Пред речиси 30 години, Ноам Чомски, познат интелектуалец, напишал за стратегиите за манипулирање кои ги користат медиумите. Оттогаш има поминато многу време и денес имаме работи како Интернет, Твитер и Фејсбук, па медиумите имаат уште повеќе начини да влијаат на нас. За жал, ова влијание не е секогаш позитивно. Погледнете некои од методите кои се користени за манипулација на нашето мислење.rn
1. Создавање диверзија
rn
rnrnСоздавањето диверзија е омилената стратегија на медиумите. Важните информации не се забележуваат помеѓу голем број помали приказни. Интернетот не го реши овој проблем – постојано го вртиме нашето внимание кон смешни слики и шеги. Единствената разлика е тоа што денес барем имаме избор, односно можеме да ги филтрираме информациите што ги добиваме.rn
2. Преувеличување на проблем
rn
rnrnПонекогаш измислен или преувеличен проблем може да предизвика сериозна реакција од општеството. Во 2016 година, НАСА објави текст во кој изјави дека ако астрологијата била научна гранка, хороскопските знаци би си ги промениле позициите. На пример, Девицата ќе стане Лав. Космопилитан ја презентираше оваа информација како научно откритие и тврдеше дека 80% од луѓето ќе треба да си го променат хороскопскиот знак. Ова се прошири толку брзо што НАСА требаше да објави објаснување.rn
3. Постепена стратегија
rn
rnrnЗа да формирате одредено мислење, можете да објавувате материјали за некоја тема постепено. Оваа стратегија се користи за да се создаде слика за личност, продукт или настан. На пример, во медиумите на разни земји спомнати се само одредени брендови храна. Најдобриот пример за промоција преку медиумите е прославувањето на пушењето во средината на 20-тиот век.rn
4. Стратегија на одложување
rn
rnrnЗа да ги убедат луѓето да донесуваат тешки или непопуларни одлуки, медиумите ги претставуваат како „болни, но неопходни“. Потоа им кажуваат на луѓето дека овие одлуки мора да бидат донесени утре, а не денес. Идното жртвување е многу полесно од она што треба да го направите денес. Како пример може да се спомнат референдуми за независност или диктаторство во земјите во развој на основа на пропаганда и авторитативност.rn
5. Добрина
rn
rnrnНекои реклами користат јазик, аргументи, симболи и интонација за деца. Оваа комуникацијата ги прави луѓето помалку критички настроени. Брендовите користат императив и целат кон наједноставните чувства и импулси. Медиумите имаат патронизирачки тон бидејќи сигурно знаат повеќе од нас.rnrnПродолжува на следната страница…rn
rnrnДобро е познато дека социјалните мрежи се еден вид новинарство, особено поради начинот на кој се испраќа и прима пораката. Нивниот подем не произведува само генерации на блогери, социјални гуруа или фотографи. Она што најчесто се пропушта е потенцијалот на колективната интелигенција.rnrnЛуѓето не се само консументи, туку и произведувачи на содржини. Културата на производството и социјалните мрежи полека стануваат синоними. Како што медиумите стануваат сѐ повеќе и повеќе влијателни, корисниците на Интернетот, блогерите, влогерите и слично, се пионерската колективна интелигенција која активно го реформира популарниот јавен дискурс каде малцинствата конечно можат слободно да го кажат своето мислење.rnrnЦенетите вредности на објективноста секогаш ќе имаат место во формалното новинарство, но нарацијата во прво лице може експлицитно да го обележи обидот сите маргинализирани гласови да дејствуваат на правото на раскажување на својата приказна. Да ги реконструираат своите идентитети и да се уверат дека нивниот глас е навистина слушнат.rnrnЗатоа, секој креатор на содржини на Интернетот треба да се стреми да споделува повеќе од фотографиите од новите парчиња облека. Да се стреми да ни го покаже неговиот или нејзиниот стил, идеологија, мотивација и нарација уникатна само нив. Сечија приказна е важна.
