Мајкал Џејмс Смит е артист кој создава маслени слики на кои прикажува сцени од природата кои изгледаат како да се фотографии. Од бели песочни плажи и планини покриени со снег до мирни кристални езера, тој обрнува внимание на сите детали.rnrnrnrnТој започнал да се занимава со сликарство на 18 години, а неговата страст кон природата го инспирирала да започне да ги создава овие идилични маслени слики. Неговите слики ја доловуваат тишината на природата и секоја слика е исполнета со чувство на смиреност.rnrnЗа да ги создаде овие уметнички дела тој користи различни четки и маслени бои, а на неговиот јутјуб-канал можете да видите како тој ги создава дрвјата, облаците и зелените ливади. Исто така, тој споделува и чекор-по-чекор видео упатства.rnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnrnПогледнете ги овие 23 неверојатно реалистични цртежи на мачки.
Трина Мери е уметница која од ноември 2014 до мај 2015 цртала на човечки тела за да ги прикаже 12-те хороскопски знаци. За позиционирање и цртање на секој модел, вклучувајќи се и себеси, ѝ биле потребни од 2 до 9 часа, а користела бои кои се базирани на вода и не се отровни. Кога цртежите биле готови, морала уште еднаш да ги позиционира моделите за финалната слика. Секој цртеж постои само неколку мигови додека моделите стојат во точната позиција и потоа целата магија останува зачувана само во фотоапаратот, како потсетник на оваа уметност.rnrnСоздавањето на хороскопскиот знак Лавrnrn
Автор: Зорица ТодороваrnrnРодена во 1887 год. како ќерка на двајца млекари од Висконсин, Џорџија О’Киф уште на 14-годишна возраст веќе изјавила дека ќе биде сликарка. Откако скромно посетувала неколку часови по сликарство, во своите рани 20-ти заработувала како учителка на Средниот Запад. Дури откако еден пријател ги покажал нејзините рани скици на Алфред Стиглиц во неговата галерија во Њујорк, започнала нејзината кариера. Тој бил воодушевен!rnrnИ покрај тоа што бил 23 години повозрасен, сфатил дека ја сретнал својата интелектуално и физички компатибилна половина. Неговата страсна желба да ја поседува Џорџија е документирана во стотиците фотографии кои ги правел од секој дел од нејзиното тело.rnrnrnrnСакал да ја долови нејзината силна убавина, нејзиното цврсто самопоседување, нејзината распламтена сензуалност, но исто така и убавината на нејзиното женско тело. Таа, од своја страна, немала никаков срам ниту страв од голотија што е доста храбро за млада жена во 1918 година.rnrnrnrnОваа самодоверба на О’Киф уште повеќе се одразува во нејзините дела, особено на една тема на која постојано ќе ѝ се навраќа – цвеќето. Но таа ќе му даде сосема ново значење и димензија. Со векови наназад жените сликале цвеќе, ботаничката уметност била гледана како декоративна, женствена, минијатурна и незаканувачка, но кај нејзините цвеќиња нема ништо толку контролирано и здодевно.rnrnИнспирирана од фотографските леќи, Џорџија О’Киф нејзините цвеќиња ги претвора во споменици. Таа напишала „Решив дека кога би можела да го зголемам цветот до огромна мера, тогаш никако нема да можете да ја игнорирате неговата убавина“.rnrnrnrnВо 1929 година, О’Киф веќе почувствувала дека нејзиниот професионален живот не ја исполнува, додека истовремено се соочувала со криза и приватно. Стиглиц сега имал помлада љубовница и таа била на работ на нервен слом. На типично американски начин, побегнала на Запад во бесплодниот, пустински крај на Њу Мексико. Овде била фасцинирана од таа камено-ладна убавина на природата, открила нови бои кои ѝ вдахнале нова енергија и љубов за животот и овде се враќала речиси секоја година.rnrnrnrnЕдноставно