Приказните што ги сакаме засекогаш остануваат во нашето срце. Но што доколку дознаете дека некои од вашите омилени приказни настанале само поради некој ужасен вистински настан? Од безвремени класици до модерни ремек-дела, изгледа дека писателите навистина добиваат инспирација од тажната реалност. Па, продолжете со читање и откријте ги мрачните почетоци на некои од најпознатите приказни.rn
1. „Петар Пан“ (Peter Pan)
rn
rnrnВистинската инспирација зад делото на Џ. М. Бери може да ви го уништи детството. Сè започнува од детството на писателот, кога неговиот брат Дејвид умрел на 12-годишна возраст во несреќа. Мајка му никогаш не закрепнала од загубата и речиси и да не станувала од кревет. Обидувајќи се да ја извлече од оваа состојба, Бери често го имитирал неговиот починат брат. Иако понекогаш ова имало резултат, наскоро Бери сфатил дека не може да се натпреварува со невиното сеќавање на мајка му за Дејвид, бидејќи кога-тогаш тој ќе порасне.rnrnНо сличноста не завршува овде. Кога бил возрасен, Бери се спријателил со семејството Левелин Дејвис кое имало пет деца на кои често им раскажувал приказни, а потоа им станал и старател, по смртта на неговите родители. Бидејќи судбината може да биде сурова, едно од децата загинало во Првата светска војна, а друго си ги одзело животот. Како и неговата мајка, така и Бери не можел да ја преболи загубата. Концептот за оние кои се заробени во вечното детство, со текот на времето си го нашол патот до неговото најголемо дело.rn
2. „Хари Потер“ (Harry Potter)
rn
rnrnВелат дека би требало да пишувате за она што го знаете, и Џ. К. Роулинг го знаела ова, па нејзиниот живот ѝ служел како инспирација за приказните за Хари Потер. Најпрво овде се дементорите, злобните суштества што се хранат од човечката среќа и што ги оставаат нивните жртви со чувство на безнадежност и вечен очај. Овие симптоми биле инспирирани од борбата на Роулинг со депресијата.rnrnПокрај тоа, авторката признала дека смртта на родителите на Хари е инспирирана од смртта на нејзината мајка. Сцената каде што Хари ги гледа неговите родители во Огледалото на Ерисед, направа којашто ги покажува најдлабоките желби на луѓето, исто така е инспирирана од ова искуство.rn
3. „Алиса во Земјата на чудата“ (Alice’s Adventures in Wonderland)
rn
rnrnПриказната започнала како еден вид забава за 10-годишната Алис Лидел, за време на патување со брод. Со текот на времето, Луис Карол одлучил и да ја запише. Чудните суштества и искуства на Алиса предизвикуваат многу шпекулации дека Луис бил под дејство на дрога за време на пишувањето, но ова не е ниту потврдено, ниту побиено.rnrnУште поконтроверзно е мислењето дека врската и односот на Луис кон младите девојчиња можеби и не бил многу пристоен. Всушност, тој имал многу фотографии од голи и речиси голи деца. Иако многумина сметаат дека тој само бил фасциниран од детската невиност, сепак постојат сомнежи.rn
4. „Јованче и Марика“ (Hansel and Gretel)
rn
rnrnЈованче и Марика е безвремена приказна родена од трагедија. Во раните 1600-ти, Катарина Шрадерин станала позната во Германија поради нејзините слаткарски способности. Нејзиниот успех го привлекол вниманието на пекарот Ханс Мецлер, кој се обидел да допре до нејзините рецепти. Кога ја сфатила неговата намера, Катарина го отфрлала неговото флертување. Ова го натерало Ханс да ја прогласи за вештерка.rnrnИако била мачена, Катарина ја зачувала нејзината невиност и по некое време била ослободена. Но, Ханс сакал одмазда. Со помош на неговата сестра Грета, ја следеле Катарина до нејзиниот скриен дом во шумата, влегле внатре, ја убиле и го запалиле нејзиното тело.rn
5. „Соба“ (Room)
rn
rnrnОва е приказна за жена која е заробена со нејзиниот син, кој бил роден и израснат во една соба. Писателката Ема Донајху ги побивала гласините дека книгата е директно заснована на случајот со Јосеф Фрицл, кој ја затворил и малтретирал неговата ќерка многу години. Тој бил татко на 7 деца и речиси сите ги присилил да живеат заклучени во подрумот. Сепак, Ема признала дека идејата за приказната била инспирирана од настанот. Авторката била зачудена од помислата на деца кои влегуваат во свет за кој не знаат ништо, после години заробеништво.rnrnПродолжува на следната страница…rnrn
