Уште од 1836-та година, Триумфалната порта стои како симбол за цврстината на Париз. Направена во чест на армиите кои се бореле во Револуцијата и Наполеоновите војни, оваа масивна камена структура е еден од најпознатите воени споменици во светот.rnrnИако веројатно сте слушнале за Триумфалната порта, веројатно не ја знаете нејзината целосна приказна – од долгата изградба, до нејзината близначка од 20-тиот век.rn
1. Изградбата била овластена од Наполеон, но тој никогаш не ја видел изградена
rn
rnrnНаполеон ја одобрил изградбата на споменикот во 1806-та година, две години откако се прогласил за „Император на Французите“. Пред неговото крунисување, тој бил активен во француските политички и воени афери. По успехот од Француската револуција во 1799-та година, тој презел контрола над Франција и започнал голем број војни кои станале познати како Наполеонови војни.rnrnЗа да ги почести оние кои се бореле и умреле во овие битки, тој ја предложил изградбата на портата. Како што било очекувано, овој проект одзел многу време. Портата била завршена во 1836-та година, 15 години по смртта на Наполеон.rn
2. Направена е според римската порта на Тит
rn
rnrnКога го замислувал споменикот, Наполеон барал инспирација во древен Рим. Архитектот на портата, Жан Франсоа Шалгрин бил инспириран од Портата на Тит, структура од 1-виот век изградена во чест на римскиот император Тит.rnrnСо висина од 50 метри, Триумфалната порта е многу повисока од онаа на Тит. Покрај тоа, нејзиниот дизајн е покомплициран од древната инспирација. На основата има четири скулптурни групи – Влегувањето на Наполеон, Заминувањето на волонтерите, Освојувањето на Александрија и Битката кај Аустерлиц. На врвот на споменикот има 30 штитови изгравирани со листа од големите француски победи, додека во внатрешните ѕидови има имиња на 660 луѓе, вклучувајќи и 558 генерали.rn
3. Под портата е закопан анонимен војник
rn
rnrnТриумфалната порта му дава почит и на еден маж кој се борел во Првата светска војна. За разлика од останатите луѓе, неговото име го нема на споменикот. Имено, неговиот идентитет е целосно непознат.rnrnПод портата се наоѓа Гробницата на неименуваниот војник. Тој бил погребан во 1920-та година. Со цел да се симболизира француската почит кон непознатиот војник и сите кои се бореле и умреле во двете светски војни, на врвот од гробот има вечен пламен. Горејќи од 1923-та година, овој оган ја осветлува важноста од почитувањето на анонимните борци.rn
4. Се наоѓа во центарот на Ètoile или „ѕвезда“
rn
rnrnКога Наполеон ја замислувал градбата, имал идеја и за локацијата – западниот крај на познатата улица Шанзелизе. Овде се среќаваат неколку асфалтирани патишта, кои формираат ѕвезда. Поради ова, местото по некое време било наречено Place de l’Ètoile (Плоштад на ѕвездата).rnrnВо средината на 19-тиот век, оваа ѕвезда била одново дизајнирана од Наполеон III, како дел од неговиот проект за реконструкција на Париз. Новото место ја задржало историската форма, но наместо мали патишта, од плоштадот „излегуваат“ 12 нови авении. Во 1970-та година, плоштадот бил преименуван во Шарл де Гол во чест на починатиот претседател на Франција.rn
5. На другиот крај од Шанзелизе се наоѓа друга порта
rn
rnrnВо 1989-та година била изградена уште една порта на Шанзелизе. Овој споменик е модерен осврт на традиционалната порта – и со дизајнот и си симболиката.rnrnСо висина од 109 метри, оваа структура во форма на коцка на некој начин ја рефлектира Триумфалната порта. Она што го разликува споменикот од неокласичниот „близнак“ е намерата зад неговата изградба. Наместо да се фокусира на француските воени победи, оваа модерна порта ја слави разновидноста на Франција и претставува „прозорец кон светот“ и е „место каде што луѓето од разни позадини и култури можат да се среќаваат“ – идеален модел за модерна Франција.rnrnПрочитајте ја и кратката историја на Богородичната црква во Париз.
