„Не суди го денот по жетвата што ќе ја нажнееш, туку по семето што ќе го посееш.“ – Роберт Луис Стивенсон, шкотски поет, писател и есеист.
rn
(2560×1600)
Сите знаеме дека правилната исхрана е многу важна, а уште како мали ни велеле да се храниме здраво. Да јадеме многу овошје и зеленчук, да пиеме многу вода, да одбегнуваме слатки и брза храна… но не можеме секогаш, нели? Нутриционистите даваат неколку лесни и интересни начини за тоа како можеме секојдневно да се храниме поздраво.rnrn
rn
rnИако обожувате да јадете сладолед, ве гризе совест дека не се храните доволно здраво? Не мора да се одрекувате од слаткото задоволство. Замрзнете неколку банани, а потоа подгответе ги во блендер. Ќе го имате истото она чувство дека јадете нешто добро и калорично.rnrn
rn
rnПравете си ги јадењата кои ги сакате, но додавајте спанаќ во нив. Додадете свеж и добро измиен спанаќ во пилешко, сендвич, омлет… Спанаќот содржи растителни влакна, антиоксиданси, витамин А и носи многу благодети за вашиот организам. Спанаќот е еден од најуспешните борци против рак.rnrn
rn
rnДодадете семе од лен во вашата плескавица или кога подготвувате палачинки. Покрај тоа што има добар вкус, семето од лен, е вистински пријател на срцето.rnrn
rn
rnДодавајте сечкан зеленчук во вашето јадење секогаш кога имате можност, особено во подготовка на сосови за месо или тестенини. Тиквичките, морковите и кромидот одат одлично со сос од домати и плус прават да изгледа подобро.rnrn
rn
rnНаправете си свој салса сос. Многу лесно ќе го направите, преполн е со витамини и има многу здравствени придобивки. Исечкајте ги на коцки следниве состојки: домати, кромид, авокадо, жолти пиперки. Додадете сечкан магдонос, целер, црн пипер, сол и малку исцеден лимон.rnrn
rn
rnВо вашата торба носете мало пакување бадеми за кога ќе добиете нагон за закуска. Калорични се и заситуваат, но се многу поздрави за разлика од чипсот или слатките.rnrn
rnrn rnrn
Британското дуо Хедер Акројд и Ден Харви содава уметност од вистинска, жива трева. Ја садат и внимателно ја одгледуваат сè додека не го добијат она што го замислиле, а тоа се фантастични уметнички дела. Сè што им е потребно е обично семе, вода, светлина и фотографски негативи. Светлината и сенката која ја формираат негативите се главните виновници за овие необични портрети.
Покрај бизнис партнери, тие се и животни сопатници. Во едно интервју Акројд на шега изјавила:rnrn
„Растеме деца и трева заедно.“
rnСпоред неa, овие уметнички дела ја отсликуваат силата на природата и непобитноста на фактот дека целосно зависиме од фотосинтезата кај растенијата.rnrn
rnrn
Скромното глуварче… Трева која ја има од вашата градина до сите агли на Земјата. Градинарите не се негови големи љубители, земајќи предвид дека е трева, иако неговото присуство го означува почетокот на медната сезона и претставува знак за добредојде.
Немојте да се залажете од неговиот навидум едноставен изглед. Глуварчето си има своја интересна приказна.
Да започнеме со значењето на неговите имиња, научни и народни. Англискиот збор на глуварчето, „dandelion“, потекнува од француското име кое оригинално значело „забите на лавот“ што се поврзува со погрешното толкување на луѓето кои мислеле дека се работи за портокаловата глава на лавот, притоа збунувајќи ги зборовите брада и заби. Всушност така се нарекува по назабената форма на листовите кои потсеќаат на средновековните прикази на забите на лавовите.
Во останатите земји како на пример Италија, Португалија, Шпанија и сè до северните Скандинавски земји, значењето на глуварчето е поинакво. За нашите Галски пријатели, со нивните искрено груби манири, глуварчето значи уринирање во кревет. Всушност и не биле далеку од вистината. Глуварчето е диуретик кој ја протерува урината од телото.
Во североисточна Италија зборот глуварче се однесувал на куче-скитник, тротоар или урина. Негативен пристап, нели? 🙂 Како и да е, ако отидеме северно ќе видиме дека Норвежаните имаат фино значење на ова име. Тие го нарекуваат „saffione“ што во превод значи дување. 
Пољаците успеале убаво да се справат со глуварчето така што имаат различни имиња во зависност од стадиумот на развиток. Додека е во цветна фаза тие го нарекуваат „mlecz“ што значи млеко, име добиено по млечното стебло на растението. Подоцна, кога ќе се развијат семињата се нарекува „dmuchawiec“ – се однесува на дување на семињата.