го впивала пејзажот, луѓето, културата, пердувите, птиците, сите оние работи кои биле нови за неа. „Морам да ги покажам убавината и пространството на светот во кој живеам. Ова е мојот свет и совршено ми е по мерка“, рекла таа. Тука О’Киф ја развива онаа слика за себеси која ќе стане речиси иконска – сама, силна, независна. Безмилосна и груба како и карпестата пустина која ја опкружува.rnrnrnrnЗа време на првиот 5-месечен престој во Њу Мексико насликала 23 дела. Новата животна ситуација во која се нашла ѝ дала само повеќе сила да продолжи наместо да ја скрши како личност. Оваа преселба била тектонско поместување за уметноста на О’Киф и историјата на американскиот модернизам воопшто. Сега Американските уметници имаат сопствен водач чиј пат може да продолжат да го пробиваат, наместо постојано да се осврнуваат кон своите европски современици.rnrnЛуѓето на уметноста на О’Киф реагираат со фасцинираност, не само од едноставната убавина на нејзините дела, туку и поради самиот факт дека Џорџија О’Киф го живеела животот кој го сака.rnrn rnrn
Автор: Цветанка АрнаудоваrnrnРодена во Сан Себастијан, Шпанија, Inma Rosillo е артистка која нема да ве остави рамнодушни, кога ќе ја погледнете нејзината работа. Иако дипломирала на научно-техничкиот факултет во Мадрид, ја напушта работата како новинарка за да се препушти на сликањето и пишувањето.rnrnrnrnНејзиното сликање е како низа песни со кои го слави светот, убавината и создавањето. Нејзиното сликарство е магично и витално, кое е во блиска врска со поезијата.rnrnОттаму се раѓа она што можеме да го наречеме „апстрактен лиризам“, сликарство видено како „откровение“. За Инма сликарството претставува „вибрација на душата“.rnrnrnrnПо стекнувањето на вештината за различни сликарски техники, добиена во работилницата на сликарот Carlos Larrague, таа започнува со самостојни и групни изложби кои не запираат. Таа создава слушајќи го нејзиното срце, како што вели, тоа е единственото место каде што можеш да создаваш. Нејзините илустрации повторно го создадоа светот безвременски, дамнешен и моќен. Таа вели дека слика затоа што тоа во неа буди состојба на занес, се обидува да лета, да сонува, да лебди. Постанува душа разоткриена во објектот кој е насликан. Вели дека процесот на сликање го доживува како љубовен чин, како поврзаност со убавината.rnrn
Ана Т. Фернандез е мексикански уметник која со својата колекција од маслени цртежи се проби во уметничкиот свет. Своето образование го стекнала во Швајцарија и на институтот за применети уметности во Сан Франциско. Работела и како професор по сликање во институтот, а исто така изработува и скулптури. Во оваа колекција од уметнички дела прикажана е женската фигура во различни ситуации.rnrn
Мексиканскиот артист Омар Ортиз е познат по своите неверојатно реалистични цртежи кои ја истакнуваат почитта кон убавината на голото женско тело.rnrnrnrnДоколку на овие фотографии не се појавува и самиот уметник застанат пред своите дела, најверојатно не би можеле да забележите дека станува збор за насликани, а не за вистински модели кои позираат пред камера. Неговите портрети нацртани со мрсни бои, се сензуални и провокативни на вкусен начин, истакнувајќи го сексапилот, а покривајќи го „недозволеното“.rnrnrnrnГолото женско тело за него претставува непресушен извор на инспирација.rnrn
Сега за сега, не планирам да ја променам мојата централна тема на работа: женската голотија. Можам да сликам човечки фигури цел живот и пак да се чувствувам како да имам уште работи за откривање. Голото женско тело е една од најубавите нешта во светот. Ова е нешто што сакам да го работам.