rnrnÀ La Mère de Famille била основана во 1761-ва година, од страна на младиот продавач Пјер-Жан Бернард. Откако се преселил во срцето на Париз, Бернард отворил продавница на улицата Faubourg Montmartre. Овде, тој ги привлекувал парижаните со неговите слатки специјалитети – од колачи, па сè до тегли мед.rnrnДенес нов тим производители на слатки продолжуваат да го одржуваат духот на продавницата. Во 2000-та година, Етиен Долфи кој во тој период работел како слаткар во продавницата, го презел бизнисот со неговите деца. Оттогаш, низ Париз се отвориле уште 10 вакви слаткарници, кои нуделе старомодни десерти како кандирано овошје и бисквити кои се нивен специјалитет.rnrn
rnrnСепак, и покрај новите локации, продавницата на Faubourg Montmartre останува омилена. Како најстарата слаткарница во градот, овој објект секогаш ќе има посебно место во богатата историја на Париз.rn
rnrn
rnrn
rnrnПродолжува на 
rnrnБогородичната црква има функционални гарголи, но и неколку декоративни скулптури наречени химера. Иако вторите не служат како одвод, и тие станале познати како гарголи и се можеби најпознатата карактеристика на катедралата.rn
rnrnПод водство на бискупот Морис де Сили, изградбата на Богородичната црква започнала во 1160-тите и траела речиси 200 години. На почетокот на овој подвиг, гарголите не биле одлика на француската архитектура. Но, до средината на 13-тиот век готскиот стил се прославувал со гароглите на чело.rnrnИнспирирани од старите модели најдени во храмови во Египет, Рим и Грција, архитектите од Средниот век почнале да ги вметнуваат гарголите во нивните дизајни. За наново да го осмислат овој древен концепт, тие се свртеле кон францускиот фолклор, односно кон приказна од 7-иот век. Приказната била за Свети Роман и гарголата (la gargouille), чудовиште кое блуело оган и чија глава била закована за црква и служела како одвод.rnrn
rnrnКако што готските цркви станувале поголеми, се зголемувал и нивниот одвод. Во комбинација со суеверието на католичката црква, гарголите станале совршени за оваа намена.rnrnДо крајот на изградбата на Нотр Дам во 1345-та година, на надворешните ѕидови имало дузина гарголи од варовник. Имајќи улога на заштитници и одвод, овие суштества имаат шупливо тело, долг врат и глава на животно. Често имаат крилја со пердуви, зашилени уши и канџи припиени до телото.rnrnСпоред историчарот на уметност Мајкл Камил, гарголите на катедралата се слични едни на други поради нивната краткотрајност.rnrn
rn
rnrnВо 1800-тите, Богородичната црква била во криза. Бидејќи им здодеала готиката и го прифатиле барокот, Парижаните направиле петиција за уривање на катедралата. За среќа, францускиот писател Виктор Иго решил да ја спаси. Со цел да ја потсети јавноста за историската важност на црквата, тој ја напишал „Ѕвонарот на Богородичната црква“ (The Hunchback of Notre-Dame), новела што ја слави мистеријата и неверојатноста на Средновековната катедрала. Благодарение на успехот на книгата, интересот за црквата се зголемил, а кралот побарал и нејзино реновирање.rnrnВо 1844-та година архитектите Жан Батист Антоан Ласу и Јуџин Виолет ле Дук добиле задача да ја реставрираат старата катедрала. Тие ги поправиле оштетените делови и додале нови елементи вклучувајќи ги познатите 56 химери.rnrn
rnrnЗа разлика од гарголите, овие статуи не се подаваат од надворешните ѕидови, туку се наоѓаат на балконот што ги поврзува двете камбанарии.rnrnКолекцијата од химери на Богородичната црква вклучува застрашувачки животни, фантастични хибриди и митски суштества. Некои од попознатите се демонот со еден рог, хибрид од човек и коза и не толку страшен слон.rn
