Еден војник по долго војување конечно можел да се врати дома. Токму затоа им се јавил на своите родители и им рекол…rnrn
rnrn„Мамо и тато, си доаѓам дома. Но, сакам да ве замолам за една услуга. Имам пријател кој би сакал да го донесам со мене дома.“rnrn„Секако“, одговориле тие. „Ние би сакале да го запознаеме.“rnrn„Треба нешто да знаете“, продолжил тој да зборува. „Тој беше многу повреден за време на војната. Згазнал на мина и ги изгубил раката и ногата. Но, нема каде да оди па затоа сакам да дојде и да живее со нас.“rnrn„Жал ми е што го слушам тоа сине. Можеби би можеле да му најдеме нов дом.“rnrn„Не, мамо и тато, сакам да живее со нас.“rnrn„Сине“, рекол таткото. „Ти не си свесен што бараш од нас. Некој со таков хендикеп би бил голем товар за нас. Ние имаме наши животи и не можеме да дозволиме нешто вакво да ни попречи во живеењето. Мислам дека треба да си дојдеш дома и да заборавиш на него. Тој ќе најде начин како да живее сам.“rnrnВо тој момент синот го прекинал повикот и неговите родители не го слушале повторно. Но, неколку денови подоцна добиле повик до полицијата која им кажала дека нивниот син паднал од зграда и починал. Полицијата верувала дека станува збор за самоубиство.rnrnПотресените родители отишле во мртовечницата со цел да го идентификуваат телото на нивниот син. Тие го препознале, но на нивно изненадување исто така откриле и нешто што не знаеле досега. Нивниот син имал само една рака и една нога.rnrnЦелта на оваа приказна е да ни покаже дека сите ние многу наликуваме на овие родители. Можеме многу лесно да ги сакаме оние кои изгледаат добро и чие присуство е забавно, но не сакаме луѓе кои прават да се чувствуваме неудобно. Токму затоа попрво би се оттргнале од оние кои не се толку здрави, убави или паметни како нас. За среќа, постојат луѓе кои не го прават тоа. Постојат луѓе кои безусловно ги сакаат сите, без разлика на хаосот во кој се наоѓаат. Овие луѓе треба да бидат пример за однесување.rnrn rnrn
rnrnБидете секогаш во тек со новите содржини на Кафе пауза. Следете нè на Твитер или пак станете фанови на нашата страница на Фејсбук.

rnrnИако фустанот на Делејни може да изгледа дека не е соодветен за приликата, приказната позади тоа сосема добро го објаснува неговиот избор. Сите кои присуствувале на погребот знаеле за ветувањето кое Делејни му го дал на Елиот, па не го осудувале, туку напротив биле емотивно соборени од она што тој го направил во име на цврстото пријателство.rnrn
rnrnКолку тажно оддавање почит. Не може да не се воодушевите на исполнителноста на Делејни. Војникот Елиот направил голема жртва, па што е губењето на малку достоинство во споредба со тоа?rnrn rnrn

















Џоана Тролоп е англиска писателка чие име стои на многу бестселери. Најчесто пишува за жената во модерниот свет, семејните проблеми и животот на средната класа. Покрај тоа што е одлична новелистка, Тролоп е позната и по многуте добротворни и хуманитарни акции. Во своите новели таа покажува огромна писателска зрелост, познавање на човековата психа и начин на размислување, а неретко приказните ги пренесува фокусирајќи се и на најмали детали.rnrnСо новелата „Жената на војникот“, Тролоп уште еднаш покажува дека умее да ги разбере предизвиците во едно семејство и притисоците кои се јавуваат во одредени моменти. Овој пат одбира тема која лесно допира до многу срца, фокусирајќи се на прилагодувањето на нормалниот живот после ужасите кои ги носи војната.rnrn rn

Се сеќаваш ли, на песнатаrnод мојата музичка кутија?rnСекоја ноќ, ја отворав…rnи срцево почнуваше да крвари.rnА се сеќаваш ли како игравме?rnТи ми ставаше цвет во косата.rnСе припивав до тебе и игравме,rnсе нишавме полека, галежно,rnтаговно следејќи ја музиката.rnТи ми ја стегаше нежно ракатаrnи ме љубеше на усни огненоrnи ми ветуваше: ќе заврши.rnЌе помине, ќе дојдам пак!rnПак ќе ја слушаме песната,rnќе ти ставам цвет во косата,rnќе играме цела ноќrnи повторно ќе ти ги љубам усните.rnСе сеќаваш ли, како ти заспивав на гради?rnСигурна, задоволна и вљубена..rnСе сеќаваш ли, се сеќаваш ли?!rnЈас се сеќавам на сè,rnна ноќите прекрасни и погледите безгласни,rnмирисот на цветот и топлината на здивот.rnЌе дојдам пак, ми рече ти.rnЌе помине, ќе заврши, ми вети.rnЗаврши… и помина.rnНо мојата музичка кутија остана затворена.rnМојата коса остана без подарениот цвет.rnМоиве раце празни и напуштени.rnА усните, суви и студени.rnРече: ќе дојдам пак!rnНе дојде.rnЗамина, со песната и цветот,rnпрегратката и бакнежот…rnи со моето срце.

Овие фотографии предизвикаа многу контроверзи. Тие беа повод Мајзел да биде критикуван со образложение дека ù дава гламур на војната во Ирак, и покрај извонредниот уметнички впечаток и пораката која ја пренесуваат.












rnrn
Тоа го извел така што одбрал неколку прекрасни дечиња кои ги облекол во костуми кои ги симболизираат различните патишта на кариера кои можат да ги изберат. Иако, имајќи ја предвид инспирацијата на Мало, некому ваква серија на фотографии може да му изгледа вознемирувачка, сепак мора да признаете дека овие слатки дечиња изгледаат прекрасно.








rnrn