rnrnrnГолем број уметници велат дека многу е тешко да се наслика дланка, која ќе изгледа реалистично. Очигледно ова не претставува проблем кога станува збор за магичните раце на Ортиз.rnrnrnrn
Пределите во природата предизвикуваат различни расположенија кај нас, а тие постојано се менуваат зависно од промените на временските услови, периодот од денот или годишното време. Вооружени со палета од бои, уметниците имаат за цел да го насликаат она што го гледаат, или како верен приказ или како поетска интерпретација на расположението што глетката го предизвикала кај нив.rnrnrnrnПред да биде пронајдена фотографијата, пејсажното сликарство било единствен начин визуелно да се забележи некој предел. Дури во времето на романтизмот, од крајот на 18-от век, на пејсажот му било дадено големо значење. Пејсажот, како таков, станал мотив сам за себе и дури тогаш целосно се искористени можностите што тој ги нуди. Погледнете како изгледаат овие пејсажи насликани и фотографирани.rn
1. Природен мост
rnПриродниот мост во Вирџинија на Дејвид Џонсон од 1960 година, прикажува едно американско чудо на природата. Мајсторската техника и големото внимание што го посветил на деталите, ја прават оваа слика извонредна.rnrnrn
2. Санти мраз на Антарктик
rnОваа прецизно изработена слика е дело на Иван Ајвазовски од 1870 година. Инспирација за оваа слика му биле експедициите кои ги водел адмиралот Михаил Лазарев од 1788 до 1851 година на Антарктикот.rnrnrn
3. Бел Ил
rnСлужејќи се со кратки потези карактеристични за импресионистичката техника, Клод Моне ја уловил светлината на немирното море на сликата Карпата Бел Ил (1886 г.) крај брегот на Бретања.rnrnrn
4. Јелоустоун
rnВо 1871 година Томас Моран ù се придружил на геодетската екипа која одела во Јелоустоун на Карпестите Планини. Неговите слики помогнале во убедување на Конгресот да го прогласи Јелоустоун за прв национален парк во Америка.rnrnrn
5. Фингалова пештера
rnСликарот Тарнер ја посетил Фингаловата пештера на островот Стафа во Шкотска во 1831 година. Врз него, најсилен впечаток оставил облакот што бил растргнат од ветрот во предвечерјето.rnrnrnrn rnrn
rnrnТој започнал да се занимава со сликарство на 18 години, а неговата страст кон природата го инспирирала да започне да ги создава овие идилични маслени слики. Неговите слики ја доловуваат тишината на природата и секоја слика е исполнета со чувство на смиреност.rnrnЗа да ги создаде овие уметнички дела тој користи различни четки и маслени бои, а на неговиот јутјуб-канал можете да видите како тој ги создава дрвјата, облаците и зелените ливади. Исто така, тој споделува и чекор-по-чекор видео упатства.rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
rnrnПогледнете ги овие 23 неверојатно реалистични цртежи на мачки.
rnrnИ покрај тоа што бил 23 години повозрасен, сфатил дека ја сретнал својата интелектуално и физички компатибилна половина. Неговата страсна желба да ја поседува Џорџија е документирана во стотиците фотографии кои ги правел од секој дел од нејзиното тело.rnrn
rnrnСакал да ја долови нејзината силна убавина, нејзиното цврсто самопоседување, нејзината распламтена сензуалност, но исто така и убавината на нејзиното женско тело. Таа, од своја страна, немала никаков срам ниту страв од голотија што е доста храбро за млада жена во 1918 година.rnrn
rnrnОваа самодоверба на О’Киф уште повеќе се одразува во нејзините дела, особено на една тема на која постојано ќе ѝ се навраќа – цвеќето. Но таа ќе му даде сосема ново значење и димензија. Со векови наназад жените сликале цвеќе, ботаничката уметност била гледана како декоративна, женствена, минијатурна и незаканувачка, но кај нејзините цвеќиња нема ништо толку контролирано и здодевно.rnrnИнспирирана од фотографските леќи, Џорџија О’Киф нејзините цвеќиња ги претвора во споменици. Таа напишала „Решив дека кога би можела да го зголемам цветот до огромна мера, тогаш никако нема да можете да ја игнорирате неговата убавина“.rnrn