rnrnДенес посетителите можат да ги забележат и подадените гарголи и химерите. Љубопитните посетители можат дури и да се искачат во кулите и да прошетаат на балконот. Иако ќе треба да искачите 387 кружни скалила, кога ќе се соочите со овие суштества ќе сфатите дека вредело.rnrnДали знаете 
rnrnТој истражува неколку аспекти во неговите слики – од романтичните покриви, до тивките улици. Покрај неговото прецизно сликање и фотографскиот реализам, овие дела ја прикажуваат неверојатната способност на уметникот да ја претстави светлината.rnrn
rnrnПрисутна во сè, од осветлените прозорци на зградите до уличните светилки, неговиот начин на сликање на секоја слика ѝ дава чувство на посветеност со малку мистериозност.rnrn
rnrnПокрај главниот град на Франција, Евгениј ги слика и удобните европски села, како и американските градови.rnrn
rnrnБез разлика дали гледаат во некој канал или сонуваат за некој познат мост, оние кои уживаат во делата на Евгениј речиси сигурно ќе бидат транспортирани на местото на сликата.rnrn
rnrnПогледнете и 
rnrnХотелот бил отворен во 2015-та година и брзо се прославил во индустријата. Според списанието, градбата на почетокот била наменета за полубратот на Наполеон II. Подоцна градбата била станбена зграда. Гостите може да уживаат во декор од 19-тиот век со мермерни камини и неверојатен мебел. Па што добивате кога сте сместени во овој хотел?rn
rnrnХотелот има 26 апартмани и 14 соби, со сопствени батлери. Нивната цел е да ви помогнат со сè – од пакување до полнење на кадата. Гостите ги контактираат батлерите со ајпед кој им го дава хотелот за време на престојот.rn
rnrnОд хотелот веруваат дека гостите треба да добијат сè што ќе посакаат за време на престојот. Кога станува збор за храна, тие немаат мени, па можете да порачате што сакате за јадење.rn
rnrnРесторанот во хотелот добил 2 Мишелин ѕвезди само една година по отворањето. Тој нуди француска и јапонска кујна. Вториот ресторан на хотелот нуди оброци приготвени од сезонска храна. Гостите трошат најмалку по 70 евра од оброк.rnrnПродолжува на 
rnrnНаправите за вежбање се поврзани со инвертор (струјно коло што ја претвора еднонасочната струја во наизменична) кој ја претвора енергијата од вртењето на педалите во електрична енергија. Така енергијата добиена од направата и корисникот му дава енергија на бродот.rnrn
rn
rnrnНајдобрата вест е тоа што во текот на летото салата за вежбање ќе биде со отворен покрив. Зар не би сакале и вие да имате можност да вежбате во ваква сала?
rnrnНа прво место, сосема оправдано, се наоѓа француската престолнина која важи за една од најромантичните градови во светот и ретки се луѓето кои немаат желба да го посетат ова место. За љубителите на француската култура, историја, уметност и фотографија, Париз е една непресушна инспирација. Конкретно, ако сте во Париз, тогаш мора да ја посетите и познатата Ајфелова кула која е и една од најпознатите знаменитости која градот може да ја понуди.rn
rnrnЛондон е еден од најголемите европски градови кој вреди да го посетите поради неговата фантастична и специфична архитектура која е синоним за европската уметност, но и поради оние објекти кои го карактеризираат градот во поп културата како што се црвените говорници, нивниот јавен транспорт или познатите улици и места од историјата.rn
rnrnНезависно колку ја сакате или не ја сакате Америка, сепак вреди да се истражат сите географски богатства кои ги нуди оваа земја на соништата. Прв на листата се разбира е Њујорк – големото јаболко кое денес стои како симбол за урбаната култура и модерниот живот во кој сѐ е дозволено. Природата и зеленилото се секогаш достапни кога на њујоршкото население ќе му здодее од модернизмот и брзото работно темпо и тие доаѓаат во форма на најпознатиот парк во светот. Централниот парк е едно естетски и визуелно привлечно место со неверојатна хортикултура кое секогаш изобилува со туристи.rn
