Кога станува збор за најголемите уметници на италијанската ренесанса, невозможно е да не се спомене Рафаело Санти. Роден во Урбино во 1483 година, за време на својот релативно краток живот (починал во 1520 година), Рафаело успеал да стане еден од највлијателните уметници на сите времиња. Неговите дела како „Атинската школа“, „Сикстинска мадона“ и „Триумфот на Галатеја“ предизвикуваат восхит и до ден денес, а неговото име стои рамо до рамо со Микеланџело, Леонардо да Винчи, Јан ван Ајк и други ренесансни мајстори во историјата на уметноста.rnrn
rnrnВо продолжение одбравме за вас 5 занимливости за животот на овој сликар кои можеби и не сте ги знаеле.rn
1. Неговиот татко бил сликар
rnТаткото на Рафаело, Џовани Санти, исто така бил уметник. Тој бил дворски сликар во Урбино и имал задача да слика портрети на членови на дворот како и религиозни слики. Џовани починал кога Рафаело имал 11 години, така што не е голема веројатноста дека научил многу работи за сликарството од својот татко. Од друга страна, несомнено е дека уште од мали нозе научил да ја цени вистинската уметност.rn
2. Учителот на Рафаело бил сликар на раната ренесанса
rnНа 17-годишна возраст, Рафаело имал доволно вештини за да отвори свое ателје. Сепак, во тоа време младите уметници извесно време работеле кај познати и постари сликари. Од таа причина, во 1498 година Рафаело се преселил во Перуџа каде што во следните две години работел кај најпознатиот сликар во овој град, Пјетро Перуџина. Интересен е податокот дека токму Перуџина ја добил задачата од папата Јулиј II да ги наслика одаите во Ватикан, но на крајот сепак морал да му ја препушти работата на својот ученик, чиј стил папата го претпочитал.rn
3. Микеланџело бил негов голем ривал
rnДо моментот на пристигање на Рафаело во Рим во 1508 година, Микеланџело веќе работел за папата Јулиј II. Младиот сликар бил задолжен за фреските во Ватикан во исто време кога Микеланџело го сликал таванот на Сикстинската капела. Тоа предизвикало големо ривалство меѓу овие двајца уметници. Микеланџело не бил воодушевен што неговиот помлад колега добил толку големо признание за својата сликарска техника и сметал дека тој го копира неговиот стил. Друг занимлив податок е дека Рафаело го насликал Микеланџело на неговата фреска „Атинска школа“.rn
4. Рафаело бил многу шармантен
rnЗа време на детството поминато со својот татко на дворот во Урбино, Рафаело научил како да се однесува во општеството. Тоа многу му помогнало подоцна кога добивал нарачки од луѓе од елитните кругови, но му овозможил и добра соработка со другите уметници. Неговиот шарм се покажал и како успешно средство за пронаоѓање љубовници. Рафаело никогаш не се оженил, но бил во долга врска со Маргерита Лути која позирала за неговиот познат портрет „Ла Форнарина“.rn
5. Рафаело имал многу асистенти
rnВо сликарското ателје на Рафаело биле вработени дури 50 асистенти. Тие завршувале голем дел од неговите слики, а неретко и сликале врз основа на неговите цртежи. Тоа било вообичаена практика во тоа време што му овозможувало на Рафаело да прима нови нарачки од богати поединци како и црковни лица.rnrnОткако ги прочитавте овие занимливости за Рафаело, можеби ќе сакате да ја прочитате и возбудливата животна приказна на Леонардо да Винчи сè уште покриена со мистериозни тајни.rnrnИзвор: nationalgeographic.rs
Кога станува збор за празниците, не мора да излегувам од дома за да најдам инспирација или да соберам податоци. Тука е мајка ми. Експерт за сè живо и неживо, за сè што лета, оди, се јаде… Детален познавач на секоја област, секогаш подготвена да даде подробни информации, и најважно од сè – секогаш е во право, а спротивното е невозможно да се докаже. Не, сериозно, за нејзините познавања од областа на верата и духовноста ѝ симнувам капа.
Замокот бил изграден за време на владеењето на кралот Франсоа I, а целта на изградбата била всушност кралот да биде блиску до неговата љубовница. Подоцна кралот го користел замокот и како свое одморалиште кога одел на лов. Идејата за изгледот и конструкцијата на замокот произлегла од средбата на кралот и Леонардо да Винчи, кој работел за него истовремено на повеќе проекти. За жал Леонардо да Винчи починал во периодот пред изградбата на замокот, а плановите кои тој ги имал нацртано, подоцна биле земени како основа за градба.
Иако дворецот сам по себе претставува неверојатна глетка, сепак својата слава ја должи на двете архитектонски чуда: скалите и терасата. Во центарот на замокот се наоѓаат скалите во вид на двојна спирала и дефинитивно претставуваат необична замисла, особено за тоа време. Секако, најголем дел од експертите сметаат дека ги има дизајнирано токму Леонардо да Винчи. Овие паралелни скали се замислени на тој начин што овозможуваат двајца да се качуваат нагоре и надоле истовремено без притоа воопшто да се сретнат.