rnrnТрадицијата што најмногу ја научивме од филмовите, воопшто не е стара и започнала како маркетиншки трик со цел да се зголеми продажбата на дијаманти во 1930-тите и 1940-тите.rnrnВо раниот 20-ти век, компанијата De Beer Consolidated Mines, Ltd. презела контрола над речиси целата залиха на дијаманти во светот. Поради ова нивните цени веднаш пораснале. Проблемот бил што немало доволно побарувачка. Па, за да се заработат повеќе пари се родила традицијата за модерниот дијамантски веренички прстен. Рекламите го прикажале овој материјал како многу редок, што не е вистина, па сега треба да платите мало богатство за лажна традиција.rn
rnrnИграчките наменети за половите се појавиле во 1980-тите. Во поголемиот дел од човечката историја, и машите и женските си играле со исти играчки и никој не обрнувал внимание на тоа. Во средината на 1980-тите, каталозите за играчки почнале да ги делат играчките во категории, па започнала и половата поделба. Дури и првите домашни компјутери биле рекламирани како играчки за мажи.rn
rnrnДали некогаш сте се запрашале зошто на телевизија се употребуваат чудни и различни роденденски песни? „Happy Birthday“ е песна што ја знаеме и ние и голема е веројатноста да сте ја пееле на нечиј роденден. Но, песната е напишана неодамна, односно во средината на 20-тиот век. Поради нејзиното место во културата на САД, до денес заработува пари.rn
rnrnИако кај нас не се прославува овој празник, сигурно ви е познато што се случува. Ноќта на вештерките потекнува од келтски празник од Средниот Век кој бил прифатен и изменет од католичката црква. Но поранешните традиции биле многу поразлични од она што го гледаме денес. Во поголемиот дел од историјата, Ноќта на вештерките била христијанска прослава, а не преправање во страшни чудовишта.rnrnСобирањето слатки потекнува од раните 1930-ти. Поради Втората светска војна, оваа традиција не постоела цели 20 години. По војната имало повеќе деца од кога било, па празникот добил подетинеста верзија.rn
rnrnВо поголемиот дел од изминатиот милениум откако христијанството станало доминантно на Западот, луѓето работат по 5-6 денови, па прават пауза во недела за да ѝ се посветат на религијата. Како што се зголемувала моќта на работниците во 19-тиот и 20-тиот век, едно од нештата што тие почнале да го бараат бил еден слободен ден во неделата. Една компанија го овозможила тоа – фирмата управувана од Хенри Форд. Причината не била хуманост, туку план за поголема заработувачка. Кога работниците имале слободен ден, имале време за патување. Поради ова имале потреба од автомобили, па веднаш му ги враќале парите на Форд. Овој план бил толку совршен, што полека го прифатиле речиси сите.rnrnПродолжува на 
rnrnДодека зборувала на Интернационалната конференција за Ромите во 2016-та година, индиската министерка за надворешни работи ги опишала Ромите како „деца на Индија“. Таа дури го замолила премиерот официјално да ги признае како дел од индиската дијаспора, што во територија би водело до државјанство во иднина. Оваа изјава била контроверзна. За разлика од другите членови на индиската дијаспора, Ромите не си заминале пред само 2 или 3 генерации. Според генетските и историските докази, тие ја напуштиле Индија пред околу 1.500 години.rnrnНајверојатно бегајќи од глад или воени конфликти, древните Роми се движеле од Средниот Исток и Северна Африка, кон Европа низ Византиската империја. Некои се одвоиле и направиле заедници по патот како во Иран, Египет и Турција. До 1322-ра стигнале во Крит, во 1385-та во Романија, а до 1345-та година ги имало во речиси сите европски градови.rn
rnrnРомскиот јазик има сличности со пунџаби и некои други санскритски јазици. Спротивно на популарното верување, името не доаѓа од модерната група што живее во Романија, туку од древниот ромски збор „ром“ што значи „маж“ или „луѓе“. Дијалектите се различни на сите места и се под влијание од локалните јазици. Како орален, непишан јазик, нема стандардизирана верзија на Ромскиот јазик. Ова значи дека еден збор може да биде спелуван на многу начини.rn
rnrnКога стигнале во Романија во 14-тиот век, Ромите биле присилени на ропство. Дури во 19-тиот век ја добиле својата слобода. Сепак, опресијата продолжила. Во Австрија и Унгарија имале забрана за патување, ги депортирале и им било забрането да тргуваат. Во други европски држави им бил забранет јазикот. Во Шпанија биле собирани во кампови и биле присилувани на работа. Најголем дел од дискриминацијата бил поради страв и изјавата на црквата дека се еретици. Единствено во Русија Ромите имале некои права и привилегии.rn