rnrnЕдно истражување покажало дека над дури 50% од рекламите во женските списанија ги претставуваат жените како предмети, а неретко и како сексуално потчинети. Од друга страна мажите се силни и доминантни. Токму тоа влијае на размислувањето на обичните мажи кои мора себеси да се претстават како силни, истрајни и неретко агресивни, неспособни да чувствуваат или покажат слабост. Како резултат, во последните две децении драматично е зголемена депресијата кај мажите.rnrn
rnrnВо меѓувреме, рекламите стануваат сè понасилни, прикажувајќи ги жените како беспомошни предмети што само го поттикнува насилството.rnrnЗа крај, налик пародија, видеото прикажува како дел од сексистичките реклами би изгледале кога улогите на мажите и жените би биле сменети.rnrnrnrn rnrn
rnrnОд грешки во медиуми и мрзеливи работници, до погрешно залепени билборди и обележани улици. На овој сајт едноставно ќе најдете сѐ. За вас ние одвоивме еден мал дел.rn
Режија:
Додека гувернерот Мајк Морис (Џорџ Клуни) се бори да ја добие номинацијата на демократите за претседателските избори во САД против сенаторот Тед Пулман, во преден план избива младиот и талентиран Стивен Маерс (Рајан Гослинг). Тој е ѕвезда во подем, знае да ги манипулира медиумите во своја корист и е втор човек во неговата кампања, веднаш зад стариот итар Пол Зара (Филип Сејмур Хофман). Двајцата заедно војуваат против тимот на Пулман кој е воден од бесскрупулозниот Том Дафи (Пол Џијамати).
Главната цел на двата тима е да го придобијат на своја страна сенаторот од Северна Каролина, Френклин Томпсон (Џефри Рајт), кој контролира доволно делегати за да може кој било да се кандидира за претседател. Дафи прв стигнува до неговата наклонетост, по што ќе го повика Маерс на таен состанок на којшто ќе му понуди да ја смени страната и да го напушти бродот што тоне. Тој, воден од својот идеализам и вербата во добрите намери на гувернерот Морис, ќе одбие, но останува прашањето како на неговиот таен состанок ќе реагираат луѓето од неговиот тим. Кога на тоа ќе се додаде и неговата тајна романса со младата приправничка Моли (Еван Рејчел Вуд) која и самата крие премногу тајни, Маерс ќе биде ставен на тест кој може предвреме да му ја заврши кариерата.
Дејството најчесто се одвива во штабовите, канцелариите или слични места каде што искажаните зборови ќе останат тајна. Дијалозите воопшто нема да ви бидат товар додека го гледате филмот, но од мозоците на кампањата можете да очекувате доста добри реплики.
„Средината на март“ (The Ides of March) е доста забавен филм во кој постојано се случува нешто. Проблемите со кои се соочува главниот лик се добро испреплетени меѓу себе, но ништо не е комплицирано. Овој филм сепак спаѓа во категоријата на оние кои можат да ве натераат да заборавите на проблемите барем додека трае и добро да се опуштите пред екранот.
rnrn
rnrnЗа да ги најдат причините за ваквата појава, психолозите Кристин Стар и Гејл Фергусон неодамна направиле еден експеримент. Тие на неколку девојчиња на возраст од шест до девет години им дале неколку кукли, а тие требало да кажат на која кукла мислат дека личат, на која сакаат да личат, која од куклите би била најпопуларна во реалниот живот и со која од нив би сакале да си играат. Резултатот бил дека најсекси куклата би била најпопуларна, па следствено на тоа девојчињата сакале да изгледаат токму како неа. Интересно, не ја избрале секси куклата кога одговарале на прашањето со која кукла сакаат да си играат.rnrn
rnrnСтар и Фергусон понатаму продолжиле да ги бараат причините кои довеле до ваквиот детски избор. Резултатите од нивните истражувања покажале дека пренагласената сексуалност кај децата доаѓа од содржините кои им се сервираат преку медиумите, но тоа не бил најважниот фактор. Се покажало дека клучно е влијанието на мајките и нивната перцепција за сопствените тела. Кога мајката пред детето покажувала дека е незадоволна од својот изглед, медиумите лесно ја повредувале и перцепцијата за убавото на детето. Но, кога мајката била задоволна од себе и на својата ќерка и укажувала што од она кое се прикажува на телевизија е добро, а што лошо, тогаш девојчињата ретко ја избирале секси куклата како свој идол.rnrn rnrn
Без разлика дали сте се запрашале или не, ова се 8 факти во врска со фустанот од месо на Лејди Гага кои даваат одговор на неколку логични прашања:rnrn