rnrnВо 1929 година, О’Киф веќе почувствувала дека нејзиниот професионален живот не ја исполнува, додека истовремено се соочувала со криза и приватно. Стиглиц сега имал помлада љубовница и таа била на работ на нервен слом. На типично американски начин, побегнала на Запад во бесплодниот, пустински крај на Њу Мексико. Овде била фасцинирана од таа камено-ладна убавина на природата, открила нови бои кои ѝ вдахнале нова енергија и љубов за животот и овде се враќала речиси секоја година.rnrn
rnrnЕдноставно го впивала пејзажот, луѓето, културата, пердувите, птиците, сите оние работи кои биле нови за неа. „Морам да ги покажам убавината и пространството на светот во кој живеам. Ова е мојот свет и совршено ми е по мерка“, рекла таа. Тука О’Киф ја развива онаа слика за себеси која ќе стане речиси иконска – сама, силна, независна. Безмилосна и груба како и карпестата пустина која ја опкружува.rnrn
rnrnЗа време на првиот 5-месечен престој во Њу Мексико насликала 23 дела. Новата животна ситуација во која се нашла ѝ дала само повеќе сила да продолжи наместо да ја скрши како личност. Оваа преселба била тектонско поместување за уметноста на О’Киф и историјата на американскиот модернизам воопшто. Сега Американските уметници имаат сопствен водач чиј пат може да продолжат да го пробиваат, наместо постојано да се осврнуваат кон своите европски современици.rnrnЛуѓето на уметноста на О’Киф реагираат со фасцинираност, не само од едноставната убавина на нејзините дела, туку и поради самиот факт дека Џорџија О’Киф го живеела животот кој го сака.rnrn rnrn
rnrnНејзиното сликање е како низа песни со кои го слави светот, убавината и создавањето. Нејзиното сликарство е магично и витално, кое е во блиска врска со поезијата.rnrnОттаму се раѓа она што можеме да го наречеме „апстрактен лиризам“, сликарство видено како „откровение“. За Инма сликарството претставува „вибрација на душата“.rnrn
rnrnПо стекнувањето на вештината за различни сликарски техники, добиена во работилницата на сликарот Carlos Larrague, таа започнува со самостојни и групни изложби кои не запираат. Таа создава слушајќи го нејзиното срце, како што вели, тоа е единственото место каде што можеш да создаваш. Нејзините илустрации повторно го создадоа светот безвременски, дамнешен и моќен. Таа вели дека слика затоа што тоа во неа буди состојба на занес, се обидува да лета, да сонува, да лебди. Постанува душа разоткриена во објектот кој е насликан. Вели дека процесот на сликање го доживува како љубовен чин, како поврзаност со убавината.rnrnrnrn
rnrn
rnrnДоколку на овие фотографии не се појавува и самиот уметник застанат пред своите дела, најверојатно не би можеле да забележите дека станува збор за насликани, а не за вистински модели кои позираат пред камера. Неговите портрети нацртани со мрсни бои, се сензуални и провокативни на вкусен начин, истакнувајќи го сексапилот, а покривајќи го „недозволеното“.rnrn
rnrnГолото женско тело за него претставува непресушен извор на инспирација.rnrn
rnrnГолем број уметници велат дека многу е тешко да се наслика дланка, која ќе изгледа реалистично. Очигледно ова не претставува проблем кога станува збор за магичните раце на Ортиз.rnrn
rnrn
rnrnПред да биде пронајдена фотографијата, пејсажното сликарство било единствен начин визуелно да се забележи некој предел. Дури во времето на романтизмот, од крајот на 18-от век, на пејсажот му било дадено големо значење. Пејсажот, како таков, станал мотив сам за себе и дури тогаш целосно се искористени можностите што тој ги нуди. Погледнете како изгледаат овие пејсажи насликани и фотографирани.rn
rn
rn
rn
rn
rnrn rnrn