Она што е можеби најатрактивно за посетителите е фактот дека е дозволено да се видат поголемиот број од собите, вклучувајќи ја и спалната на кралот. Моментот којшто ниту еден вљубеник во историјата на француските романси не смее да го пропушти е изгравираната порака на креветот на Франсоа I која вели:rnrn
Терасата, очигледно инспирирана од италијанската архитектура, претставува огромен простор, неверојатно декориран, каде што кралското семејство поминувало поголем дел од времето. Од тука, тие го набљудувале доаѓањето и заминувањето на ловците, вежбите на војската, како и разните фестивали, забави и натпревари кои што биле организирани во бескрајниот двор.
Франсоа I не доживеал да го види замокот завршен, тој починал во 1547 година, а тогаш зданието сè уште било во изградба. Неговиот син Хенри II ја продолжил неговата работа за на крај Луј XV конечно да ја заврши монументалната градба од 440 соби. Секако невозможно е да не се спомене паркот во којшто е сместен замокот и којшто денес претставува најголем национален парк во светот. Опфаќа површина од неверојатни 52,61 km2, но само 6,07 km2 се отворени за посетителите. Реката Косон тече пред дворецот, а нејзиниот правец е намерно сменет со помош на канали.
rnrn
Понатаму во историјата на уметноста, автопортретите стануваат значаен дел од творештвото на многумина автори. Италијанскиот сликар Сандро Ботичели, кој ни е познат по неговите Раѓање на Венера и Пролет, се насликал во десниот агол, во своето дело од 1475-1476 – Обожување на магите.
Еден од најплодните автопортретисти кој припаѓа на ренесансата е германскиот графичар Албрехт Дирер. Неговото прво дело, автопортретот кој го изработил на 13 години, како што и се вика, Автопортрет на 13 години. Во 1493 го насликал Автропортретот со бодликав цвет, дело кое се наоѓа во Лувр во Париз со кое бил прв нормандиски сликар кој се насликал самиот себе, не како член на една заедница, туку како поединец. Овој автопортрет ù го пратил на својата вереница Агнес Фрај. На дното на сликата може да се прочита и мотото „Мојот живот тече кон желбите на небото“. Со ова тој не искажал воодушевување, туку помирување со она што го очекува, бракот кој го прифатил од почит кон татко му.
Од 1498 година е Автопортретот со ракавица во Прадо, Мадрид на кој сликарот е во облека на елегантен господин. Две години подоцна на почетокот на новиот век, Автопортретот со крзно го претставува Дирер во ликот на Христос. Занимливо нели? 🙂 Сепак нема ништо безбожно во тој став, единствено само значење дека Бог го просветлува уметникот.
Дирер го гледаме и во склоп на композицијата Поклонување на мудреците каде мудрецот Мелхиор е самиот Дирер. И ова дело е дел од колекцијата на галеријата Уфици во Фиренца.
Фламанскиот сликар Рембрант кој ни е најмногу познат по неговата Ноќна Стража, исто така во својот опус има голем број на автопотрети. Овде го гледаме Автопотретот од 1632, каде ужива голем успех како моден портретист и Автопортретот од 1640, каде е претставен целосно во костим од еден век порано.
Еден од виртуозите на високата ренесанса пак, пред сè скулптор, а потоа и сликар Микеланџело, се насликал во сцената Страшен Суд која зафаќа цел ѕид на Сикстинската капела во Ватикан (1536- 1541). Претставен е како кожа која виси во раката на светецот Бартоломеј.
Од овој период би го посочиле и автопотретот на Рафаел Санти, изработен во 1506 година, кој се наоѓа во галерија Уфици во Фиренца. Тука е и автопортретот на Тицијан, неговиот прв автопортрет кој го насликал тек во постари години – Автопотретот од 1567 година, кој е дел од колекцијата на музејот Прадо во Мадрид. Интересен е и автопортретот на Ел Греко од 1604 година.
Питер Пол Рубенс се насликал пак со својата прва сопруга Изабела, дело од 1609 година. Шпанецот Диего Веласкез познат по неговите Las Meninas, го гледаме со Автопотретот од 1645, кој денес се наоѓа во галеријата Уфици во Фиренца.
И за крај, не смее да се заборави еден од најголемите сликари на барокот – шпанецот Франциско Гоја, кој е предвесник на модерната уметност. Него го гледаме не само како главна фигура во своите дела, туку и како дел од друга портретна композиција.rnrnГоја си се вклучил себеси во Портрет на фамилијата на Чарлс IV, изработен во периодот 1800-1801. Интересен е неговиот автопортрет од 1795-1797, кога оглувел и поради тоа себеси се претставил со подолга разбушавена коса.
И како за крај, дело од 1820, – Гоја и неговиот доктор Ариета, Ретко интимна слика на Гоја, како сведоштво за нивното пријателство.
Сакате и вашиот текст да биде објавен на 
Овие слики се толку реални што ликовите изгледаат како да се фотографирани во тоа време. Погледнете:
