е неопходен бракот заради сигурност, а исто така многумина ѝ се спротивставуваат на судбината на нивните родители кои пристапиле во ваква традиционална заедница и за кои животот не испаднал баш најдобро. Од друга страна, младите луѓе се заглавуваат со кредити и долгови и во ваква економија, тешко е да се прават долгорочни планови од овој тип.rnrnИсто така, бракот денес изгледа поинаку од порано. „Илјадници години луѓето имале многу мал избор во однос на тоа дали и со кого да стапат во брак и скоро немале избор кога станува збор за одгледувањето деца“ – истакнува Стефани Кунтс во „Брак: Историја“. Смртта порано растурала многу бракови, а денес таа алатка е разводот. Мажот ја поседувал жената, нејзиниот имот, нејзините пари и нејзината сексуалност, и го имал крајниот збор во сè.rnrnНо, светот се промени. Луѓето живеат поздрав живот, па не постои притисокот дека мора да се стапи во брак порано. Жените од своја страна можат и емотивно и финансиски да се издржуваат себеси.rnrnПорано младите се земале уште додека биле на факултет. Сега, ако некои се земат додека се сè уште на факултет, не само што тоа ќе биде чудно за средината, ќе биде изненадувачки дури и за нивните родители.rnrnСтатистиката за Америка вели дека жените кои одлучиле да се земат подоцна во животот, во 30-тите веќе заработуваат повеќе и се финансиски постабилни. Од друга страна, подоцното стапување во брак влијае и на намалување на стапката на разводи. Имено, оние кои стапуваат во брак во 20-тите години од животот, поверојатно може да се соочат со развод отколку оние кои стапуваат во 30-тите.rnrn
rnrnСпротивните сфаќања презентираат контрааргументи во корист на бракот во помлади години. Додека една група жени веќе чува деца во 30-тите години од животот, друга група жени на истата возраст се занимава со третмани за плодност, па затоа треба да се преиспитаат приоритетите и општо-раширениот став дека бракот треба да дојде откога ќе се средат другите аспекти од животот.rnrnСпоред други сфаќања, годините не треба да се земаат како универзално мерило за спремноста за брак – жената треба да биде оформена како личност пред да го направи тој чекор. Во спротивно, промените на личноста и несогласувањата кои може да се јават подоцна, може да резултираат со несреќен брак, следствено на тоа – несреќен живот, па и со развод.rnrnПоследново сфаќање има логика за многу жени, но и понатаму, на помлади години, младите парови полесно се одлучуваат за заеднички живот, додека бракот го одложуваат за некои идни времиња кога ќе можат да имаат контрола врз сите поважни аспекти од животот.rnrnЖените, но и мажите прво сакаат да се изградат себеси пред да стапат во брак. Порано бракот бил првиот чекор кон светот на возрасните, денес тој е скоро последниот.rnrnВо ваков брак, жените имаат економска корист бидејќи влегуваат во заедништво со поголема моќ и на тој начин може уште повеќе да ги развиваат своите амбиции во иднина, наместо да зависат од сопругот.rnrnОние кои го одложуваат бракот за подоцна, тоа го прават и од практични причини – не сакаат да живеат под кирија или уште полошо – заедно со цимери. Прашањето е: дали прво да се купи стан или да се стапи во брак? Многумина би ги сакале двете нешта истовремено, но често не постои финансиска и емотивна спремност ниту за едното во пораните години од животот.rnrnСвадбите кои претставуваат силна традиција во нашата земја, се сами по себе голем трошок. Но, од друга страна, бракот носи и финансиски погодности кои резултираат од заедничкиот живот – се делат трошоците за храна, за превоз и сл., а има и дополнителни предности доколку брачен пар се одлучи за купување стан или куќа.rnrnВо Америка, постои расчекор помеѓу процентот на мажени жени и жени со деца во нивните 30-ти – 2/3 од жените до 30 години имаат деца, додека половина од првородените се деца на немажени жени кои ги родиле во 20-тите години од животот.rnrnПорано жените биле притиснати да изберат помеѓу образованието и бракот, вели Кунтс, но денес образованите жени имаат поголема склоност да се омажат и, според истражувањата, нивните мажи повеќе им помагаат низ дома, што пак резултира со подобар сексуален живот.rnrnНе дека бракот во 20-тите е лош, само денес жените имаат многу поголем избор во однос на минатото и заради тоа секоја на различен начин го избира својот пат до вистинската среќа.rnrn
rnrnШто мислите вие? Кои се причините за сè почестите бракови во подоцнежните години од животот? Дали најголем фактор е економијата во која живееме или пак само го следиме трендот кој ни доаѓа од Америка? rnrn rnrn
