Автор: Александар Димитровrnrn
rn
(Волјата на времето е безусловна.)
rnО, Време,rnНавидум кротко, а проклето сето,rnод каде извира твојот гласен молк?rnrnНаслушнувам како вреска твојата нова рожба. И пак ќе ја крстиш Пролет. И твојата радост никој нема да ја расколеба. Но, додека се радуваш на животот кој го даруваш, душава ми се нажалува и тропа однатре за да те потсетам на оние што ги заборави.rnrnОбјасни ми! Зарем не ти е трула утробата кога ја проголта и неа? Како успеа да ми ја одземеш кога очиве и рацеве беа оков за неа? А јас никогаш не те пријавив за киднапирање…rnrnТоа што ја познаваш од првиот нејзин ден не ти дава право да ја сокриваш од мене. Та нели заедно ги мирисавме деновите од нејзиното детство? Та нели заедно ги пречекувавме пеперутките кои слетуваа во нејзината коса… онаа иста коса во која засолниште си наоѓаа пролетните ветрови? Та зарем… почекај, некој тропа на прозорец…rnrnДождот беше. Ме прашуваше пак за неа. Ме утешува дека ја бара. Јас, како по обичај, му велам да почека, да испечам нешто и ѝ испратам, ако наиде на неа. Не знам дали ќе ја нахранат солзите – жешки, честопати прегорени, но тој, дождот, го чувствувам како им се радува. Понекогаш дури се сомневам во неговата чесност… што ако на пола пат застанува и ги голта лакомо, пред да стигнат до неа?rnrnКажи ѝ Време, кажи ѝ дека не мириса ниту оваа пролет, трета по ред. Прати ѝ го писмово што ќе го свиткам како куферче со зборови, макар што зборовите не знам да ги здиплам по оној војнички ред. Пренеси ѝ дека не научив како се заборава. Секогаш кога се погледнувам во огледало, таа доаѓа одзади, ми го топли вратот, шепотејќи ги забира рацете околу мене, а нејзиниот стисок не ги гуши, ами ги буди копнежите. И кога се свртувам, таа исчезнува. Живее само во одразот во огледалото.rnrnИ тогаш те проколнувам. Душата за соговорник каменот го наоѓа. А, таа, сирота, секогаш те спомнуваше по добро. Еднаш, додека топев од медот на устето ѝ, ми прошепоти: „Ќе дојде Време, ќе ти облечам бело…“rnrnЦрнеат тие сеќавања. Срам да ти е! Злосторнику! Ја штитиш ли барем од болести, од погледи, од уроци? Ја храниш ли? Колку да знаеш, љубовта ѝ беше омиленото јадење. Затоа со писмово ти праќам и сронета трошка љубов за неа. Да живее за мене.rnrnИ навечер носи ѝ по едно јаболко. Најмногу ги сакаше оние од градината на баба ѝ, во кои ги мешавме нашите заби и се смеевме на фигурите што ги правевме. Кога ќе дојдевме до срцевината на јаболките, велеше дека ѝ наликуваат на анорексични манекенки со афро фризури и широко разиграни кратки фустанчиња околу колковите. Смеејќи се на забелешката, го затворавме преминот на сончевите зраци меѓу нашите тела, допирајќи си ги носевите, галејќи си ги усните, мешајќи си ги срцата… и сонцето немаше друг излез, освен да продре во нашите срца.rnrnИ вети ми дека ќе изградиш градина онаму каде што е таа… онаква како нашата – да заспива меѓу птиците, а ако таму не никне трева, дозволи да ја галат облаците.rnrnО, Време, ти што вечно постоиш, ти што сведок и крадец си на сè, па и на мојата недоречена биднина, однеси ѝ го ова писмо. Колку да ја потсетиш за моето постоење; да ја потсетиш дека моето постоење е и нејзино живеење. И барем на мигови, кратки, делумно постоечки, навраќај ја нејзината вечност во моето сеќавање. Навраќај ги годините. Само, те молам, пролетта не ја навраќај.rnПролет беше и тогаш…rn
Од Александар,rnтвојот минувач