rnrnРомите биле првите луѓе прогонети од Берлин, наводно за да се направи место за Олимписките игри во 1936-та година. Оттогаш нештата само се влошувале откако нацистите „збришале“ илјадници маала и кампови. Во еден нацистички весник од 1939-та година, Ромите биле споредувани со стаорци и болви и се повикувало на нивна елиминација. Истата година биле убиени 250 ромски деца. Други биле подложени на ужасно мачење и тестирање.rnrnЧесто не се спомнува маката на Ромите за време на холокаустот. Но нацистите убиле околу 1,5 милиони Роми, односно 80% од нивното население. Точната бројка не е позната најмногу бидејќи не се знае точниот број на Роми што постојат, а многумина биле убивани без да се направи извештај за тоа. Како резултат, малкумина се свесни за геноцидот на Ромите. Дури во 1981-ва година се признале злоделата против нив.rn
rnrnРомите сè уште се една од најпрогонуваните етнички групи во светот. До 1975-та година Ромките биле присилувани на стерилизација. Во некои држави од источна Европа ова се случувало и до 2000-та година. Овие „правила“ не доаѓаат од никаде. Причината што политичарите ги мразат Ромите е тоа што и населението ги мрази. Дискриминацијата против Ромите е наречена „последниот прифатлив расизам во Европа“.rnrnМногумина ги гледаат Ромите како необразовани, валкани натрапници, а истовремено не им овозможуваат основна хигиена, едукација, здравство и право да купуваат земја. Кога ова ќе се земе предвид, 90% од Ромите во Европа живеат во сиромаштија.rnrnПродолжува на 
rnrnЦрна мачка која ви го пресекува патот е универзален симбол за несреќа. На прв поглед, ова суеверие изгледа дури смешно. Сепак мачките се само домашни животни. Можеби сега ни изгледаат така, но пред само неколку векови, доволно било мачка да ви го пресече патот за да ве испратат на бесилка или да ве запалат на клада.rnrnВо 1233-та година, папата Грегори IX го напишал делото „Vox In Rama“ (Глас во Рама) во кое ги поврзувал црните мачки со реинкарнација на ѓаволот. Штом самиот папа го споредил животното со ѓаволот, тие биле злобни и за христијаните и за неверниците. Во текот на следните неколку векови, црните мачки биле собирани и палени со цел да се казни ѓаволот за неговите злодела. Наскоро, лошата репутација на црните мачки се проширила и на нивните сопственици, па секој што имал црна мачка бил обележуван како вештерка. Иако постојат малку записи кои ја раскажуваат приказната, голема е веројатноста дека многу невини луѓе биле погубени само затоа што се наоѓале во близина на црна мачка.rn
rnrnСтарото суеверие дека жените носат само лоша среќа на бродовите не ги спречило жените да имаат важни улоги во морнарицата, рибарството, спортовите и комерцијалните бродови низ целиот свет. Во 21-виот век, жените работат рамо до рамо со мажите, исполнувајќи ги истите должности, а некогаш дури и во улога на капетан. И покрај растењето на половата еднаквост, суеверието дека жените носат само лоша среќа на бродот сè уште се крие во некои краеви во светот на бродовите. А кога ќе ја слушнете приказната зад митот, можеби и ќе ви стане јасно зошто, иако жените речиси и да не се виновни за ова.rnrnОва суеверие потекнува од периодот кога само машки екипажи поминувале месеци на море, работејќи и живеејќи во многу мал простор. Поканувањето на жена во тие ситуации се гледало како поканување неволја. Жената речиси сигурно ќе страдала од непосакувано внимание, а ако почнела некоја врска тоа сигурно ќе предизвикало љубомора, гнев и тепање кај екипажот. А сето ова навистина не е добро за успешно патување.rn
rn
rnrnВо многу култури лоша среќа е да ги ставите вашите чевли на масата. Некои региони нагласуваат дека ставањето на чевлите на масата ќе го намали идниот успех, додека други сметаат дека чевлите на масата ќе донесат лоша среќа, проблеми на работата, па дури и тешкотии во врската.rnrnИако е тешко да се следи потеклото на ова суеверие, некои извори укажуваат дека во минатото, кога умирал вработен во рударска компанија, неговото семејство ги внесувало неговите чевли во домот и ги ставало на масата како знак на почит. Иако ова изгледа како рационално објаснување, може дури и да не е потребно. Речиси секој е свесен дека ставањето на чевлите на масата, заедно со сите валкани работи што се наоѓаат на нив, едноставно е лоша идеја.rn