Да продолжиме со научното име. Родот на глуварчето се нарекува Taraxacum кој е претставен со два поголеми вида Taraxacum erythospermum и Taraxacum officinale. Тие имаат прилично мали цветови што се викаат цветчиња. Првата мала тајна на глуварчињата е тоа што се клонови, односно се репродуцираат асексуално – процес познат како апомиксис. 
Семето се формира од јајце клетка која всушност никогаш не е оплодена. На тој начин секоја следна генерација на глуварчиња е идентична на својот родител. Причина за ова е тоа што глуварчето е триплоид, генетски гледано. Тоа значи дека има непарен број хромозоми, наместо парен што во генетскиот јазик значи дека растението би било стерилно. Но, благодарение на апомиксисот, тие се воздигнуваат над своите гени, па се размножуваат. Вакви видови растенија се карактеристични за северните области.
Глуварчињата кои растат во јужните делови на Европа и Азија се диплоиди и тие се размножуваат со опрашување. За постоењето на диплоиди и триплоиди од еден ист вид сè уште се дебатира и не е конкретно разјаснето. Се претпоставува дека одреден број триплоиди ги смениле своите репродуктивни навики за време на леденото доба.
Тоа што го прави глуварчето поразлично од останатите треви се неговите прекрасни семиња. Секое мало делче од „сувиот цвет“ на глуварчето претставува едно семе. Со помош на ветер се разнесува и кога ќе слета на земја формира мало коренче од кое ќе се развие младото растение односно розетата. Друга тајна на глуварчето е тоа што од едно семе можат да се формираат повеќе стебленца што ќе процветаат во исто време.
Едно семе има мали влакненца на краевите, распоредени кружно кои се, на некој начин, крилја на семето и овозможуваат подолго задржување во воздух, а со тоа и широко распространување. Појавата кога има масивно распространување на семињата со ветер, народски се нарекува снег од глуварчиња. 
И за крај, најдете некое глуварче и дувнете го со задоволство. 🙂
rnrn
Сигурно ќе си помислите дека нема многу што да се знае за сончогледот. Ова растение е практично насекаде. Но сепак, тоа има повеќе од едноставна историја и патувачко искуство кое не можете да го замислите. За неговото потекло и опстанок низ вековите може да се направи холивудски филм. Ова е неговата приказна проследена со фантастични фотографии.
Сончогледот потекнува од Северна Америка, но потоа ќе патува во Стариот свет и назад и повторно ќе се врати, за да стане растението кое го знаеме денес. Тој, веројатно бил една од првите култури кои се одгледувале во Северна Америка. Пред да почне да се одгледува како култура, најверојатно бил употребуван како природен извор на масти. Сончогледовото семе се меша со брашно и од него се прават различни видови питички кои ги јадеме и денес. 
Пред околу 5 илјади години луѓето во јужните делови на Америка (денешната држава Мексико), почнале да го култивираат растението. Како што го одгледувале, во текот на генерациите сончогледовото семе станувало сè поголемо. Тоа значи дека сончогледот кој го знаеме има големи разлики со нативното растение поради влијанието на луѓето во текот на овие илјадници години.
Се смета дека сончогледот бил „припитомен“ дури и пред пченката од страна на Чероките и другите нативни Индијански племиња. Тој станал многу важен дел од нивната исхрана и добар извор на масти, така компензирајќи го недостатокот од нив поради исхраната со сурово месо. Исто така, и Ацтеките го култивирале сончогледот, па дури и го обожувале. Тие правеле венци за глава од сончогледови лисја во нивните обреди кон богот на Сонцето. Неговото минато носи и поголеми тајни. Сепак, никој не би претпоставил какви сè не патувања ќе издржи билката на Сонцето.
Денес, семките од сончогледот се многу хранлива и здрава ужина. Тој се употребува за производство на леб како и за познатото масло од сончоглед. Исто така, се употребува за добивање на пурпурна боја за сликање на облека, тело и на други објекти. Останатите делови од растението се користат во медицината како лекови против каснување од змија. Маслото од семето е убаво за подмачкување на косата и кожата со што им дава извонреден сјај. Во античките времиња, сувите стебла на сончогледот биле употребувани и како градежен материјал.
Многу луѓе и не го знаат точното потекло на сончогледот со оглед на тоа дека неговото семе било транспортирано од Новиот Свет од страна на Европејците преку Атлантикот во Европа и подалеку. Се претпоставува дека тој пристигнал во Шпанија на почетокот на шеснаесетникот век. Но, поради неговата големина и раскошност, најпрво бил употребуван само како декоративно растение. Употребата на семето за производство на масло била откриена дури во 1716 година во Англија.