rnrnКанада сама по себе е неверојатна земја, посебно ако ја сакате зимата и снегот. Тука задолжително мора да го посетите и замрзнатото езеро Абрахам кое крие мноштво сино-бели балончиња, замрзнати под неговата површина. Оваа појава всушност е резултат на „работата“ на бактериите кои живеат во езерото, кога се хранат со алги, а потоа испуштаат гасови на метан кои во зимските периоди замрзнуваат и ја чинат оваа интересна глетка.rn
rnrnСтанува збор за најпосетената и најпопуларната туристичка атракција на Исланд, која всушност настанала сосем случајно. Локалното населените забележало дека отпадната вода од геотермалната електрана која ги наводнува полињата што со години биле обликувани од лава, има лековити својства за нивната кожа, па така со тек на време таа вода ја претвориле во светски позната бања.rnrnПродолжете на 
rnrnВистинските Виенчани се воздржани, културни и конзервативни луѓе, па препорачливо е да не се флертува со секоја дама, ниту пак да се започнува разговор со мажите во костуми. Во Виена само туристите носат хеланки, шорцеви и патики. Тука, кафето и утринските весници се дневен ритуал, a водата не се купува, туку се пие од чешма. Доколку сакате да го користите градскиот превоз, тогаш добро би било ако платите за билет, бидејќи виенските контролори се немилосрдни.rn
rnrnПрво правило е дека не треба да се фрла паричка во секоја фонтана. Исто така, не треба да се чека ред за Колосеумот, бидејќи се влегува со истата карта која се купува на влезот на Форумот или во Музејот. Влезот во Ватикан е бесплатен во последната недела од месецот, а Пантеон е секогаш џабе. На улиците треба да се избегнуваат средбите со „трговците“ кои нудат по некој ситен подарок, а потоа трчаат по вас за да им дадете пари.rn
rnrnКатедралата Саграда фамилија навистина вреди да се посети. Колку и да е гладен, туристот не треба да јаде на Ла Рамбла, туку во Готскиот кварт. Локалното население добро го владее англискиот јазик, така што ќе можете да очекувате помош за насоки во секое време. Во Барселона, иако шаренилото, разиграноста и разнобојноста се присутни насекаде, сепак не треба да се очекува фламенко и весела, распеана атмосфера, бидејќи Каталонија не е Шпанија.rn
rnrnВо Париз е невозможно да се види сѐ, а максимумот може да се постигне само со прецизно планирање и користење на метрото. Париз е скап град, па доколку сакате да заштедите тогаш треба да избегнувате да јадете на познатите авении или на Монмартр. Најдобрата и најевтината алтернатива се рестораните на железничките станици, кои се вистински уметнички дела. Да се чека ред за Ајфеловата кула е „фрлен“ ден, а доколку навистина сакате да се искачите, тогаш поминете ги 328-те скали до првото ниво, бидејќи погледот е прекрасен и оттука, а надолу можете да слезете со лифт. Мудрите туристи не влегуваат во големите продавници и шопинг центри, колку и да се привлечни, бидејќи тука се губат минимум 3 часа. Елисејските полиња најдобро е само да се поминат, бидејќи постојат само за Американците.rn
rnrnБез размислување треба да се доплати за хотел во центарот. Не е пожелно да се оди на шопинг на Венцеславскиот плоштад, бидејќи може да се најдат идентични работи во околните места кои се многу поевтини. Не мора да пиете кафе во Старбакс или да јадете брза храна, бидејќи чешките ресторани имаат многу достапни и разумни цени на своите деликатеси. Доколку сакате да го посетите Карловиот мост, тогаш тоа треба да го строите наутро или во квечерините. Не треба да се нервира гардата на Дворецот Храдчани, бидејќи имаат силен темперамент и брзо го губат трпението. Во Прага секогаш треба со себе да понесете јакна, во кое било годишно време.