Манила, главниот град на Филипини, е една од најголемите метрополи во светот со своите 12 милиони жители, а дури 40% од нив живеат под прагот на сиромаштија. Тие луѓе тешко успеваат да најдат пристојно живеалиште. Затоа можеби и не треба да биде чудно тоа што, снаоѓајќи се како знаат и умеат, своето место го пронашле на гробишта.
Гробиштата во северниот дел на Манила се такви што овозможуваат врз нив лесно да се изградат импровизирани куќи од дрво и железо, а се доволно големи за да примат 6.000 луѓе. Изолирани се од останатиот свет, така што тие можат да си живеат без никој да ги вознемирува. Овие луѓе со тажна судбина се задоволни што воопшто имаат некаков покрив над глава, па не им пречи ниту тоа што овде се одржуваат во просек по 80 погреби дневно. Напротив, тие заработуваат по некоја пара со пренесување на ковчези или чување и чистење на гробовите.
rnrn
rnrnБидете секогаш во тек со новите содржини на Кафе пауза. Следете нè на Твитер или пак станете фанови на нашата страница на Фејсбук.
rnrnСите тие биле подоцна собрани и објавени во една збирка наречена „Моралните посланија за Луцилиј“. Во продолжение следува првото од тие писма, во кое тогаш веќе стариот филозоф се осврнува на времето кое го имаме на располагање.rnrn
rnrnОткако ја чула трогателната приказна на Фред, невладината организација „
rnrnЕдна по една, милиот татко ги допратил неговите ќерки до олтарот и им подарил топла прегратка, давајќи им на знаење дека сака да ја исполни оваа традиција, во случај да не е повеќе тука кога навистина ќе треба. Потоа, Фред ја изненадил неговата сопруга давајќи ѝ букет во облик на бидермаер и носејќи ја до олтарот во црквата „Watermark Community Church“, за да ги обноват нивните завети. До самиот крај, Фред ја споделувал неговата љубов и радост со најблиските, сè до неговиот последен ден од животот, на 25 јули, 2013 година.rnrn
rnrn rnrn
rnrnТака лежејќи, двајцата со часови зборувале за своите животи. Зборувале за своите семејства, сопруги, домови, за работата, за спомените од служењето на воениот рок, за спомените од летните одмори…rnrnСекој ден, кога оној што лежел покрај прозорецот добивал дозвола да поседи малку и да ѕирне низ него, почнувал да му раскажува на својот цимер за она што го гледал надвор. Пациентот кој морал цело време да лежи во креветот живеел за тој еден час во денот кога неговиот свет се проширувал и развеселувал поради убавините што се случувале надвор.rnrnПрозорецот гледал кон еден парк во кој имало мало езерце. По него пливале пајки и лебеди додека малите дечиња си играле со своите бротчиња. Млади вљубени парови се шетале помеѓу разнобојните цвеќиња, а во далечина имало преубава глетка на градот.rnrnКога човекот кој седел покрај прозорецот ќе почнел во детали да му ја опишува убавата глетка на другиот, тој само ги затворал очите и замислувал како изгледа сето тоа. Еден ден, на својот цимер му опишал една прекрасна парада која поминувала токму покрај нив. Иако другиот не можел да ги чуе звуците на парадата, можел да ја види во своите мисли токму онаква каква што сликовито му ја опишал неговиот цимер.rnrnТака поминувале денови, недели и месеци. Едно утро, кога сестрата донела вода за да ги измие го забележала безживотното тело на човекот кој лежел веднаш до прозорецот, кој мирно починал во сон. Потоа натажено ги повикала болничарите да го изнесат од собата.rnrnПо некое време другиот пациент побарал да го преместат да лежи покрај прозорецот. Сестрата му го дозволила тоа, па кога се сместил удобно во новиот кревет го оставила насамо. Иако со болка, полека се подисправил на лактот за конечно да ѕирне низ прозорецот. По сето напрегање, здогледал само еден бел, празен ѕид. Ја прашал сестрата што би можело да го натера неговиот поранешен цимер да му опишува такви убави работи кога низ прозорецот не се гледало ништо. Таа му одговорила дека сега починатиот бил слеп и не можел да го види ниту ѕидот.rnrn