Својата најголема популарност сончогледот ја достигна во 18-тиот век и тоа благодарејќи на Рускиот крал Петар Велики. Тој на своите освојувања, за првпат се сретнал со оваа билка во Холандија заслепен од нејзината убавина, па така тој понел семиња назад во Русија. Еден од поважните моменти во историјата на сончогледот е тоа што за време на Големиот Пост за време на христијанските празници, Руската православна црква забранила консумирање на секакво масло, освен на она добиено од сончоглед. До третата деценија на 20-тиот век сончогледот стана еден од најупотребуваните суровини за производство на масло.
Во тој период Русија била преплавена со џиновските цвеќиња и се одгледувале преку 2 милиони хектари годишно. Биле идентификувани два типа, едниот за производство на масло и еден за лична употреба. Руската влада дури инвестирала пари во проекти за истражување на сончогледот. Научникот В.С Пустовоит е еден од основоположниците на овие проекти за размножување и наградите кои се доделуваат во оваа област го носат неговото име. Следната фаза во развитокот на сончогледот е во 1830 година кога тој повторно се враќа на Американско тло.
Така се случува една иронија во историјата. Сончогледот се враќа во Америка, но како руски изум. Се смета дека имигрантите кои пребегале во Америка и Канада го донеле сончогледот назад во мајчината земја. Било потребно време, Американците да ги искористат предностите на ова растение како готова култура. Најпрво го употребувале како храна за кокошки. Тогаш, во 1926 година Асоцијацијата на одгледувачи на сончоглед од Мисури, започнала да го преработува сончогледовото семе во масло. Тајната конечно била откриена и од тој момент па натаму, ништо нема да биде исто за оваа раскошна билка. Канаѓаните исто така, следејќи ја идејата на Американците, почнале да одгледуваат сончоглед околу 1930-тата година според програмата на владата. И во двете земји семето било дојдено од страна на членови на руската заедница.
Па така трката била започната. Хектарите со сончоглед се зголемувале со зголемената побарувачка за масло. Во 1946 година огромен број семиња биле засадени во Канада, Северна Дакота и во Минесота со што овие земји се вклучиле во трката за најголеми култиватори на сончоглед. Сепак, за поголем принос се користел планот на русинот Передовиќ (денес, во негова чест има вид сончоглед кој дава црно масло). Потоа пристигнале седумдесеттите со новите технологии за одгледување и хибридизацијата.
Во раните осумдесети, Америка располагала со 5 милиони хектари сончоглед. Но, во тој период побарувачката за масло во Европа нагло пораснала, поради што руските култиватори не можеле да произведат онолку колку што било потребно. Па затоа, сончогледот повторно допатувал во Европа каде почнал да се одгледува скоро во сите земји. Така, Америка денес не е толку голем извозник на сончогледово масло.
Па така, во еден чуден, но комплетиран круг на патувања, сончогледот е дома и се надеваме ќе остане таму подолго. Древните Американски племиња можат да се гордеат со своето растение на Сонцето, бидејќи всушност тие биле оние кои ги откриле неговите огромни потенцијали и придонеси во исхраната.rn———————————————————————————————————————————————————————rnrnБидете секогаш во тек со новите содржини на Кафе пауза. Следете нè на Твитер или пак станете фанови на нашата страница на Фејсбук.
Новата година и божиќните празници се уште поубави и магични кога во поштенското сандаче ќе најдете убава и шарена новогодишна честитка. Ако порано праќањето честитки за Нова година или за друга прилика беше традиција, во последниве години сите праќаме многу повеќе честитки преку електронска пошта.
Postcarden направија револуција во историјата на новогодишните честитки. Another Studio for Design, независна компанија со седиште во Лондон, креираше навистина инвентивни честитки – мини градина скриена во деликатна честитка со внимателно одбрани цртежи. Терапевтите велат дека градинарството е добро за душата, па така со оваа оригинална честитка вашата градина може да ви биде на работната маса.
Материјалите од кои се направен честитките се водоотпорни, така што не може да се оштети нивниот хартиен дел од водата.
Со секоја честитка има бесплатни семињата од поточарка, кои треба да се полеваат неколку дена и потоа ја прават градината зелена и бујна. Зеленилото во честитката ќе трае 2-3 недели.
Има пет различни тематски честитки: нива, град, ботаничка градина, фудбалски терен и Божиќ.
Овие честитки се одличен подарок за секој од 7 до 77 години. Цената на една честитка чини 7,50 долари, но за жал, Македонија ја нема во државите во кои Postcarden вршат испорачување. Погледнете на кој принцип работат овие честитки.
rn