rnrnСпоред легендата, ако тројца луѓе користат исто чкорче за, на пример, да запалат цигара, третиот човек е проколнат и ќе умре. На прв поглед, суеверието изгледа чудно – зошто да не искористат едно чкорче и да не прават премногу ѓубре?rnrnНо идејата за ова суеверие потекнува од Кримската војна кога снајперистите од двете страни лежеле и чекале да ги убијат војниците. Палењето чкорче можеби ја откривало позицијата на војниците, но ако го изгаснеле веднаш, на снајперистите им било потешко да нанишанат. Ако чкорчето било запалено подолго време, ова им давало време да ја пронајдат метата. Па последниот што ќе го држи чкорчето имал најголеми шанси да биде убиен. Денес можеби не се наоѓаме во таква ситуација, но потеклото на ова суеверие му помогнало да го издржи тестот на времето.rnrnПогледнете ги и овие 
rnrnДенес, средниот прст е еден од најпознатите примери за невербална комуникација и се користи во речиси сите делови од планетата. Тој е широко распространет и во поп културата, каде што претставува некаква форма на бунт, а неговата употреба не им е непозната ниту на луѓето кои имаат висока државна функција.rnrnВо продолжение дознајте ја 
rnrnПрвите системи ја користеле нулата како ознака, а не како број со сопствена вредност и својства. Францускиот археолог Жорж Кеде во 1931-та година објавил еден текст со наслов „За потеклото на арапските броеви“ каде еднаш засекогаш докажал дека нулата е источен изум. Кеде својата студија ја засновал врз една камена плоча, позната како К-127, која била откриена во Камбоџа.rnrnНо, бројот 0, забележан на оваа плоча, е најстарата откриена нула досега и потекнува од околу 683-тата година од новата ера, поточно околу два века пред првата арапска држава. Откритието ги поткрепило теориите дека индискиот математичар Брамагупта е првиот кој ја вовел нулата во математичките операции.rnrnТој под броевите пишувал точки за да ја означи нулата. Тие точки биле нарекувани сунија (празно) и ка (место). Големиот математичар ги поставил основните закони за добивањето нула со собирање и одземање, како и правилата за преостанатите математички операции каде нулата е неопходна. Со настанокот на нулата, овозможена е алгебарската дефиниција на негативните броеви и развојот на математичките системи.
rn
rnrnНиз светот, 1-ви април се прославува со правење различни шеги, кажување лаги, досетливи трикови, испраќање на лажни задачи, потрага по работи кои не постојат и обиди да ги натерате луѓето да веруваат во вашите измислици. Независно на кој начин се прославува, независно од неговото потекло и независно дали сме жртви на (не)вкусните шеги или ние сме нивните измислувачи, сепак никој не може да им одолее на првоаприлските обичаи и збиднувања.
rnrnВо минатото, повеќето бракови биле однапред договорени и симболизирале еден вид бизнис договор помеѓу две фамилии. Татковците на невестите не им дозволувале на момците да ја видат својата идна сопруга бидејќи се плашеле дека договорениот брак може да пропадне доколку девојките не им се допаднат на младоженците, при што ќе донесат голем срам за својата фамилија. Затоа брачните парови се запознавале на денот на самата церемонија, кога веќе било доцна за откажување. Оттогаш па наваму, се вели дека е лоша среќа ако младоженецот ја види невестата пред свадбата.rn
rnrnВо средниот век, по крајот на свадбената церемонија, гостите ја следеле невестата до нејзината соба и се обидувале да земат дел од нејзината свадбена носија бидејќи се сметало дека тоа носи среќа. Така, венчалните фустани биле целосно уништувани. Затоа, невестите почнале да бараат алтернатива за оваа чудна традиција и започнале да ги фрлаат своите бидермаери кон гостите, за да им го одвлечат вниманието и да се обидат да побегнат. Оттогаш останало традиција невестата да го фрла свадбениот букет кон сите немажени дами.rn
rnrnОва е претежно традиција која ја практикуваат западните земји, а во древните култури се верувало дека прагот на заедничкиот дом е место на кое се собираат злите духови и дека тие лесно можат да ѝ донесат лоша среќа на невестата преку нејзините стапала. Затоа, младоженецот имал должност да ја пренесе својата сопруга преку прагот, за да ги спречи духовите да влезат во внатрешноста на домот и да им овозможи долг и среќен брак.