rnrnИако до четиринаесетгодишна возраст бил спортски активен како голман во еден скопски фудбалски клуб, поради сплет на околности, Виктор почнал утехата да ја бара во храната и за само 4 години достигнал 150 килограми. Тогаш решил да каже стоп и да преземе нешто за своето здравје и за својот изглед.rnrn
rnrnПокрај режимот на исхрана, Виктор секојдневно вежбал, а вежбите и интензитетот се зголемувале како што се намалувале килограмите. Покрај тоа внимавал и на спиењето.rnrn
rnrnОвие неколку збора за крај, можат да ви бидат инспирација за успех на секое поле од животот. Виктор успеа, зошто да не и вие?rnrn
rn
rnrnВо уметничките кругови веќе се зборува за нејзината работа. Еден приватен колекционер веќе купи две нејзини слики по 1.500 фунти, а набрзо се планира и изложба на нејзините слики во Лондон.rnrn
rnrnИрис не може да збори, а другите деца ѝ сметат и ја прават нервозна. Но, уметноста ја смирува и сега таа е составен дел од нејзината терапија.rnrn
rnrn rn
rnrnИрис сè повеќе почнала да слика, а кога нејзините родители виделе дека таа има голем талент, решиле да ја споделат нејзината уметност со светот.rnrn
rnrn rnrn
rnrnТие се во зоолошката уште од мали нозе, кога биле одземени од некој дилер на дрога кој се обидувал да ги дресира за сопствени потреби притоа малтретирајќи ги. Плашејќи се дека кога-тогаш ќе почнат да се борат меѓусебно, луѓето од зоолошката се обиделе да ги раздвојат и да ги стават во посебни живеалишта, но наишле на одговор кој не го очекувале. Трите животни покажувале јасни знаци дека не сакаат да живеат одвоено еден од друг. Решиле да ги остават заедно извесен период и да ја следат состојбата меѓу нив пред конечно да ги раздвојат, но тие веќе 12 години живеат во хармонија која сите ги изненадува. Доколку денеска ја посетите оваа зоолошка градина може да ги забележите Балу, Лео и Шир Кан како трчаат и си играат заедно наоколу, како се бркаат еден со друг, се забавуваат со топка или јадат заедно.rnrn
rnrn rnrn
rn
rnrn
rnrnМалечката Хана дошла до идејата за овој сладок „фустан“ во реална големина, кога видела фотографија од нејзината мајка во нејзиниот невестински фустан. Од тука, работата за печењето на тортата ја презела нејзината мајка Дона, која е слаткарка по професија и ја има компанијата „Fairytale Cake Company“. За да ја подготви ѝ биле потребни 224 јајца, 12 кг брашно, 12 кг шеќер во прав и 12 кг путер, а потрошила цела седмица за да ја заврши.rnrn
rnrnДобиениот резултат е сладок фустан висок 180 см и направен од 17 пандишпани, 22 кила шеќерна глазура и стотици шеќерни бисери. Со оваа торта можат да се заблажат дури 2.000 гости.rnrn
rn
rnrnЕнормниот десерт беше презентиран на 1 март на најголемиот настан за свадби во Велика Британија „National Wedding Show“, во Бирмингам. Г-ѓа и г. Милингтон Деј не планираат да ја продаваат тортата, туку да ја стават на излогот во продавницата за слатки, но продажната цена би ѝ била околу 6.900 евра.rnrn
rnrnПа, ако имате толку пари и 2.000 гости на вашата свадба, бујрум во нивната слаткарница. Се прашуваме само, како ли невестата ќе исече парчиња од овој благ, прекрасен фустан? :)rnrn