rnrnОд друга страна, мажите кои се занимаваат со мажествените куќни работи како косење трева, фрлање ѓубре, одржување на автомобилот, плаќање сметки, имаат повеќе секс од оние кои ги избегнуваат тие обврски.rnrnБрачните парови кои учествувале во ова истражување се изјасниле дека во просек имаат 5 пати секс месечно, но бројот на сексуални односи во просек бил за 1,6 поголем кај оние парови во кои само жената се бави со „женските работи“ во домаќинството.rnrnВо истражувањето учествувале 4.500 хетеросексуални брачни парови од САД, а податоците биле прибрани во периодот од 1992 до 1994 година, што претставува најновото големо истражувањево во кое е измерена фреквенцијата на сексуални односи на брачни парови во оваа земја.rn
Најмистериозната заедница на оваа листа е едно мало племе кое се наоѓа на средината од Бразилскиот Амазон, во „најдалечните краеви на светот“. Тоа е скоро откриено и сè уште многу малку се знае за нивните традиции и обичаи. Нивното име исто така сè уште не е познато и единствената причина поради која биле пронајдени е сечењето на дрвјата околу нивното село.rnrnИ покрај тоа што изгледа како нивното племе да има ограничен контакт и со племињата во околината, тие го делат истиот јазик Пано со нив, но со досега непознат дијалект. Настрана од тоа, со сигурност знаеме дека тие живеат во големи колиби од слама што укажува дека во нив не живее само примарното семејство, но како точно се одредуваат поделбите сè уште не е познато. Главниот извор на храна им се плодови како банани, пченка и кикиритки.rnrn
Канадските Инуити се едни од најстарите заедници чија историја датира од пред 20.000 години. Исто така тие се одликуваат по тоа што успеале да преживеат во едно од најбезмилосните места на планетата: на најсеверните простори од Канада каде што во летото има долги денови со умерена температура, но за време на зимите имаат константна ноќ и температури под нулата.rnrnПоголемиот дел од нивниот живот тие го поминуваат ловејќи фоки, како и китови и некои видови риби. Нивните фамилии живеат заедно и во нив секој член има одредена специфична задача од која сите имаат придобивки. Инуитите секогаш биле многу понапредни во поглед на технологијата од останатите нивни соседи, сè додека не се појавиле првите колонии од Северна Америка.rnrn
Тие живеат во регионот „Sápmi“ кој ги опфаќа најсеверните делови од Шведска, Норвешка, Финска и Русија. Самите се единствените официјални скандинавски домородци.rnrnТие имаат голем број средства за живот, но најчесто се фокусираат на обработка на крзно, одгледување овци и рибарење. Тие се и најпознати по одгледувањето на ирваси врз кои се потпираат не само за исхрана, туку и за облека. Нивниот јазик, Сами, сè уште се употребува како примарен јазик од поголемиот број на жителите. Тој се учи како прв јазик и во голем број училишта на далечниот север, како и на Универзитетот Сами.rnrn
Како и непознатото амазонско племе, така и Сентинелсите се противат на контакти со странци. Но, на нивна среќа тие живеат на Северниот Сентинел Остров, кој е дел од архипелагот Андаман на средината од Индискиот Океан каде што се прилично изолирани. Нивната популација се смета дека брои нешто помалку од 250 жители, делумно поради фактот дека тие својата храна ја добиваат само преку ловење – нема никакви докази дека се занимаваат со агрикултура.rnrnТие се неверојатно прецизни со копје и стрели, но постојат многу малку докази за понапредни видови оружје за ловење или пак за друг вид технологија. И покрај проучувањето на Индискиот антрополог Т. Н. Пандит, многу малку се знае за нивната социјалност. Тој во 1970 ги опишува како вид „заедница за парење“.rnrn
Пронајдени во северен Бразил и јужна Гвајана, народот од Ваписхана за првпат воспоставил контакт со Европејците во 1498 година, за време на третото патување на Колумбо. Пред да се вмешаат мисионерите, тие биле полигамисти (еден маж имал повеќе жени), но денес голем број од нивните бракови се надгледувани од католички свештеници.rnrnОд друга страна, голем број од нивните традиции сè уште се целосно сочувани. На пример, секое село секогаш се дизајнира околу црква и жителите се фокусираат на одгледување на „cassava“ (корен кој се јаде). Голем број од домовите се состојат од основна фамилија, плус дедо. Само селскиот водач живее во примарната и најголема куќа околу која се наоѓаат куќите на неговите синови и ќерки, кои живеат со нивните фамилии.rnrn
Ен била мажена со Марк, а во тој брак тие имале три деца: Лук (16), Тони (15) и Бен (8). Со нив живееле и двете поголеми ќерки на Ен: Зои (24) и Ејми (22), кои Марк ги сакал како свои. Откако се разделиле, Ен имала уште две деца со Стив: Били (4) и Кетрин (2), а на пат било нероденото бебе Џејмс.rnrn