Кој размислува за тоа како ја става едната нога пред другата додека оди? Никој – сè до моментот кога ќе се појават здравствени проблеми. Вашиот начин на одење може да биде одраз на вашата физичка, ментална и невролошка состојба.rnrn
rn
1. Ја користите едната нога повеќе
rnОвој начин на одење открива дека ја штедите едната нога и веројатно станува збор за повреда на глуждот. Таквиот одење може да биде и последица на истегнување на лигаментот, повреда на стапалото, артритис и фактот што едната нога е пократка. Но, таквото одење може да му наштети на целото тело.rnrnТелото секогаш ќе активира механизми што ќе компензираат за неправилното одење. Некои пациенти може да имаат една нога пократка од другата, но може да го забележат тоа дури подоцна во животот кога ќе се истрошат зглобовите и со тоа ќе предизвикаат болка во грбот, во стапалото, во колената или во колковите. Ако болката во нозете стане постојана и силна, важно е да разговарате со лекар.rn
2. Одите полека
rnВозраста може да биде одговорна за бавното одење и мускулите на долниот дел од телото може да ослабат со возраста, а истото може да се случи и со мускулните влакна, па овие два феномени може да предизвикаат губење на силата и на тој начин да влијаат на брзина на движењето.rnrnИсто така, луѓето со вишок килограми и оние со дијагностициран остеоартритис често одат бавно.rn
3. Бавни, кратки чекори
rnАко не ги кревате стапалата од земја додека одите, тоа може да биде показател за Паркинсонова болест, па ако таквото одење кај вас е последица на болка, мора да разговарате со лекар. Исто така, можете да правите одредени вежби за зајакнување на мускулите што ги креваат стапалата.rn
4. Не одите право
rnНа некои луѓе им е тешко да одат право и да го задржат правецот, а причина за тоа може да биде слабиот глутеус.rnrnВаквото одење што наликува на одење на пингвин е исто така последица на остеоартритис во колковите, а вие можете да си помогнете со вежбање. Разговарајте со терапевт или со тренер за да ги изберете вистинските вежби за зајакнување на овие мускули.rn
5. Одите на прсти
rnАко сте среќни и возбудени, тие емоции можат лесно да се пренесат на начинот на одење.rnrnМожете да дознаете многу за менталната состојба на една личност според начинот на одење. Среќната личност ќе оди на прсти, па ќе изгледа како да потскокнува.rn
6. Грчеви во нозете
rnГрчевите се јавуваат често кај некои луѓе и тие остануваат вкочанети в место сè додека не се смири болката. Ако ова ви се случува постојано, може да станува збор за неоткриена болест, како што е болест на белите дробови или на артериите.rn
7. Често се сопнувате
rnАко причината е случајна дупка на патот, тогаш секако не станува збор за нарушено здравје. Сепак, ако ова ви се случува често, немојте да мислите дека сте само несмасни.rnrnДијабетичната невропатија е состојба која често не се дијагностицира. Како што напредува дијабетесот, стапалата може да станат нечувствителни, а пациентот честопати не ја чувствува промената на температурата во стапалата или не е целосно свесен за движењата на телото.rnrnОваа состојба на крајот може да стане болна, па затоа е важно да ја контролирате вашата состојба, да го мерите шеќерот во крвта и да вежбате за да го спречите проблемот.rnrnПрочитајте што открива за вашето здравје местото каде што ви се појавуваат брчки.
rnrnСо црна боја е првиот потег, а со другите бои е означен вториот потег при пишувањето.rnrnПогледнете некои од коментарите на корисниците.rn
rnrnСтравовите на една личност можат да одредат кој е најлошиот начин на умирање за неа. Ако на пример некој се плаши од височини, најужасниот начин да умре би бил паѓање од висока зграда. Но најверојатно ова нема да важи за личност која нема страв од височини.rnrnСвесноста за видот на смрт и стравот од непознатото можат да направат еден начин на умирање пострашен од друг. На пример, умирањето во авионска несреќа дава доволно време да се генерира стравот бидејќи има подолг временски период на чекање – од почнувањето на падот на авионот, до ударот на земјата. Авионот буквално ги носи патниците кон нивната смрт, а тие се целосно свесни за ова.rnrnВо повеќето случаи личноста прво губи свест пред да се соочи со смртта, па на овој начин се ослободува од стравот. Но, моментите пред смртта можат да бидат исполнети и со страв и со болка.rnrnЕден лекар раскажал приказна за работник од Африка кој работел околу сулфурна киселина и паднал во неа. Брзо излегол, но бидејќи бил покриен со киселината, таа почнала да го гори. Во паника и во болка, човекот истрчал надвор. Но додека да го стигнат неговите соработници, тој бил речиси разграден. Киселината ја пробила неговата кожа, му ги уништила крвните садови и му ги разградила органите, по што тој починал. Без сомнение ова е ужасен начин да се умре. rnrnНо, зошто нè интересираат овие приказни и зошто размислуваме за смртта?rnrnСмртта е