Дали се сеќавате на деталите од вашиот прв роденден? Секако дека не. Но, Ребека Шерок се сеќава, затоа што 27-годишната девојка од Бризбејн е надарена со високо супериорна автобиографска меморија. Ова нарушување не им дозволува на луѓето да заборават ништо и се верува дека само 60-80 луѓе во светот го имаат. Како последица на тоа, Ребека може да се сети на секој дел од нејзиниот живот до најситни детали, без разлика дали се работи за нејзините соништа што ги имала кога била 18 месеци стара или за моментот кога била фотографирана во автомобил само 12 дена по нејзиното раѓање!rnrn
rn
„Моите родители ме однесоа до возачкото седиште во автомобилот (идеја на татко ми) и ме седнаа на него за да ме фотографираат. Како новороденче, бев љубопитна да дознаам повеќе за воланот пред мене и покрај тоа што на таа возраст сѐ уште ја немав развиено способноста да станам и да го истражувам светот околу мене“, изјавила Ребека.
rn
rnrnАко ова не ве импресионираше, можеби ќе ве фасцинира фактот што таа може да ви го изрецитира целиот серијал на книгите „Хари Потер“ од збор до збор. Моментално таа пишува книга за нејзините искуства со наслов „Мојот живот е сложувалка“ (My Life is a Puzzle).rn
„Еднаш додека читав весник во 2014 година, налетав на статија која тврдеше дека луѓето не можат да се сетат на нештата што им се случувале пред да наполнат 4 години. Кога завршив со читање, си помислив ’Какви глупости!’. Моментално ја пишувам мојата книга ’Мојот живот е сложувалка’ и сеќавањата на настаните што ми се случувале пред да наполнам 4 години сочинуваат едно многу долго поглавје“, објаснила Ребека.
rn
rnrnПрочитајте ги и останатите исповеди на оваа девојка со ретко нарушување на следната страница…rnrn
rn
rn
rnrnВеб сајтот 
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrnПоради тоа, на пример, може до детали да се сетиме на некој поважен настан кој ни се случил кога сме имале 3 и пол години, бидејќи и денес го користиме истиот систем за именување на работите кои се составен дел од тие спомени. И тогаш значењето на мама ни значело исто како денес, тато исто значело тато, воз го има повторно денешното значење на воз итн. Не можеме да го кажеме истото за дете на млада возраст, бидејќи тоа користело потполно други називи од стандардизираните или пак уште порано, пред изговорот на првите зборови, воопшто не ја ни артикулирало својата перцепција.rnrnЧеста е појавата на таканаречени лажни сеќавања, но таа се врзува за постара возраст. Освен тоа што децата сакаат да измислуваат одредени работи, понекогаш се случува и да имаат потреба да ја пополнат целата таа празнина во сеќавањето, па едноставно го довршуваат она што им фали.rnrnВо оваа категорија делумно спаѓаат и додатните сеќавања кои се создадени после првата средба со старите фотографии. Доколку на 5-годишна возраст се видиме себеси на некоја стара фотографија, таа едноставно ќе ја ставиме во нашиот систем на спомени, па набрзо ќе изгубиме од вид дека не се сеќаваме на тој настан туку само на фотографијата.rnrnТокму поради овие наведени причини ги губиме нашите најрани сеќавања, а тоа се факторите поради кои чувствуваме неодолива привлечност кон потполно непознатите работи или места кои биле дел од нашиот свет пред да ја развиеме семантичката меморија.rnrn
rn
rn
Погребот на Моли – признат критичар за ресторани, ги собира на едно место угледните личности на Лондон, а Клајв Линли и Вернон Халидеј не можат да ги избегнат љубопитните погледи и трачеви предизвикани од нејзиниот возбудлив живот но и прераната, трагична смрт. И двајцата не можат да замислат како е праведно Моли – блескава шегаџика, одличен фотограф и омилена помеѓу важните фаци од џет сетот, да го заврши својот живот уништена од сурова болест, неспособна да се грижи сама за себе и под постојан надзор од нејзиниот опсесивен сопруг.rnrnКлајв Линли е британски композитор со блескава кариера и со задача да ја напише симфонијата на милениумот, Вернон Халидеј е главен уредник на познат дневен весник кој се труди да го одржи тиражот и сопственото работно место – двајцата се стари пријатели кои дел од својот живот го посветиле на љубовта кон Моли. Иако се обидуваат да се вратат на своите животи после загубата и двајцата сфаќаат дека се длабоко погодени и почнуваат да размислуваат за она што ги чека доколку некогаш доживеат слична судбина. Како најстари пријатели склучуваат пакт – доколку едниот од нив некогаш се најде во слична ситуација, другиот нема да дозволи да страда и ќе му ги скрати маките.rnrn
Во истиот момент застана многу „јака“ типка со добра кола, излезе од колата, а кога девојчето ù понуди цртеж, типкава толку се занесе во некоја си филмска улога, како да не можеше културно да одбие. Баш сакам да знам, дали секогаш била таква вообразена со кренат нос или и таа некогаш била малечко девојче полно со надеж.rnrnСекогаш кога надежта за голем успех и важно достигнување ќе ми спласне, се потсеќам на многу примери од мојот живот, на луѓе кои немале ништо, а добиле многу, оние кои почнале од нула, а се искачиле до сто. Па кога моите врсници ќе почнат да мрчат дека општеството е за нигде, дека немаат доволно пари за да си живеат комфорен живот, дека за бадијала учат факултет кога нема да си најдат работа, јас само се сеќавам на девојчето кое си го собра својот неделен џепарлак продавајќи цртежи. Можеби кон различни цели се стремиме, но таа си ја оствари својата. Зошто? Зашто во неа гори онаа детска надеж, страст, желба за живот, убеденост дека ништо и никој нема да ја запре. Срамота е што дозволуваме таа надеж да ни спласне во дваесеттите години од животот!rnrnСте размислувале за тоа колку успевате во животот? Дали го извлекувате најдоброто, дали давате сè од себе, дали доволно се борите? Дали понекогаш ве фаќа страв од неостварени соништа? Во тој случај преземете нешто. Во животот треба да имаме други цели освен тоа да си ја истераме стандардната кафе-шема. Животот нуди многу, само што има луѓе кои ќе го зграбат тоа „многу“ и други кои ќе чекаат да им падне од небо.rnrnСветот е буквално во наши раце, не постои човек кој може да ме убеди во спротивното! Не сакам на моиве години да ме замараат за нешто што било и завршило пред двесте години, за тоа како било во времето на Тито, едноставно нејќам да ми трошат време додека уживам во сегашноста и вложувам во иднината.rnrnПрашувате до кога ќе се трудите, до кога ќе се борите? Одговорот е СЕКОГАШ. И тоа е добро. Па што ќе биде ако сè ви е подредено под конец, ако сè е совршено? Сè додека се бориш знаеш дека имаш некаква цел со своето постоење. Не дозволувајте да се разбудите еден ден со помислата дека не сте ги оствариле своите соништа. Никогаш нема да бидете помлади од овој момент, со тек на време шансите ќе се намалуваат и полека ќе сфаќате дека сè што лета не се јаде. Ќе дојде момент кога нема да можете да речете: „Ма сеедно, сè уште сум млад/а!“ Не дозволувајте да се случи тоа. Дадете сè од себе, зграбете го најдоброто, извлечете го најголемото искуство и направете секој момент да се важи!rnrn