Некои видови глодачи, за разлика од 97% од животинскиот свет, се моногамни. Нивните животи можеби се кратки, но кога ќе најдат партнер остануваат со него до крајот. Друг вид глодачи пак се парат само еднаш, со еден партнер и потоа истиот го напуштаат. Оваа голема разлика кај 2 многу слични вида е одличен начин да се декодираат генетските корени на сексуалната моногамија и неверството.rnrn
rn
Хормони и поврзување
rnСпоред голем број истражувања, моногамните глодачи имаат повеќе рецептори во мозокот за хормонот наречен вазопресин за кој се верува дека е клучен кога станува збор за поврзување. Не само што овие глодачи имаат повеќе рецептори од другите, туку рецепторите се лоцирани поблиску до центарот за награда во мозокот.rnrnПа кога овие глодачи се парат, нивните тела произведуваат вазопресин кој пак го тера нивниот мозок да го награди парот со убави емоции. Од друга страна, мозоците на „неверните“ глодачи имаат многу помалку рецептори, па врската помеѓу поврзувањето и задоволството е многу послаба. Локацијата и чувствителноста на рецепторите за хормоните е диктирана од нашите гени. Па ова води до прашањето: Дали нашиот нагон за неверство е производ на нашите гени?rn
Одговорот е комплициран
rnВистинската приказна за потеклото на неверството и моногамијата е многу покомплицирана од „генот за изневерување“. Човечкото сексуално однесување е производ од безброј влијанија и интеракции, од нашите први врски со родителите, до социјалните норми во врска со сексуалноста, па и до нашите генетски предиспозиции.rn
„Ние никогаш не сме затвореници на нашата биологија. Но ова може да објасни зошто некои луѓе имаат различна мотивација во таа област за разлика од другите“, изјавил Џастин Гарсија, биолог на Универзитетот во Индијана.
rnВлијанието на овие генетски „мотивации“ е тешко да се одреди, но едно истражување од 2014 година понудило интересни резултати. Истражувачи ги разгледувале сексуалните навики на речиси 7.400 близнаци и роднини во Финска, и откриле дека 9,8% од мажите и 6,4% од жените имале повеќе од 1 сексуален партнер во изминатата година. Но она што е навистина интересно е тоа што идентичните близнаци (со идентични геноми) покажале исто ниво на верност, додека другите испитаници не. Ова укажува на фактот дека некои гени се доволно моќни да влијаат на сексуалното однесување. Всушност има и бројки за ова. Нашите гени се одговорни за верноста, и тоа 63% од мажите и 40% од жените. Вазопресинот не е единствениот хормон кој е поврзан со моногамијата и верноста. Окситоцинот е друг хормон кој се ослободува за време на секс и кој ги зајакнува социјалните врски.rn
Допамин и ризично однесување
rnОдамна е потврдено дека луѓето кои имаат послаби рецептори за допамин почесто се однесуваат ризично – дрога, алкохол, коцкање… Сето ова со цел да го почувствуваат допаминот кој нормална личност би го добила и од јадење чоколадо. Во едно истражување учествувале 181 испитаник, дел од кои имале послаби рецептори за допамин. Се открило дека луѓето со послаби рецептори имале 50% поголеми шанси да бидат неверни.rnrnДоколку сте преживеале неверство, погледнете што треба да направите.
rnrn
rnrn
rnrn
rnrn
Овој тест е со точност од 60-85 % во зависност од годините на испитаникот, но малку е веројатно дека може со сигурност да потврди колку точно ќе живеете. Сепак, можноста да се одберат група луѓе кои имаат голема веројатност да ја достигнат 100-та година е корисна за научниците, кои ќе можат понатака да се усовршуваат во изнаоѓање третмани кои ќе се борат против болестите кои се појавуваат во староста.rnrn
Оваа студија е започната во 2010 година на Бостонскиот универзитет и резултатите од неа биле објавени во научниот магазин „Sciencе“, но поради проблеми со подадоците, овој артикл бил повлечен. Во новиот документ, кој бил независно потврден од Универзитето Јеил, се додаени дополнителни податоци за исклучително стари луѓе, со просечна старост од 107 години. Овие луѓе, биле идеален модел за здраво стареење, бидејќи тие генерално не чуствувале потешкотии или дисфункции на организмот се до нивната 90-та година.rnrnДодека генетските фактори се само мала влијателна сила за доживување на 85-та година (20-30%), студијата сугерира дека тие би имале многу поголема улога после 85-тата година од животот. Научниците ги скенирале геномите на 801 стогодишник и ги споредиле резултатите на 914 „нормални“ испитаници. Биле откриени 216 генски варијации кои се наоѓале само кај постарата група и се верува дека тие играат улога во побавното стареење. Овие варијации може да се сместат во 26-те т.н „генски потписи“ кои биле карактеристични за 90% од испитаниците во постарата група.
rnТим Спектор, професор на Кралската академија во Лондон изјави:rnrn