секаде околу нас, но најчесто луѓето се обидуваат да не размислуваат за неа. Популарноста на продуктите против стареење и напредокот на медицината со кој ни се продолжува животот придонесуваат за ова. Но иако луѓето во многу култури избегнуваат да размислуваат за смртта, за други таа е неверојатна област за проучување. Всушност, постои цела област посветена на проучување на смртта, заедно со процесите кои доаѓаат со неа, како на пример, тажењето. Оваа област е наречена танатологија.rnrnТанатолозите веруваат дека луѓето ја избегнуваат смртта со цел да се убедиме дека нема да умреме. За жал, кога не сакаме да се соочиме со нашата или со смртноста на оние околу нас, ќе бидеме начекани во тесно кога смртта сепак ќе се појави. Она што е полошо е кога забораваме на нашата смртност, и не ги живееме нашите најдобри животи. Според танатолозите, само личноста која ја прифатила нејзината смртност го живее животот до неговиот максимум.rnrnОние кои ја изучуваат смртта истакнуваат дека пред почетокот на минатиот век, смртта била многу видлив дел од животот во западната култура. Кога некој умирал, најчесто умирал дома. Неговото тело било поставувано на кревет или во дневната соба. Членовите од семејството спиеле во близина на телото на починатиот, а понекогаш дури и се фотографирале со него.rnrnСето ова се случувало со денови пред личноста да биде погребана. И децата и возрасните го гледале телото, а на овој начин децата се запознавале со смртта. За разлика од денешните деца, тие биле поподготвени да се соочат со нивната смртност.rnrnПа зошто смртта е толку тешка за прифаќање за многу луѓе? Една од причините е дефинитивно стравот од непознатото, но според модерната медицина постои и друг аспект.rnrnПред еден век, личноста со рак би умрела. Личноста на која ѝ е достапна денешната технологија има многу поголеми шанси да ја преживее болеста. Поради ова, на некој начин ја гледаме медицината како начин да ја измамиме смртта, наместо да се соочиме со фактот дека еден ден сепак ќе умреме. Бараме од медицината да нè спаси од неизбежната судбина.rnrnСпоред психологот Ернест Бекер, токму ова го одвлекувало вниманието. Тој ја добил Пулицеровата награда во 1974-та година за неговата книга „Негирање на смртта“ (Denial of Death). Според него, културата имала голема улога во одвлекувањето на нашето внимание од неизбежната смрт.rnrnНо иако нашето внимание е одвлечено, сепак потсвесно сме свесни дека нашето време на Земјата е ограничено. Според Бекер, ова знаење предизвикува анксиозност и страв и може да биде искажано преку агресивно однесување, па дури и инвазии и војни.rnrnОбласта на Бекер, позната и како психологија на смртта, можеби има одговор на прашањето за најлошиот начин за умирање. Бидејќи културата има потенцијал да ни го одвлече вниманието од соочување со смртта, може да нè натера да ги „потрошиме“ нашите животи. Според теоријата на Бекер, најлошиот начин на умирање би бил оној по незначаен живот.rnrnДали знаете 
rn
rnrnПогледнете ја сликата и размислете што прво забележавте. Она што прво ви паднало во очи ќе ви открие како комуницирате со семејството, пријателите и сите околу вас.rn
rnrnМногу големи умови се заинтересирани за разликата помеѓу западниот и источниот менталитет, а еден од нив бил и Карл Јунг. Во неговите дела, познатиот психијатар дефинирал еден основен принцип: Источната култура ја сочинуваат интроверти, а западната екстроверти.rnrnВо западниот начин на размислување, личноста, нејзиното мислење и нејзината чест се најважните нешта. Богатството, почитувањето на младоста и желбата за лична победа се аспекти поврзани со оваа култура.rnrn
rnrnЗа личност од Истокот, светот е хармоничен. Додека луѓето од Запад сакаат да го променат светот и да го контролираат (технолошки напредок и иновации), Азијците се менуваат себеси за да се вклопат во светот и за да најдат единство со природата.rnrnГлавните одлики на Источната култура се скромност, хармонија и почит кон постарите. Бидејќи Азијците ја признаваат нивната мала улога во светот и природата, наместо индивидуализам тие одбираат колективност, а ова е сосема спротивно од западниот начин на размислување.rnrn
rnrnРичард Е. Нисбет спровел истражување со кое сакал да ги идентификува разликите помеѓу источниот и западниот менталитет. Во еден од неговите 
rn
rn
rn
rnrn
rn
rnrnВајсман создал „училиште за среќа“ за да ги тестира своите хипотези. Тој побарал од групите со среќни и несреќни волонтери да изведат некои вежби создадени за да им помогнат да дејствуваат и да мислат како среќни личности: Да ги согледуваат можностите, да ја следат интуицијата и да имаат позитивни очекувања. Резултатите биле зачудувачки: 80% од луѓето биле позадоволни од својот живот, а можеби, најважно од сѐ, биле посреќни. Додека среќните луѓе станале уште посреќни, несреќните станале среќни. Значи, суштината на среќата е да верувате дека ја имате!